Kan wel triggered werken, traumatisch levensverhaal, ⚠
Ik dacht, ik kom weer eens even op mijn vertrouwde Opiaten forum kijken, en wat zie ik, jouw verhaal!
Wat een doffe ellende, joh! Ja, dat is het eerste wat in mij opkomt, wat een DOFFE ellende! Heb alle tekst boven gelezen, van jou en van andere mensen. Helemaal in het begin schreef je;
"...de huisarts samen met mijn psychiater op nog geen 2 maanden tijd mijn efexor van 225 mg geloof ik naar 0 hadden afgebouwd wegens slaaponderzoek."
En in een tekst een stuk later schreef je dat dat slaap onderzoek nu is geweest en dat je erg licht sliep maar dan men verder zei dat alles wel ok was. Kun je dan nu niet weer terug gezet worden op die Efexor 225 mg.? Want als ik het goed begrijp ging het toen nog wel enigsinds met je. En begon de ellende helemaal toen je van dat middel was afgehaald. En omdat de redens chijnbaar enkel dat slaaponderzoek was, nou, onderzoek voorbij, dus weer dat middel voorschrijven dan maar. Snap de artsen wel, en vooral verslavings artsen, die willen verslavingen bestrijden. En dat is ook goed, en meestal ook haalbaar. Maar wanneer ik dan jouw verhaal hoor, dan denk ik, laten we eerst proberen jou in een rustig vaarwater te krijgen. Zodat je weer grip op je leven krijgt, en je weer dagelijks enigsinds ok voeld. En vanuit daar kunnen we dan verder kijken. Dus, kort gezegt, eerst maar gewoon weer terug op oude dosis Efexor zetten!
Ja, ben zelf 35 jaar heroine verslaafd, helaas. Ik ken het verslavings traject dan ook wel een beetje. En vooral ook de verslavings zorg. En helaas, helaas helaas zijn niet alle artsen en broeders en zusters die daar werken altijd even lief en juist voor hun taak. De meeste wel hoor, maar er zitten er tussen die enkel denken in afbouwen, doorzetten en niet zeuren. Soms is afbouwen gewoon even niet haalbaar en is een onderhouds dosis nodig.
Wees alsjeblieft nooit bang dat je je arts teleursteld, je (moet) je arts alles kunnen zeggen. Zeker wanneer je weer bent gaan gebruiken. Vooral een verslavingsarts kend de klappen van de zweep, zeker een goede. Als afkicken zo makkelijk was dan hadden we een verslavings zorg helemaal niet nodig gehad. Dus, denk dat het beste is wanneer je gewoon open kaart speelt met je artsen en gewoon duidelijk aangeeft hoe je er voor staat. Want wanneer je dingen achter houdt, dan kunnen zij jou ook niet juist behandelen. En mochten ze je niet willen terug zetten of Efexor, dan kun je altijd gerust zeggen dat je helaas dan zelf aan blijft rommelen met op pleisters kouwen en dergelijken. En niet omdat je dat nu zo graag wilt, maar gewoon omdat je nu niet anders kunt.
Maar, ik ben maar een oude junk, weet niets van Efexor het middel en de behandeling er van. Dus, ik schrijf maar gewoon op wat mij te binnen schiet. Maar eerlijk zijn tegen behandelaars is iets wat ik wel geleerd heb. Enkel wanneer zij echt tegen werken dan is echt open kaart spelen niet goed, want dan kan het juist vaak tegen werken. Soms kun je gewoon (even) niet afbouwen en of afkicken, en is dat gewoon niet haalbaar. En veel behandelaars schijnen daar dan anders over te denken, die denken dan dat je het niet wilt. Maar verslaving is geen kwestie van willen of niet willen, het is een ziekte. Helaas.
Ik hoop dat je snel weer rust vindt. En zelfdoding, of welke naar je er ook aan geeft. Ik snap je heel goed hoor, en ik begrijp dat je in ziet dat je met een jong kind opeens veel meer verantwoordlijkheid hebt als wanneer je alleen bent. Kan alleen maar hopen dat je heel snel een goede arts/nbehandelaar krijgt die een goed behandel plan met jou samen opsteld waar jij je ook
helemaal in kunt vinden. En belangrijker nog, wat gewoon haalbaar is. Alvast een prettige Jaars wisseling toegewenst Winter.
