#1
Datum: 25 februari 2010
Stoffen: 3 zegels LSD (+-60 ug per stuk), veel ketamine in de comedown en veel joints.
Ik: vrouw, 19 jaar, 50 kg.
Ervaring: Dit was mijn 32ste LSD trip, zo-veel-ste keer ketamine,
Locatie: Hoofdzakelijk mijn kamer
Opvallend detail: Na 14 trips met lachgas was dit er weer eens een zonder lachgas.
Tripgenoten: Mijn vriend Ri op 3 zegels en AT van dit forum op 3 zegels.
Vooraf:
De planning van dit evenement is eigenlijk vrij grappig gelopen; het zou het befaamde ‘lachgas plan’ zijn dat we al een tijd hadden staan. Het flauwe was, dat lachgas voor mij in trips de laatste paar maanden helemaal niet leuk meer was, slechts incidenteel erg leuk en erg vaak vrij onprettig, met een standaard mindfuck die elke balloon weer terug kwam en het gevoel gaf dat er iets gruwelijk mis was, dat weer weg was zodra het lachgas uitgewerkt was. Grappig genoeg was het dankzij mijn tripgenoot en vriend Ri, die wél heel veel zin had in het lachgas, dat de bestelde patronen een dag te laat aan zouden komen, waardoor we voor heerst in voor mij 14 trips géén lachgas hadden. Vond ik eigenlijk wel een komische gebeurtenis. We hebben het toen maar omgevormd tot de geen-lachgas-trip. Later bleek ook dat Ri ineens toch die dag moest werken en om half 1 ’s nachts bij mijn huis kon zijn. At was toen al met de trein onderweg en we besloten tot 12 uur te wachten met inname zodat Ri gewoon nog mee kon doen. Eigenlijk ging alles mis maar kwam het dan toch juist weer goed. Nu over naar de trip.
De trip:
Omdat ik meestal toch langer door trip besloten At en ik iets eerder dan dat Ri kwam met de LSD te beginnen; om precies kwart voor 12 ’s nachts pakte ik de zegels en besloot er drie te nemen. Ze waren getest op 50-70 ug dus 3 leek me een leuk getal. At nam er ook drie en ik zette wat muziek aan om de come-up niet zo saai te maken. De trip liet al erg snel van zich merken bij mij; na zo’n 10 minuten voelde ik de LSD lichamelijk al een beetje; een vreemd gevoel in mijn achterhoofd en vreemd voelende, enigsinds vochtige handpalmen. Ik merkte ook dat alles al wazig begon te kijken, afgewisseld met weer heel scherp. Dat effect werd over de loop van 20 minuten steeds opvallender waarna sommige dingen er echt absurd scherp uit zagen en andere dingen helemaal gloeiend wazig. Zo’n 30-40 minuten na inname zette dit effect zich om in concrete visuals en kwamen er patronen uit het wazige spul opzetten. Rond deze tijd kwam Ri binnen; ik gaf hem ook meteen zijn zegels en hij nam er ook drie. Inmiddels was het voor mij zo’n uur na inname en de visuals waren goed op gang gekomen. Overal draaide en schoven patronen in en uit elkaar en alle lijnen van mijn huis waren wazig en trilde heen en weer op een soort van LSD-buzz die me altijd op valt in de piek van de trip. De visuals namen ook snel toe in kleurrijkheid en neon kleuren namen de omgeving over.
At noemde op dat hij flinke tracers had en ik besloot het ook even te testen. Geweldig! Als mijn arm bewoog stond die nog enkele minuten in de kamer, en heen en weer kijken leidde er toe dat mensen hun gezichten op willekeurige plekken in de kamer verschenen en daar nog verrassend lang bleven hangen. Opvallend was dat vooral ogen en monden erg lang gekopieerd in de lucht bleven hangen. Het werkte het zelfde met ogen dicht, snel sluiten en je ziet iemand nog minuten lang zitten en steeds verder vervormen in de CEV’s. Ik besloot te pielen met deze tracers door snel heen en weer te kijken objecten in andere objecten te plaatsen, ik kreeg Ri’s gezicht enkele keren op het plavond; maar de simpele ‘hand langzaam voor blikveld bewegen’ was al meer dan genoeg, want 5 armen zijn leuker om naar te kijken dan één, vooral als ze fel gekleurd zijn. We zaten geloof ik wel 5 minuten lang met de absurd intense tracers te pielen waardoor alles enorm in elkaar over smolt en liep en alles een beetje overal was, elke beweging liet lang visuele echo’s na, en ik zat best lang met mijn hand voor mijn witte plavond te pielen.
