Xtc en darmschade?

Mindless zei:

Ik heb ook twee keer een gastroscopie gehad. Eerste keer zonder narcose gedaan (wel met verdoving). Het was niet bepaald prettig omdat mijn slik en kokhals reflex helemaal tekeer ging. Daarom de tweede keer maar onder narcose gedaan.

@Anoniem99
Het is inderdaad nogal persoonlijk wat betreft de voeding die je moet vermijden. Voor mij zijn het hele specifieke dingen als bijvoorbeeld sinaasappelsap, ananas, bloemkool en ook kaas kan ik niet goed verdragen (melk dan weer wel). Deze dingen vermijd ik dus nu nog steeds voor de zekerheid. Ook zijn er dingen die ik destijds absoluut niet kon verdragen, maar nu prima kan eten zoals bananen, chocolade, noten (walnoten, amandelen, cashews, etc.). Wat ik nu voornamelijk minder eet zijn koolhydraten/suikers in de vorm van brood, koekjes en frisdranken (al dronk ik al vrij weinig frisdranken). Dit zijn dingen waarvan ik eerder niet direct krampaanvallen leek te krijgen, maar het voelt wel veel gezonder om ze niet meer te eten/drinken. Ook eet ik geen rood vlees meer, alleen kip en dat ook maar 1 of hooguit 2x per week.

Het valt me wel op dat het bij jou pas gestart is na mdma gebruik. Mdma is natuurlijk wel een zware aanslag op je lichaam, dus wie weet heeft het wel iets gedaan. Sowieso verstandig dat je het niet meer neemt. Proteïne poeder weet ik in ieder geval van dat er in sommige erg ongezonde suiker vervangers zitten die je niet in je lichaam wilt hebben. De moeite waard om dit uit te zoeken en in ieder geval varianten zonder die troep te kiezen.

Ik denk dat we meer en meer zullen ontdekken dat de grootste vijand van onze gezondheid stress is. En ook slechte voeding, die op zijn beurt ook meer stress brengt.

Klik om te vergroten...

Roze olifant zei:

Hoewel je volgens mij veel teveel MDMA gebruikt per keer (twee of drie pillen van 200 mg in één sessie? 400-600 mg? echt? why, dat is toch niet leuk meer?) heb je dat niet overdreven vaak gedaan. En het is vrij onwaarschijnlijk dat je klachten daar vandaan komen. Dus daar zou ik me niet al teveel zorgen over gaan maken nu.

Wat is een ‘kou in je buik’? Echt nooit van gehoord.

Hoe vaak heb je deze buikpijn? Het klinkt eerder alsof je gevoelige darmen hebt of een intolerantie ergens voor. Buikpijn is niet altijd even goed te lokaliseren, weet je überhaupt wel zeker dat het je darmen zijn?

En wat heb je zelf geprobeerd behalve letten op je voedingspatroon? Er zijn middeltjes te koop bij de drogist tegen opgeblazen gevoel bijvoorbeeld, ik kan niet zeggen of zoiets echt helpt, maar baadt het niet dan schaadt het niet. Misschien heb je het allang geprobeerd hoor.

Wij zijn geen medici hier dus ik zou je toch ernstig aanraden om je door te laten verwijzen naar een maag- darm en leverarts en om een onderzoek te vragen als je klachten aanhouden. Ze moeten je hierin gewoon serieus nemen als het iets frequent terugkerends is. Het kan helpen voor de arts als je vantevoren een tijd lang een dagboek bij houdt. Als je pijn hebt, ga dan even na wat je gegeten en gedronken hebt die dag/de uren ervoor/de dag ervoor en schrijf het op. Tijdstip, waar zit de pijn precies, wat voor soort pijn is het, hoe lang, waar was je mee bezig toen de pijn begon (bijvoorbeeld na fysieke activiteit of juist niet), is er sprake van overgeven/diarree etc. Noteer het. Dan kan de arts in ieder geval zien of er al dan niet een patroon in zit.

Als zij een echo of radiografie of wat dan ook aanraden dan zou ik dat zeker niet weigeren. Wordt toch (deels) vergoed lijkt me? Je gezondheid is belangrijk.

Sterkte! Buikpijn is kut.

P.S. Ik verplaats je topic even naar het XTC subforum ondanks dat nogmaals de kans me klein lijkt dat daar de oorzaak van je klachten ligt.

Klik om te vergroten...