Jammer dat je met de kerst alleen zat, zat ik ook hoor, alleen doet het mij niet veel meer, dat soort dagen. We hebben makkelijke tijden in ons leven en heel moeilijke, zware tijden. En dit is duidelijk zo'n tijd voor jou. Ik hoop maar dat dit eindig is voor jou en dat, hopelijk heel snel, weer een tijd aanbreekt, dat je met een smile 's ohctends wakker wordt, en weer zin hebt in de dag. Heel veel succes, en niet opgeven hoor, er komen betere tijden, dat kan niet anders. Vasthouden tot die tijden komen. groetjes,
Leveldesigner.
Dank je wel voor je steun, echt waar. En je bent maar? Je bent veel, meer dan die oppervlakkige artsen die je aankijken van of zelfs zeggen je hebt het voor een groot stuk zelf gezocht En de verpleegkundigen die je bekijken... Wel ik heb zelf zo een diploma op zak dus het kan iedereen overkomen neen dat beseffen ze niet. Tot ze er zelf op een dag staan nu ik zit op 150 mg efexor en de rest moet mijn psychiater in januari bekijken. Alvast erg bedankt voor je steun. Weet je ik was toen ook al ziek maar het is mis gegaan ja met het kauwen toen ze mij zo snel lieten stoppen met efexor. Want daar wou ik dan nu even het mentale stuk over vertellen, het fysieke is geschetst. Ik ben als kind mishandeld fysiek en psychologisch en daarbovenop vond mijn oudere buurjongen het erg leuk om vanalles mee te doen wat je eigenlijk niet doet met een kind onder de 10 zelfs niet onder de 16 doet, nu vaak werd me verzekerd me niet meer te misbruiken tot we weer op zijn kamer, in zijn garage ofzo waren... Hij sloot me op... Ik mocht ook niks tegen mijn ouders ofzo zeggen want dan zouden zij en mijn broertje sterven. Hij wilde mijn broertje zelfs een keertje tussenpakken toen heb ik m beschermd maar ja t was verschrikkelijk Ik werd ook gepest ik ben hoog sensitief, toen was ik gewoon een leuk stil kind maar ze pesten me graag toen ik ouder werd pesten ze mijn broer, alleen toen kregen die gasten het dan met mij aan de stok. Ik mepte der op ik haat onrechtvaardigheid ik was al van kindsaf het buitenbeentje proberen de wereld te verbeteren terwijl ikzelf nergens veilig was ik kreeg een erg speciale band met dieren en toch liet mijn vader me mijn eigen dieren slachten... Ik ben daar nog niet over. Ik ben ook al 25 jaar vegetariër en t laatste jaar meer en meer veganist, ik moet zonder antidepressiva efexor dus janken als ik zo vrachtwagens naar slachthuis zie rijden. In ieder geval dieren en kinderen zijn heilig voor mij. Zelfs een bij probeer ik te redden echt. Maar doordat mijn vader zo geweldadig was tegen mij ja snoof ik al erg vroeg tippexverdunner, niet omdat ik high wilde zijn, neen ik wou dood zijn. Hij stond ooit met een mes voor de spiegel en kerfde in mijn gezicht, enkel omdat ik op 14 of 15 een liefje had mijn tand krom geklopt, blauw oog, dikke lip, zelfs de tandarts gaf me zijn gegevens en de leerkrachten wilden met m praten maar ik was zo bang ik wilde mijn paspoort vervalsen en vluchten... Op straat leven, ik dronk, binge drinken soms als ik kon. Maar langs de andere kant werd ik bijna gekidnapt op een kerstmarkt in Duitsland ik mocht even met een vriendin alleen de winkelstraten in maar 't was keidruk en een man probeerde me mee te trekken, ik begon te roepen, weet je iedereen keek maar niemand deed iets, enkel mijn vriendin trok mij van m weg, opeens liet hij los, en zei hij naar wat ik verstop d want ik was 12 of 13 en hij kon enkel Duits beetje Engels dat hij dacht dat ik iets had gestolen in de winkel waar ik naar uiten kwam en hij van beveiliging was. Hij bleef da maar herhalen