Zo heel langzaam begonnen ook Ri’s visuals op te komen en At lag ondertussen op mijn bank te praten over problemen die hij op dat moment had en over hoe LSD dat met harde hand duidelijk kan maken. Ik, geen problemen hebbend, was meer aan het focussen op een hele intense visual piek die op kwam zetten. De patronen waren opvallend groen, met ook veel paars, zoals ze altijd zijn, wat ik eigenlijk wel jammer vond want ik hou helemaal niet zo van groen, maar dit groen kon er mee door, en de vormen waren uitgesproken mooi. Ondertussen liep ik hier ergens naar mijn woonkamer waar een van mijn katten op de bank lag te slapen. Hier vielen de onvaste muren me nog meer op en mijn bank draaide in en uit elkaar en vervormde door alle patronen die er over heen trokken en streeds mijn bank van vorm veranderde. Ook mijn kat veranderde van vorm, maar niet zo extreem als de bank dat deed. Af en toe kwam ik terug naar mijn kamer om Ri en At te overtuigen ook even te komen kijken naar de mooie visuals in de woonkamer maar ze waren helaas niet te overtuigen. Ik ging weer terug naar de woonkamer en ging op de bank zitten, kijkend naar de heldere neon patronen die met hun bewegingen en draaiingen steeds de hele vorm van de objecten in de kamer veranderden.
Ik ging toch weer terug naar mijn kamer omdat ondanks dat ik het erg mooi vond, gesprekken en muziek ook wel wat waard waren en na er 5 minuten te zitten concludeerde ik dat de visuals er niet anders waren, maar dat ik ze gewoon vaker gezien had daar en dat daarom een andere kamer ever een leuker fris perspectief had geboden. Ik besloot de lampen te dimmen en mijn blacklight aan te zetten. Ondertussen was mijn inmiddels vrij grote kitten Alice in de kamer gegaan en At had in zijn arm een kattenspeeltje waar hij compulsief mee bewoog de hele trip lang, wat kleine Alice geweldig vond. Mijn kat had echt de meest geweldige schuivende patronen op haar vacht van haast alle dingen in de kamer, ze is een tabby poes dus ze hééft al een patroon, maar LSD maakte het echt fascinerend om naar te kijken. We besloten ook even te kijken of visuals leuk waren met dichte ogen, en ja dat waren ze. Bij mij waren ze vrij abstract; een kaleidoscoop van vrij 3D achtige patronen, weer hoofdzakelijk groen, waar af en toe details in oplichtten die heel mooi opvielen. Na een tijdje besloot ik dat dezelfde patronen toch leuker waren als ze op normale objecten zaten, omdat die objecten dan helemaal mee vervormden, waarna ik weer snel verviel in het tracer spelletje.
Ondertussen had ik nog steeds zin om ‘op visual zoektocht’ te gaan, en nu Ri wat meer opgekomen was, zo’n +1.45 uur na mijn eigen inname, besloten we even op het balkon te gaan kijken, wat uit kijkt op een tuinen blok. Wat me het eerst opviel was dat er wolken waren, die in patronen vervaagden, van plek verschoven en in en uit draaiden op zo’n LSD ritme dat altijd in alle visuals zit. Na langer te kijken werden het handen, en daarna een soort schedels en daarna kwam de leukste: uitgestekte op hun buik liggende vliegende mensen allemaal in dezelfde richting, een leuk detail was dat nog net te horen uit mijn kamer het nummer ‘people can fly’ van astral projections aanstond. Alle wolken, zo ver als ik kon kijken waren liggende mensen die op hun buik vlogen met hun armen naast zich, een heel rustig mooi beeld. Even later bouncede ze allemaal tegelijk naar beneden en omhoog alsof ze op en springkussen terecht waren gekomen, waar ik om moest lachen. Na nog een tijdje naar deze visual die goed bleef hangen (de vliegende mensen dus) te hebben gekeken verschoof ik mijn blik naar de bomen. Daar hingen abstracte ogen in, en ze groeiden in en uit, ik keek verder naar beneden waar het donkerder was en ik alleen maar rare fel groene grof gevormde patronen kon zien, die ontzettend aan het groeien waren. Die patronen waren eigenlijk planten en het was net alsof ik ze zág groeien; allemaal heel vreemd een mengeling tussen 2 en 3D en uitgesproken fel groen.