Mindless zei:

De symptomen die je omschrijft lijken precies op wat ik een goede 10 jaar lang heb moeten doorstaan. Doorheen mijn twintiger jaren en nog even daarna had ik elke paar maanden (soms vaker) extreme buikkrampen die vaak minstens 10 uur lang aanhielden. Hele nachten liggen te krioelen in bed van de pijn en tientallen keren overgeven totdat het gal omhoog kwam. In het begin werd mij ook PDS aangepraat, maar dat is maar een verzamelterm van een set symptomen. Er werd me verteld dat ik er maar gewoon mee moest leren leven. Een paar jaar geleden had ik er echter genoeg van en heb ik een mri scan laten doen en een gastroscopie (stok met camera erop door je keel naar binnen om in de maag te kunnen kijken). Toen hebben ze ontdekt dat de ingang van de dunne darm in de maag erg verdund was. Hier zou ooit een ontsteking gezeten hebben die littekenweefsel achter had gelaten en zo die verdunning vormde. Al het voedsel moest dus door een klein gaatje heen. Met behulp van een ballonnetje hebben ze die vernauwing in meerdere sessies op kunnen rekken. De krampen waren daarna echter niet over en het leek er ook niet op dat de kramp puur door die vernauwing kwam. De ene soort voedsel bracht de krampen voort en de andere niet. Al was daar ook geen complete consistentie in te ontdekken. Ik heb toen min of meer de voorzichtige diagnose van de ziekte van Crohn gekregen en heb daar een tijdje medicijnen voor gekregen. De ziekte van Crohn is echter ook een soort set van symptomen en er is nog steeds niet duidelijk wat de echte oorzaak ervan is. Wat ik vanaf het begin toen al had beslist, is dat ik mij niet zou gaan identificeren als een Crohn patiënt. Ik kon mij namelijk helemaal niet vinden in de slachtoffer rol die de mensen in de folder die ik meekreeg aan leken te nemen (alsook mensen op internet). Toen ben ik erg intensief bezig gegaan met mijn leefstijl (goede voeding, beweging, ontspanning door meditatie en dergelijke) en begonnen mijn symptomen te verdwijnen. De doktoren begrepen er niets van, omdat het er allemaal toch echt op leek dat het Crohn moest zijn. Maar bij Crohn komen normaal gezien de darm ontstekingen steeds terug voor de rest van je leven. Al is Crohn zoals gezegd nog steeds wel een bepaald mysterie in de medische wereld. De dokter zei dat hij niet wist hoe het kon dat ik beter werd en zijn collega's ook niet, maar dat ik maar gewoon moest gaan leven alsof ik geen ziekte had. Zonder medicatie en dergelijke dus. Daarna nooit meer medicatie ervoor gehad.

Wel bleef ik tot bepaalde mate gevoelig voor bepaalde soorten voedsel. Totdat ik een tijd geleden begon met intermitterend vasten. Sommigen staan hier sceptisch tegenover, maar het lijkt er voor mij voor te zorgen dat ik praktisch alles weer kan eten. Ik doe nu permanent aan intermitterend vasten (16/8 schema) en mijn buik voelt hier zeer sterk door. Daarbij moet ik wel vermelden dat ik door dit schema brood volledig uit mijn dieet heb gehaald. Dat kan er misschien ook iets mee van doen hebben(?)

Anyway, lang verhaal maar ik wou het hier toch even neerzetten zodat je kunt zien dat het niet altijd zo gaat als specialisten denken en dat je door moet blijven zoeken naar oplossingen. Je wilt hier toch niet jaren mee rondlopen als dat voorkomen kan worden. Altijd maar in angst zitten over of de volgende hap eten je doodziek zal maken voor de komende paar dagen is geen leven. Geld is ook geen reden om geen verder onderzoek te doen. Je gezondheid is het allerbelangrijkste. Je wilt toch niet dat er inderdaad iets is waar ze in het ziekenhuis iets aan kunnen doen en dat jij daar de komende jaren mee rond blijft lopen onnodig te lijden? En volgens mij wordt inderdaad veel vergoedt. Licht je tenminste in over deze zaken, zodat je weet hoe het zit.

Sterkte in ieder geval en blijf voor jezelf denken en blijf oplossingen zoeken.

Edit: o ja, ik denk ook niet dat mdma dit heeft veroorzaakt bij jou, al denk ik niet dat het handig is om mdma te nemen als je al erg gevoelige darmen hebt.

Klik om te vergroten...