#1
Fuck, dat had me een hoop typwerk bespaard als ik dat wist. XD Schrap de laatste alinea maar, dan begrijpen we elkaar en heb je gelijk."Ik heb verder ook geen idee wat je bedoelt met "elke beoordeling is objectief, maar ik zou niet kunnen inzien waarom dit iets negatiefs is." Uhhh, nee, geen enkele beoordeling is objectief"
Ik bedoelde hier ook subjectief, niet objectief, klein foutje. Vandaar dat het nergens op slaat.
Interessant om een andere visie op drugs en verslaving te lezen, maar evengoed een visie die naar mijn inziens veel te ver gaat. Het is veel te simpel om elke activiteit waar je een positieve associatie mee hebt, een sterke hechting mee aangaat en die je daardoor vaak herhaalt over één kam te scheren. Het is alleen maar logisch om daar een hiërarchische structuur in aan te brengen op basis van de schadelijkheid en het gevaar van de activiteit. Cohen vergelijkt afhankelijkheid van een opiaat zoals heroïne met de afhankelijkheid van je kinderen. Tja, als je het ene een aantal jaar dagelijks gebruikt dan belandt je vijf voet onder de grond en als je het ander dagelijks veel liefde en aandacht geeft dan schenkt het je een betekenisvol leven waarin je zorg draagt voor je nageslacht. Sorry, maar als je een beetje pragmatisch naar het leven kijkt dan is de vergelijking natuurlijk absurd en schiet je er niks mee op om een theoretisch kader te gebruiken waarbij je een dergelijke overeenkomst kunt trekken.Dit artikel verwoordt het beter dan ik ooit zou kunnen
https://decorrespondent.nl/4034/dez...dt-verslaving-flauwekul/510991415066-cba59522
Cohen zegt in een ander stuk dat ik zojuist las dat hij altijd heeft geredeneerd als socioloog. Natuurlijk is het belangrijk dat je vanuit het perspectief van een socioloog naar verslaving kunt kijken, maar als je andere velden die ook invloed hebben op hetgeen je een mening over vormt grotendeels buiten beschouwing laat dan doe je als professor naar mijn mening iets verkeerd. Biologie en neurologie spelen, ondanks dat 'een persoon meer is dan zijn hersenen of een beloningssysteem', natuurlijk ook een belangrijke rol. Moeten we over meisjes met een eetstoornis ook maar gewoon zeggen dat zij gehecht zijn aan een bepaald eetpatroon om een bepaalde fysiek te onderhouden en dat maar doelloos op de oneindige stapel van activiteiten gooien waar je een 'sterke hechting' mee aangaat, waar ook wandelen, water drinken en mediteren onder vallen?
Al met al is het niet zo'n boeiende uitspraak van Cohen dat er wel meer zaken zijn waar je afhankelijk van kunt raken dan drugs. Dat mensen meer zijn dan hun hersenen en beloningssysteem lijkt me ook nogal voor de hand liggend. Dat blijkt alleen al uit het feit dat mensen van hardnekkige verslavingen af kunnen komen. Maar dat grote hoeveelheden mensen verslaafd raken aan middelen als nicotine, alcohol en amfetaminen en uiteindelijk fysiek en/of psychisch ziek worden en in sommige gevallen de pijp uitgaan omdat het niet lukt er vanaf te komen, dat doet toch vermoeden dat je wat minder simplistisch naar middelenafhankelijkheid moet kijken dan Cohen doet.