Na een tijdje met mijn katten te hebben gespeeld op het balkon en genoten te hebben van de wolken en planten en de boeiende visuals die ze opleverden besloten we terug te gaan naar het comfort van muziek, kamer en binnen. Terug in mijn kamer zaten we eigenlijk rustig te praten. At merkte op dat zijn trip ook eindelijk goed visueel werd omdat ie eerst door iets mentaal heen gegaan was, wat ik zelf niet mee had gemaakt. Mijn trip zat al de hele tijd op de zelfde schitterende visuele piek. Het was inmiddels een uur of 2-3 ’s nachts en mijn kat Alice was nog steeds in de kamer. Fantastisch als ze is kwam ze ons allemaal ‘een beurt kopjes’ geven, waar bij ze harde kopjes en likjes aan je hand geeft. Erg schattig. Ri had nog een vriend van hem, Le uitgenodigd die nuchter langs zou komen. Ik vroeg me al de hele tijd af wat dat voor verandering op mijn relaxste trip kamer sfeer zou geven; maar ik zou het niet weten tot hij er was natuurlijk. Ri kwam met de melding dat Le er rond 4 am zou zijn, wat ik vrij laat vond; en ik vroeg me af waarom hij dan uberhaubt wilde komen, maargoed, ik skip de tijd naar 4 am toen Le binnen kwam. Hij voegde zich goed in de gesprekken; alleen communicatie met At faalde flink, maar niet op een vervelende manier. We wisselde de muziek van psy naar metal, wat Ri en ik allebei goed waardeerden en At nam de kans om er wat unieke visuals mee te bekijken. Ik zat zo’n twee uur lang op mijn plek, een beetje te kijken naar de visuals op de muur achter Ri, en ook de visuals op zijn hoofd en Le stelde voor een wandeling te maken. We keken op google earth voor een locatie om heen te lopen en kozen het dicht bij liggende Amstelpark. Zo rond 6 am, 6 uur na inname gingen we ook daadwerkelijk lopen. Helaas kwamen we er na twee straten achter dat het ging regenen.
De visuals waren buiten niet veel mooier dan binnen en gezien het er regende vond ik het maar niks. Le en Ri liepen een stuk voorop en hadden schijnbaar wél zin in een wandelen in de regen. Een hele lange tijd ging ik mee, terwijl het van gedrup naar een lichte bui tot uiteindeiljk standaard ‘regen’ ging. Toen het eenmaal regende zei ik tegen Ri dat ik gewoon terug zou gaan, wat ik eerder ook al aangaf te willen, maar hij wilde persé de groep bij elkaar houden dus was ik mee gekomen. Realiserend dat zÃjn wens een groep te blijven zorgde dat ik in de regen liep deed me opkeren en terug lopen waarna Ri ook terug kwam. Op die wandeling terug klaagde ik wat dat sociaal doen tot nadelen leidt maar dat mijn menselijke sociale behoefte mij geen keus laat. Eenmaal terug binnen besloten Ri en ik éérst even wat te eten, gezien we al honger hadden. We keken in de kast en ik pakte een droog broodje wat er wel smakelijk uit zag. Wat ik niet had verwacht was dat het eten ervan zo onmogelijk zou zijn. Ik maakte gewoon compleet géén speeksel aan en moest een glas water pakken, en een grote slok nemen voordat ik het door kon slikken. Elk klein hapje was echt een worsteling. Ri nam het vermoedelijk nog niet super serieus, dus ik bood hem een stukje aan. Hij kwam ook tot de conclusie dat hij het gewoon nÃet door kon slikken zonder water. We hebben er keihard om staan lachen, ik zei nog ‘het was nog nooit zo grappig om brood te eten’. Na het broodje op te krijgen met behulp van 2 glazen water gingen we terug naar mijn kamer. Hier hebben we nog een uurtje met Le gechilled voordat die moe werd en om 7 am weer naar huis ging, veel boeiends gebeurde er dat uur niet. Ik zette weer psy op en we vielen weer terug in ons oorspronkelijke chill patroon, ik had google earth aangezet omdat dat één trip eerder ook al zo fascinerend was en vond echt de meest geweldige landschappen; ik bleef een tijd hangen op een woestijn gebied in mongolië met allemaal gekke meertjes. De foto’s van die woestijnen bevatten gezichten en mensige afbeeldingen en waren heel mooi en surrealistisch door de nu al iets milder werkende LSD. Ik geloof dat ik zo’n twee uur naar woestijnen heb gekeken terwijl het buiten al licht werd. De dag was grijs en smerig, dus ik hield de gordijnen dicht. Ondertussen moest At zijn bijna-vriendin bellen om te kijken of hij die dag nog bij haar zou gaan chillen, omdat het vannuit Amsterdam makkelijker te doen zou zijn.