en vragen of ik niks gestolen had. In ieder geval echt traumatisch vond ik dat, niemand stopte om te helpen. ...niemand. ... Ik begon met weed rond 14 maar dat deed me psychotisch worden, erna rond 15,16 ook speed en ik werd anorectisch en dat tot mijn 28ste, ik heb vriendjes gehad die me heel geweldadig behandelden, me bedrogen en op mijn kap teerden maar ik liet het ook toe, ik heb cocaïne (zes maanden) gebruikt gesnoven en gerookt maar na een opname was ik er ook vanaf. Van de speed ben ik twee keer zelf af geraakt, werd ik trouwens ook psychotisch van. En ik kreeg zelfs paarse vlekken op mijn benen enz heel vreemd, was dat door de lyme of de speed, weet het niet,of combi. Mijn vader was toen inmiddels niet meer zo agressief en ving me goed op met mijn moeder en ik stopte van sn de ene op de andere dag, sliep veel, regelmaat deed veel en ja ontgiften deed ik. En ik begon met fitnessen iets erna, werd echt verslaafd aan sporten 4 keer per week split programma. Conditie en kracht. Dat deed me goed. Ik haat het dat ik dat niet meer kan. Drinken nooit echt verslaafd maar ja binge drinken altijd op feestjes of festivals vroeger. Ik was introvert, stil, kon en kan ni tegen drukte voelde me nooit goed in groep en alcohol hief dat gevoel op dus bleef ik drinken ik voelde geen grens..t was trouwens ook pas op mijn 19de toen ik die oudere buurjongen regelmatig terug tegen kwam op mijn werk dat alles op kwam da da ni normaal was, ik had da superver weggestopt. En ja hoor zware inzinking en de arts schreef me anti depressiva en temesta voor. Temesta nam ik als snoep de eerste weken, en nu neem ik enkel nog 1 max 2 diazepam vooral voor de spierspanning en s avonds ook slapen. Verder begon ik in mijn 20ste mezelf te snijden. Iemand waar ik verliefd op was geweest probeerde me te verkrachten oiv rophynol, maar de herinneringen kwamen na een tijd wel boven. ...ik nam een hoop slaappillen in maar ja. ..eindigde op de paaz. ..Erna een mooi stukje leven maar ja mijn eetstoornis bleef spelen. En dus op mijn 28ste ging ik in opname en dit werd dus wel een stop van mijn anorexia, snijden kwam nog even terug maar af en toe Na mijn 5de misgelopen zwangerschap bvb, toen zat ik heel diep. Op mijn 30ste ging ik terug studeren. En behaalde ik mijn diploma verpleegkundige via vdab kon ik het betalen. Tijdens opleiding ex leren kennen hem van zijn verslaving afgeholpen en me op het spirituele gestort, reiki en boeddhisme enz, heeft wel altijd rol gespeeld. ..Dan proberen zwanger te raken zelfs via ivf icsi... Ja probs met curretage na een miskraam, dus weer meer problemen, restweefs onverdoofd moeten weghalen in jette. Ik heb altijdvm een psychiater gehad en bij cgg ook geweest. Laatste zwangerschap en na geboorte veel angsten he, constant dus weer meer alcohol, dan Antabuse. Mijn katje van 5 moeten laten inslapen vanwege hartziekte, ook zware dobber, echt zielemaatje. ...En ja nu is vader kindje weg, heb ik nog iemand verloren die me nauw aan het hart ligt, dus nu alleenstaande moeder voor 85 procent en fysiek ziek, mentaal ook zwak, wel wat dagtherapie maar toch ni zoveel om alles te verwerken. Want deze maand ook nog geïntimideerd en geduwd op parking door twee dames ivm parkeren. En mijn overbuurman van 82 heeft me bepotele. ...klacht in gaan dienen maar veilig gevoel nihil hé. Da was mijn boterham. ...sorry ne hele boterham maar dan weet je tenminste wat mij gevormd heeft. Desondanks blijf ik behulpzaam zover ik kan, en wil ik een supergoede moeder, vriendin, enz zijn. ..Prettige avond nog. Hopelijk niet te zwaar. ..