Mijn Ketamine verhaal is ongeveer zo’n 4 jaar geleden begonnen. Het begon met sporadisch een puntje en in een rap tempo ging mijn tolerantie omhoog. Het gebruik van eens per maand, ging naar eens per week en zo naar iedere dag. Ik heb +- een tijdsbestek van een jaar zeker wel 4/5/6 gram per dag gesnoven. Soms eens een dag met 2 gram ertussen, inderdaad op een “goede” dag.
Als ik hier op terugkijk is het ook te belachelijk voor woorden geweest en vragen om problemen.
Verder is het in die 4 jaar altijd een beetje op en af gegaan buiten dat jaar om. Dan ging het altijd met periodes. Dan weer weken wel, weken rust en dat steeds opnieuw. Maar de Ketamine was altijd wel ergens in mijn leven in die 4 jaar.
Gek genoeg heb ik in die tijden nooit echt last ervaren en dacht daarom ook ergens, heel naïef, “dat overkomt mij dus niet.” Ik heb soms weleens een brandend gevoel gehad met plassen maar dat trok altijd weer weg met een paar keer plassen dus zocht er toen nog niets achter.
Nu tijdens de Corona periode ben ik 6/7 weken thuis komen te zitten en was het weer raak. Iedere dag snoof ik weer 1 of 2 gram, soms eens 3 en ik denk een dag of 3/4 van deze weken niets. Dat ging eigenlijk nog steeds best goed totdat ik ineens in de nacht/ochtend wakker werd met de meest verschrikkelijke pijn die ik ooit gevoeld heb.
- Gek genoeg had ik nog steeds geen plas problemen hier... -
Ik dacht écht dit is het, ik ga zo sterven. Uren lang hield deze pijn aan en heb ik lopen janken van de pijn op zoek naar wat verlichting. Hete douche, warme kruik, het hielp “iets” maar ik moest het uitzitten. Op een gegeven moment waren de aanvallen verdwenen en heb ik nog weken last gehad van mijn nieren. Een doffe zeurende pijn, van ellende wist ik niet meer hoe ik moest zitten en liggen maar die nacht is wel het punt geweest dat ik geen Ketamine meer heb aangeraakt.
Ongeveer 3 weken nadat ik gestopt was begonnen de plas problemen. Ik kon mijn plas niet meer ophouden, had continu aandrang en kon praktisch beter op de wc wonen.
Toen ben ik naar de huisarts gegaan en deed ze heel moeilijk, maar heb uiteindelijk Vesicare meegekregen. Dit verlichtte de ellende voor misschien een dag en daarna zat ik weer te janken, ik kon niet meer. Wederom terug gegaan een gesmeekt of ze wilde overleggen met de uroloog. Zo gezegd, zo gedaan en toen kreeg ik Betmiga voorgeschreven. In de tussentijd veel vervelende bijwerkingen gekregen van deze medicatie, maar ik zal het een beetje ‘kort’ houden. Het is draagzaam dankzij deze medicatie.
Inmiddels ben ik in het ziekenhuis geweest en is er eindelijk na 157 dagen ellende een behandelplan opgesteld en word ik -hopelijk- eindelijk verlost van deze miserie.
Maar ik ben er nog lang niet. Ik ben hier denk ik al met al nog wel een jaar zoet mee. Je blaas is een lastig iets en herstel duurt heel lang. Mijn nieren zijn godzijdank helemaal oké. Maar laat jezelf goed nakijken in het ziekenhuis.
Ik hoop voor je dat het plassen bij jou goed blijft gaan.
Tijd heelt, ook jouw nieren. Hou vol!
Nooit meer Ketamine.