Ergens zo rond 8 am begon het nog lichter te worden en ik deed voor de grap het gordijn open. Bleek dat het zo fel was, dat we niet naar buiten konden kijken. We zagen allemaal letterlijk niks zo fel was het licht buiten. Pupil krimping was nog steeds niet toereikend dus het was een groot wit vlak buiten. Verbaasd hoe veel licht er uit de zon kwam, en nemend het feit we er niks mee konden, besloot ik het gordijn maar weer dicht te doen. Ergens rond deze tijd besloot ik ook éindelijk wat ketamine te doen na lang afwegen, onzeker over hoe veel tollerantie ik na 5 weken zou hebben besloot ik te beginnen met twee normale sleutelpunten. Het kwam rustig op en deed in eerste instantie niet veel bijzonders met mijn LSD comedown. Nadat het in de loop van 20 minuten was gebleven bij gewichtloze gevoelloze armen en benen besloot ik nog een keer een zelfde dosis bij te pakken. Deze begon wel goed te werken en net toen ik het merkbaar ging voelen moesten we At op de tram zetten. Ri wilde gelijk ontbijt gaan kopen dus ik liep ook maar mee. Lopen bleek… véél moeilijker dan verwacht. Ook als ik praatte klonk dat zoals andere mensen zouden moeten horen hoe het klinkt; alsof iemand anders aan het praten was. Een beetje binnenstebuiten. Op de tram halte had ik een boeiend gesprek over de dissociatieve ervaring waar ik probeerde te analyseren. De tram kwam uiteindelijk en Ri en ik gingen terug naar mijn kamer.
Net toen wij binnen kwamen kwam de vriend van mijn moeder binnen; die niet weet dat wij trippen en wel weet dat we normaal laat slapen; waardoor we in een paar seconden in mijn kamer gevlucht waren, want die persoon hoefde niet te weten dat we nog wakker waren. Fluisterend praatten we rustig verder in mijn kamer, Ri at zijn brood op en ik zat heel gefascineerd te kijken. Omdat we moesten fluisteren ging praten al snel heel vreemd voelen; dus kroop ik heel dicht naar Ri’s hoofd toe en ging met een hele breede grijns, waarna er een heel oud ketamine femoneem plaats vond. Als ik heel dicht bij zijn hoofd kwam kregen we samen een hoofd, en als ik mijn hoofd tegen het zijne drukte kon ik niet voelen welke kan van mij was, ik voelde wel druk maar geen huid, en het was net alsof we samen een hoofd hadden. Dat vond Ri schijnbaar wel leuk (hij doet geen ketamine) en we bleven een tijdje zitten met hoofden op elkaar gedrukt omdat ik dan niet kon voelen welk deel van mij was. Na een minuut of 20 begon de ketamine uit te werken en gezien we geen muziek konden luisteren en ik toch al 5 weken geen keta had gedaan besloot ik er uitgebreid van te genieten. Ik nam nog vier grote sleutelpunten (vrij veel eigenlijk) en die sloegen ook vrijwel gelijk in. Na 5 minuten werd mijn hoofd zo zwaar dat blijven zitten zelfs moeilijk werd, laat staan lopen. Ik deed mijn ogen dicht en kwam op een gekke plek waar ik niet kon bepalen wat boven was. Het was heel escher achtig alleen vrij leeg. Ik zag een muur die zo te zien ondersteboven was, waar een klein figuurtje stond waarvan ik even twijfelde of ik dat was, maar dat was geloof ik niet zo. Het figuurtje stond onderstoven aan de muur en toch leek ie recht. Echterlijk vrij escher achtig; er klopte erg weinig van.
Het was boeiend en mooi, vooral omdat ik niet wist welke kant boven was en ik me bovendien achter uit voelde schuiven (k-hole achtig?), maar het was wel ongelofelijk desorienterend dus ik besloot maar naast Ri op het bed te gaan zetten. Hij zette na overleg een ren en stimpy aflevering op, waar van ik steeds afwisselend de woorden wel en niet kon horen en recht op blijven zitten was echt een enorme uitdaging, dus ik ging maar op Ri liggen, ik voelde alleen een stuk van mijn hoofd en bovenkant van mijn romp, waarmee ik lui als een soort verdoofde deken over Ri heen ging hangen. Mijn kleed kroop door de kamer en elke keer als mijn ogen even dicht vielen was het ontzettend moeilijk te bepalen hoe en waar ik was. Het lukte naast de woorden te verstaan ook vaak niet om ze te onthouden waardoor we af en toe terug moesten scrollen. Ik besloot achteruit te gaan chillen en genoot sterk van de body high van de ketamine, het voelde extreem comfortabel. Als ik mijn ogen half dicht deed werd alles onzettend helder wit, alsof er allemaal talk poeder op zat. Ook stukken van mijn kamer die helemaal niet wit waren. Dat was ook vreemd. Achteraf jammer dat ik mijn ogen niet dicht heb gehouden. Als ik verplaatste, dus bijvoorbeeld anders ging zitten ging alles ontzettend gefragmenteerd. Na een uur of iets in die richting was het uitgewerkt en kon ik nog compleet normaal met mijn moeder praten. Mijn gezicht en mond en lippen bleven nog een half uur langer volledig verdoofd voelen.
Uiteindelijk hebben we nog wat series gekeken om uiteindelijk om 2 pm uitgepunt in slaap te vallen. Leuke trip, zonder de stress van het lachgas willen nemen veel relaxter en schitterende visuals in de piek, en een heerlijke keta space in de comedown. Een van de fijnere ervaringen.
