#1
Hallo allemaal,
TL;DR: Stukkie naar beneden, voor wie geen interesse in de backstory hebben.
na 7 jaar en 5 verslavingsklinieken zit hebben mijn behandelaren eindelijk door dat mijn verslaving even goed een symptoom van mijn depressie is als andersom. Zodoende zit ik nu na een korte detox van 2 weken in een depressiekliniek.
Ik heb 10 jaar dagelijks geblowd, sinds 4 jaar alcohol er bij vanwege de hoge tolerantie. Downers zijn altijd mijn ding geweest en kan in 1 nacht makkelijk solo 2g ketamine weg werken en me afvragen waar het zo snel gebleven is.
De 60mg diazepam waarmee ik startte in de kliniek deed niet meer dan me een beetje wankel maken en gaf het gevoel van een net-niet-doorbraakdosis.
Nog voor de diazepam volledig was afgebouwd in de verslavingskliniek ben ik over gezet naar 4,5mg lorazepam "zo nodig" dagelijks (waarvan 2,5mg voor de nacht). Eenmaal in de depressiekliniek is dit overgezet naar 4mg "zo nodig" dagelijks. Ik heb er helemaal niet bij stil gestaan hoe snel benzo's afhankelijkheid creëeren en dat ik er nagenoeg niks van gemerkt heb heeft ook niet geholpen... dit heeft er toe geleid dat ik in 2 dagen van 4,5mg naar 0mg probeerde te gaan.... dat heb ik geweten, en hoe...
De lorazepam crash is toen opgevangen met 3x1mg verspreid over 7 uur, sindsdien zit ik op dag 5 van 3mg per dag, verdeeld in 3x1mg iedere 8 uur.
2 dagen na de crash ben ik ook nog eens positief getest op corona, gelukkig maar hele lichte klachten maar het helpt niet mee...
Ik merk dat ik me na 5-6 uur al duidelijk anders begin te voelen, meer prikkelbaar, hoofdpijn kruupt er steeds meer in. Gisteren dacht ik na zo'n 7 uur sinds de laatste dosering weer echte afkickverschijnselen te voelen en heb de afbouwschema's eens opgezocht en volgens die ga ik echt retesnel (idee was zelfs 1mg per week te verminderen).
Ik wou er vooral vanaf omdat de verslavingleer zegt dat alle middelen die emotie of stemming dempen een no-no zijn, de depressiekliniek denkt hier heel anders over en ik heb veel moeite met de omschakeling van "alle gebruik is misbruik" naar "ik zit in de kliniek en het is medicatie".
TL;DR: Mijn vraag is of het mogelijk is dat mijn jarenlange ervaring met hoge hoeveelheden depressiva er voor zorgt dat 8 uur tussen doseringen van 1mg lorazepam te lang zijn?
Ik schrijf deze post met een gevoel dat ik alleen kan beschrijven als een comedown, dit gevoel begon met nog zo'n 2 uur te gaan tot mijn volgende dosering. Ik overweeg te vragen de dosering te verhogen naar 4x1mg per dag maar word sterk geremd door de angst dat het personeel er een mening over zal hebben ("de junk wil gewoon meer drugs").
Ik had verwacht dat na 5 dagen mijn hersenen wel enigszins gewend zouden zijn aan de 3x1mg maar het lijkt juist met de dag erger te worden.
Ik heb uiteraard geen toegang of controle over mijn dosering en inname hier en moet het bij het personeel en de artsen voorleggen maar de psychiater is natuurlijk net ziek en heeft vrij rond de feestdagen, voor zover mij bekend werkt er niemand met ervaring in de verslavingszorg.
Wat denken jullie er van?
TL;DR: Stukkie naar beneden, voor wie geen interesse in de backstory hebben.
na 7 jaar en 5 verslavingsklinieken zit hebben mijn behandelaren eindelijk door dat mijn verslaving even goed een symptoom van mijn depressie is als andersom. Zodoende zit ik nu na een korte detox van 2 weken in een depressiekliniek.
Ik heb 10 jaar dagelijks geblowd, sinds 4 jaar alcohol er bij vanwege de hoge tolerantie. Downers zijn altijd mijn ding geweest en kan in 1 nacht makkelijk solo 2g ketamine weg werken en me afvragen waar het zo snel gebleven is.
De 60mg diazepam waarmee ik startte in de kliniek deed niet meer dan me een beetje wankel maken en gaf het gevoel van een net-niet-doorbraakdosis.
Nog voor de diazepam volledig was afgebouwd in de verslavingskliniek ben ik over gezet naar 4,5mg lorazepam "zo nodig" dagelijks (waarvan 2,5mg voor de nacht). Eenmaal in de depressiekliniek is dit overgezet naar 4mg "zo nodig" dagelijks. Ik heb er helemaal niet bij stil gestaan hoe snel benzo's afhankelijkheid creëeren en dat ik er nagenoeg niks van gemerkt heb heeft ook niet geholpen... dit heeft er toe geleid dat ik in 2 dagen van 4,5mg naar 0mg probeerde te gaan.... dat heb ik geweten, en hoe...
De lorazepam crash is toen opgevangen met 3x1mg verspreid over 7 uur, sindsdien zit ik op dag 5 van 3mg per dag, verdeeld in 3x1mg iedere 8 uur.
2 dagen na de crash ben ik ook nog eens positief getest op corona, gelukkig maar hele lichte klachten maar het helpt niet mee...
Ik merk dat ik me na 5-6 uur al duidelijk anders begin te voelen, meer prikkelbaar, hoofdpijn kruupt er steeds meer in. Gisteren dacht ik na zo'n 7 uur sinds de laatste dosering weer echte afkickverschijnselen te voelen en heb de afbouwschema's eens opgezocht en volgens die ga ik echt retesnel (idee was zelfs 1mg per week te verminderen).
Ik wou er vooral vanaf omdat de verslavingleer zegt dat alle middelen die emotie of stemming dempen een no-no zijn, de depressiekliniek denkt hier heel anders over en ik heb veel moeite met de omschakeling van "alle gebruik is misbruik" naar "ik zit in de kliniek en het is medicatie".
TL;DR: Mijn vraag is of het mogelijk is dat mijn jarenlange ervaring met hoge hoeveelheden depressiva er voor zorgt dat 8 uur tussen doseringen van 1mg lorazepam te lang zijn?
Ik schrijf deze post met een gevoel dat ik alleen kan beschrijven als een comedown, dit gevoel begon met nog zo'n 2 uur te gaan tot mijn volgende dosering. Ik overweeg te vragen de dosering te verhogen naar 4x1mg per dag maar word sterk geremd door de angst dat het personeel er een mening over zal hebben ("de junk wil gewoon meer drugs").
Ik had verwacht dat na 5 dagen mijn hersenen wel enigszins gewend zouden zijn aan de 3x1mg maar het lijkt juist met de dag erger te worden.
Ik heb uiteraard geen toegang of controle over mijn dosering en inname hier en moet het bij het personeel en de artsen voorleggen maar de psychiater is natuurlijk net ziek en heeft vrij rond de feestdagen, voor zover mij bekend werkt er niemand met ervaring in de verslavingszorg.
Wat denken jullie er van?