Stoffen: 3 zegels LSD (+-60 ug per stuk), veel ketamine in de comedown en veel joints.
Ik: vrouw, 19 jaar, 50 kg.
Ervaring: Dit was mijn 32ste LSD trip, zo-veel-ste keer ketamine,
Locatie: Hoofdzakelijk mijn kamer
Opvallend detail: Na 14 trips met lachgas was dit er weer eens een zonder lachgas.
Tripgenoten: Mijn vriend Ri op 3 zegels en AT van dit forum op 3 zegels.
Vooraf:
De planning van dit evenement is eigenlijk vrij grappig gelopen; het zou het befaamde ‘lachgas plan’ zijn dat we al een tijd hadden staan. Het flauwe was, dat lachgas voor mij in trips de laatste paar maanden helemaal niet leuk meer was, slechts incidenteel erg leuk en erg vaak vrij onprettig, met een standaard mindfuck die elke balloon weer terug kwam en het gevoel gaf dat er iets gruwelijk mis was, dat weer weg was zodra het lachgas uitgewerkt was. Grappig genoeg was het dankzij mijn tripgenoot en vriend Ri, die wél heel veel zin had in het lachgas, dat de bestelde patronen een dag te laat aan zouden komen, waardoor we voor heerst in voor mij 14 trips géén lachgas hadden. Vond ik eigenlijk wel een komische gebeurtenis. We hebben het toen maar omgevormd tot de geen-lachgas-trip. Later bleek ook dat Ri ineens toch die dag moest werken en om half 1 ’s nachts bij mijn huis kon zijn. At was toen al met de trein onderweg en we besloten tot 12 uur te wachten met inname zodat Ri gewoon nog mee kon doen. Eigenlijk ging alles mis maar kwam het dan toch juist weer goed. Nu over naar de trip.
De trip:
Omdat ik meestal toch langer door trip besloten At en ik iets eerder dan dat Ri kwam met de LSD te beginnen; om precies kwart voor 12 ’s nachts pakte ik de zegels en besloot er drie te nemen. Ze waren getest op 50-70 ug dus 3 leek me een leuk getal. At nam er ook drie en ik zette wat muziek aan om de come-up niet zo saai te maken. De trip liet al erg snel van zich merken bij mij; na zo’n 10 minuten voelde ik de LSD lichamelijk al een beetje; een vreemd gevoel in mijn achterhoofd en vreemd voelende, enigsinds vochtige handpalmen. Ik merkte ook dat alles al wazig begon te kijken, afgewisseld met weer heel scherp. Dat effect werd over de loop van 20 minuten steeds opvallender waarna sommige dingen er echt absurd scherp uit zagen en andere dingen helemaal gloeiend wazig. Zo’n 30-40 minuten na inname zette dit effect zich om in concrete visuals en kwamen er patronen uit het wazige spul opzetten. Rond deze tijd kwam Ri binnen; ik gaf hem ook meteen zijn zegels en hij nam er ook drie. Inmiddels was het voor mij zo’n uur na inname en de visuals waren goed op gang gekomen. Overal draaide en schoven patronen in en uit elkaar en alle lijnen van mijn huis waren wazig en trilde heen en weer op een soort van LSD-buzz die me altijd op valt in de piek van de trip. De visuals namen ook snel toe in kleurrijkheid en neon kleuren namen de omgeving over.
At noemde op dat hij flinke tracers had en ik besloot het ook even te testen. Geweldig! Als mijn arm bewoog stond die nog enkele minuten in de kamer, en heen en weer kijken leidde er toe dat mensen hun gezichten op willekeurige plekken in de kamer verschenen en daar nog verrassend lang bleven hangen. Opvallend was dat vooral ogen en monden erg lang gekopieerd in de lucht bleven hangen. Het werkte het zelfde met ogen dicht, snel sluiten en je ziet iemand nog minuten lang zitten en steeds verder vervormen in de CEV’s. Ik besloot te pielen met deze tracers door snel heen en weer te kijken objecten in andere objecten te plaatsen, ik kreeg Ri’s gezicht enkele keren op het plavond; maar de simpele ‘hand langzaam voor blikveld bewegen’ was al meer dan genoeg, want 5 armen zijn leuker om naar te kijken dan één, vooral als ze fel gekleurd zijn. We zaten geloof ik wel 5 minuten lang met de absurd intense tracers te pielen waardoor alles enorm in elkaar over smolt en liep en alles een beetje overal was, elke beweging liet lang visuele echo’s na, en ik zat best lang met mijn hand voor mijn witte plavond te pielen.
Zo heel langzaam begonnen ook Ri’s visuals op te komen en At lag ondertussen op mijn bank te praten over problemen die hij op dat moment had en over hoe LSD dat met harde hand duidelijk kan maken. Ik, geen problemen hebbend, was meer aan het focussen op een hele intense visual piek die op kwam zetten. De patronen waren opvallend groen, met ook veel paars, zoals ze altijd zijn, wat ik eigenlijk wel jammer vond want ik hou helemaal niet zo van groen, maar dit groen kon er mee door, en de vormen waren uitgesproken mooi. Ondertussen liep ik hier ergens naar mijn woonkamer waar een van mijn katten op de bank lag te slapen. Hier vielen de onvaste muren me nog meer op en mijn bank draaide in en uit elkaar en vervormde door alle patronen die er over heen trokken en streeds mijn bank van vorm veranderde. Ook mijn kat veranderde van vorm, maar niet zo extreem als de bank dat deed. Af en toe kwam ik terug naar mijn kamer om Ri en At te overtuigen ook even te komen kijken naar de mooie visuals in de woonkamer maar ze waren helaas niet te overtuigen. Ik ging weer terug naar de woonkamer en ging op de bank zitten, kijkend naar de heldere neon patronen die met hun bewegingen en draaiingen steeds de hele vorm van de objecten in de kamer veranderden.
Ik ging toch weer terug naar mijn kamer omdat ondanks dat ik het erg mooi vond, gesprekken en muziek ook wel wat waard waren en na er 5 minuten te zitten concludeerde ik dat de visuals er niet anders waren, maar dat ik ze gewoon vaker gezien had daar en dat daarom een andere kamer ever een leuker fris perspectief had geboden. Ik besloot de lampen te dimmen en mijn blacklight aan te zetten. Ondertussen was mijn inmiddels vrij grote kitten Alice in de kamer gegaan en At had in zijn arm een kattenspeeltje waar hij compulsief mee bewoog de hele trip lang, wat kleine Alice geweldig vond. Mijn kat had echt de meest geweldige schuivende patronen op haar vacht van haast alle dingen in de kamer, ze is een tabby poes dus ze hééft al een patroon, maar LSD maakte het echt fascinerend om naar te kijken. We besloten ook even te kijken of visuals leuk waren met dichte ogen, en ja dat waren ze. Bij mij waren ze vrij abstract; een kaleidoscoop van vrij 3D achtige patronen, weer hoofdzakelijk groen, waar af en toe details in oplichtten die heel mooi opvielen. Na een tijdje besloot ik dat dezelfde patronen toch leuker waren als ze op normale objecten zaten, omdat die objecten dan helemaal mee vervormden, waarna ik weer snel verviel in het tracer spelletje.
Ondertussen had ik nog steeds zin om ‘op visual zoektocht’ te gaan, en nu Ri wat meer opgekomen was, zo’n +1.45 uur na mijn eigen inname, besloten we even op het balkon te gaan kijken, wat uit kijkt op een tuinen blok. Wat me het eerst opviel was dat er wolken waren, die in patronen vervaagden, van plek verschoven en in en uit draaiden op zo’n LSD ritme dat altijd in alle visuals zit. Na langer te kijken werden het handen, en daarna een soort schedels en daarna kwam de leukste: uitgestekte op hun buik liggende vliegende mensen allemaal in dezelfde richting, een leuk detail was dat nog net te horen uit mijn kamer het nummer ‘people can fly’ van astral projections aanstond. Alle wolken, zo ver als ik kon kijken waren liggende mensen die op hun buik vlogen met hun armen naast zich, een heel rustig mooi beeld. Even later bouncede ze allemaal tegelijk naar beneden en omhoog alsof ze op en springkussen terecht waren gekomen, waar ik om moest lachen. Na nog een tijdje naar deze visual die goed bleef hangen (de vliegende mensen dus) te hebben gekeken verschoof ik mijn blik naar de bomen. Daar hingen abstracte ogen in, en ze groeiden in en uit, ik keek verder naar beneden waar het donkerder was en ik alleen maar rare fel groene grof gevormde patronen kon zien, die ontzettend aan het groeien waren. Die patronen waren eigenlijk planten en het was net alsof ik ze zág groeien; allemaal heel vreemd een mengeling tussen 2 en 3D en uitgesproken fel groen.
Na een tijdje met mijn katten te hebben gespeeld op het balkon en genoten te hebben van de wolken en planten en de boeiende visuals die ze opleverden besloten we terug te gaan naar het comfort van muziek, kamer en binnen. Terug in mijn kamer zaten we eigenlijk rustig te praten. At merkte op dat zijn trip ook eindelijk goed visueel werd omdat ie eerst door iets mentaal heen gegaan was, wat ik zelf niet mee had gemaakt. Mijn trip zat al de hele tijd op de zelfde schitterende visuele piek. Het was inmiddels een uur of 2-3 ’s nachts en mijn kat Alice was nog steeds in de kamer. Fantastisch als ze is kwam ze ons allemaal ‘een beurt kopjes’ geven, waar bij ze harde kopjes en likjes aan je hand geeft. Erg schattig. Ri had nog een vriend van hem, Le uitgenodigd die nuchter langs zou komen. Ik vroeg me al de hele tijd af wat dat voor verandering op mijn relaxste trip kamer sfeer zou geven; maar ik zou het niet weten tot hij er was natuurlijk. Ri kwam met de melding dat Le er rond 4 am zou zijn, wat ik vrij laat vond; en ik vroeg me af waarom hij dan uberhaubt wilde komen, maargoed, ik skip de tijd naar 4 am toen Le binnen kwam. Hij voegde zich goed in de gesprekken; alleen communicatie met At faalde flink, maar niet op een vervelende manier. We wisselde de muziek van psy naar metal, wat Ri en ik allebei goed waardeerden en At nam de kans om er wat unieke visuals mee te bekijken. Ik zat zo’n twee uur lang op mijn plek, een beetje te kijken naar de visuals op de muur achter Ri, en ook de visuals op zijn hoofd en Le stelde voor een wandeling te maken. We keken op google earth voor een locatie om heen te lopen en kozen het dicht bij liggende Amstelpark. Zo rond 6 am, 6 uur na inname gingen we ook daadwerkelijk lopen. Helaas kwamen we er na twee straten achter dat het ging regenen.
De visuals waren buiten niet veel mooier dan binnen en gezien het er regende vond ik het maar niks. Le en Ri liepen een stuk voorop en hadden schijnbaar wél zin in een wandelen in de regen. Een hele lange tijd ging ik mee, terwijl het van gedrup naar een lichte bui tot uiteindeiljk standaard ‘regen’ ging. Toen het eenmaal regende zei ik tegen Ri dat ik gewoon terug zou gaan, wat ik eerder ook al aangaf te willen, maar hij wilde persé de groep bij elkaar houden dus was ik mee gekomen. Realiserend dat zÃjn wens een groep te blijven zorgde dat ik in de regen liep deed me opkeren en terug lopen waarna Ri ook terug kwam. Op die wandeling terug klaagde ik wat dat sociaal doen tot nadelen leidt maar dat mijn menselijke sociale behoefte mij geen keus laat. Eenmaal terug binnen besloten Ri en ik éérst even wat te eten, gezien we al honger hadden. We keken in de kast en ik pakte een droog broodje wat er wel smakelijk uit zag. Wat ik niet had verwacht was dat het eten ervan zo onmogelijk zou zijn. Ik maakte gewoon compleet géén speeksel aan en moest een glas water pakken, en een grote slok nemen voordat ik het door kon slikken. Elk klein hapje was echt een worsteling. Ri nam het vermoedelijk nog niet super serieus, dus ik bood hem een stukje aan. Hij kwam ook tot de conclusie dat hij het gewoon nÃet door kon slikken zonder water. We hebben er keihard om staan lachen, ik zei nog ‘het was nog nooit zo grappig om brood te eten’. Na het broodje op te krijgen met behulp van 2 glazen water gingen we terug naar mijn kamer. Hier hebben we nog een uurtje met Le gechilled voordat die moe werd en om 7 am weer naar huis ging, veel boeiends gebeurde er dat uur niet. Ik zette weer psy op en we vielen weer terug in ons oorspronkelijke chill patroon, ik had google earth aangezet omdat dat één trip eerder ook al zo fascinerend was en vond echt de meest geweldige landschappen; ik bleef een tijd hangen op een woestijn gebied in mongolië met allemaal gekke meertjes. De foto’s van die woestijnen bevatten gezichten en mensige afbeeldingen en waren heel mooi en surrealistisch door de nu al iets milder werkende LSD. Ik geloof dat ik zo’n twee uur naar woestijnen heb gekeken terwijl het buiten al licht werd. De dag was grijs en smerig, dus ik hield de gordijnen dicht. Ondertussen moest At zijn bijna-vriendin bellen om te kijken of hij die dag nog bij haar zou gaan chillen, omdat het vannuit Amsterdam makkelijker te doen zou zijn.
Ergens zo rond 8 am begon het nog lichter te worden en ik deed voor de grap het gordijn open. Bleek dat het zo fel was, dat we niet naar buiten konden kijken. We zagen allemaal letterlijk niks zo fel was het licht buiten. Pupil krimping was nog steeds niet toereikend dus het was een groot wit vlak buiten. Verbaasd hoe veel licht er uit de zon kwam, en nemend het feit we er niks mee konden, besloot ik het gordijn maar weer dicht te doen. Ergens rond deze tijd besloot ik ook éindelijk wat ketamine te doen na lang afwegen, onzeker over hoe veel tollerantie ik na 5 weken zou hebben besloot ik te beginnen met twee normale sleutelpunten. Het kwam rustig op en deed in eerste instantie niet veel bijzonders met mijn LSD comedown. Nadat het in de loop van 20 minuten was gebleven bij gewichtloze gevoelloze armen en benen besloot ik nog een keer een zelfde dosis bij te pakken. Deze begon wel goed te werken en net toen ik het merkbaar ging voelen moesten we At op de tram zetten. Ri wilde gelijk ontbijt gaan kopen dus ik liep ook maar mee. Lopen bleek… véél moeilijker dan verwacht. Ook als ik praatte klonk dat zoals andere mensen zouden moeten horen hoe het klinkt; alsof iemand anders aan het praten was. Een beetje binnenstebuiten. Op de tram halte had ik een boeiend gesprek over de dissociatieve ervaring waar ik probeerde te analyseren. De tram kwam uiteindelijk en Ri en ik gingen terug naar mijn kamer.
Net toen wij binnen kwamen kwam de vriend van mijn moeder binnen; die niet weet dat wij trippen en wel weet dat we normaal laat slapen; waardoor we in een paar seconden in mijn kamer gevlucht waren, want die persoon hoefde niet te weten dat we nog wakker waren. Fluisterend praatten we rustig verder in mijn kamer, Ri at zijn brood op en ik zat heel gefascineerd te kijken. Omdat we moesten fluisteren ging praten al snel heel vreemd voelen; dus kroop ik heel dicht naar Ri’s hoofd toe en ging met een hele breede grijns, waarna er een heel oud ketamine femoneem plaats vond. Als ik heel dicht bij zijn hoofd kwam kregen we samen een hoofd, en als ik mijn hoofd tegen het zijne drukte kon ik niet voelen welke kan van mij was, ik voelde wel druk maar geen huid, en het was net alsof we samen een hoofd hadden. Dat vond Ri schijnbaar wel leuk (hij doet geen ketamine) en we bleven een tijdje zitten met hoofden op elkaar gedrukt omdat ik dan niet kon voelen welk deel van mij was. Na een minuut of 20 begon de ketamine uit te werken en gezien we geen muziek konden luisteren en ik toch al 5 weken geen keta had gedaan besloot ik er uitgebreid van te genieten. Ik nam nog vier grote sleutelpunten (vrij veel eigenlijk) en die sloegen ook vrijwel gelijk in. Na 5 minuten werd mijn hoofd zo zwaar dat blijven zitten zelfs moeilijk werd, laat staan lopen. Ik deed mijn ogen dicht en kwam op een gekke plek waar ik niet kon bepalen wat boven was. Het was heel escher achtig alleen vrij leeg. Ik zag een muur die zo te zien ondersteboven was, waar een klein figuurtje stond waarvan ik even twijfelde of ik dat was, maar dat was geloof ik niet zo. Het figuurtje stond onderstoven aan de muur en toch leek ie recht. Echterlijk vrij escher achtig; er klopte erg weinig van.
Het was boeiend en mooi, vooral omdat ik niet wist welke kant boven was en ik me bovendien achter uit voelde schuiven (k-hole achtig?), maar het was wel ongelofelijk desorienterend dus ik besloot maar naast Ri op het bed te gaan zetten. Hij zette na overleg een ren en stimpy aflevering op, waar van ik steeds afwisselend de woorden wel en niet kon horen en recht op blijven zitten was echt een enorme uitdaging, dus ik ging maar op Ri liggen, ik voelde alleen een stuk van mijn hoofd en bovenkant van mijn romp, waarmee ik lui als een soort verdoofde deken over Ri heen ging hangen. Mijn kleed kroop door de kamer en elke keer als mijn ogen even dicht vielen was het ontzettend moeilijk te bepalen hoe en waar ik was. Het lukte naast de woorden te verstaan ook vaak niet om ze te onthouden waardoor we af en toe terug moesten scrollen. Ik besloot achteruit te gaan chillen en genoot sterk van de body high van de ketamine, het voelde extreem comfortabel. Als ik mijn ogen half dicht deed werd alles onzettend helder wit, alsof er allemaal talk poeder op zat. Ook stukken van mijn kamer die helemaal niet wit waren. Dat was ook vreemd. Achteraf jammer dat ik mijn ogen niet dicht heb gehouden. Als ik verplaatste, dus bijvoorbeeld anders ging zitten ging alles ontzettend gefragmenteerd. Na een uur of iets in die richting was het uitgewerkt en kon ik nog compleet normaal met mijn moeder praten. Mijn gezicht en mond en lippen bleven nog een half uur langer volledig verdoofd voelen.
Uiteindelijk hebben we nog wat series gekeken om uiteindelijk om 2 pm uitgepunt in slaap te vallen. Leuke trip, zonder de stress van het lachgas willen nemen veel relaxter en schitterende visuals in de piek, en een heerlijke keta space in de comedown. Een van de fijnere ervaringen.