#1
Met wie: Alleen, met 2 Tripzitters
Waar: Kamertje van een van de Tripzitters
Wanneer: Dinsdag 5 januari 2010
Wat: Circa 13 gram, Psilocybe Atlantis
[Initiatief]
Control Freak als ik ben wilde ik wel weer eens alles losgooien, Alcohol is leuk, maar heeft niet het gewenste Resultaat, evenals Wiet en Hash (oke, vanuit een Bong is de impact best heftig), ik was dus op zoek naar wat nieuws.
[Voorbereiding]
Nu is er zat te krijgen, maar ik wil het zo onschadelijk mogelijk houden. Via Spuiten & Slikken werd mijn mind geprikkeld voor de "Hawaiian Baby Woodrose", na de nodige research bleek dit niet altijd een succes, en ook had ik geen zin in buikpijn en kotsen. Ik werdt door mijn adviseur X. gewezen op Truffels, ik had hier het uitroeien van de Paddo eigenlijk niet meer aan gedacht en na wat onderzoek kwam ik uit bij de "Psilocybe Atlantis". Deze scoorde hoog op Visuals (hetgeen mij juist deed prikkelen), en de bodyload en brain effect waren het minste in mijn vergelijkende waren onderzoek. Ben juist altijd bang geweest dat ik door dergelijke middelen overladen wordt met rare gedachtes (al dan niet uit het verleden).
Onzeker als ik ben heb ik zoveel mogelijk uitgesloten, veel lezen, rondkijken en reports lezen. Het zag er allemaal uiterst doenbaar uit, en ik kreeg er zin in. Later zal blijken dat ik misschien wel "teveel" heb gelezen.
[D-Day - Aanschaf]
Mind Geprikkeld, keuze gemaakt, time to go with the flow! Gisteren was het zover, kon heel de dag niet wachten. Om 12:00 gestopt met eten en drinken, Smartshop bezocht (waar ik altijd een laag beeld van had, maar door Spuiten & Slikken een heel ander beeld van kreeg (red. mensen met kennis van zaken e.d.), maar uiteindelijk bleek mijn vermoeden waar te zijn, een simpel type bediende mij, maar had wat ik moest hebben (had toevallig de McSmart affiches op de raam gezien, precies hetgeen dat mij een fijn gevoel gaf). Ik wilde zo'n 8 tot 10 gram nemen maar er waren enkel "1 persoons porties" van 15 gram, €17,50 armer stond ik binnen 1 minuut weer buiten. Nog even langs de supermarkt voor wat pure chocolade (wederom een advies).
Had gelezen dat ik 4u moest wachten met innemen, maar op de verpakking stond dat 1u voldoende was, ik kon niet wachten, dus heb water bij de wijn gedaan en om 15:30 beginnen met smikkelen.
[D-Day - Inname]
In de flyer stond vermeld dat ik eerst de helft moest nemen, en zo'n 45 minuten later moest oordelen, of ik de andere helft nuttigde, ik nam dus naar schatting zo'n 7 á 8 gram en inderdaad, het was niet lekker, vooral het vele gekauw en gesabbel maakte het niet bepaald aantrekkelijker en dus was ik blij met de toevoeging van de pure chocolade. Dat was dat, en nu wachten, en wachten, en wachten...voelde niks, dus wachtte ik nog wat meer, en plots was ik misselijk, had ik daar nou compleet overheen gelezen? Gelukkig had ik een emmer gepakt en deponeerde ik de lading daarin
.
[D-Day - Take Off]
Ik voelde me na zo'n 20 minuten een beetje zweverig, niet de scherpe visioenen die beschreven waren, maar wellicht dat ik me daar teveel op probeerde te focussen. 45 minuten later was ik nog steeds wat zweverig, ik besloot toch nog zo'n 5 á 6 gram bij te nemen, wat binnen 10 minuten weer resulteerde in kotsen, gelukkig geen hoofd of buikpijn en ik zette de emmer uit het loop pad. Zodat Mr. A. en Mr. B. zo min mogelijk last van me hadden (waren gewoon aan het chillen / stonen), maar plots moest ik weer kotsen, dus ik grijp naar die emmer maar daardoor klotst de huidige inhoud deels over m'n been en de vloer. Mr. A. en Mr. B. gingen dat logischerwijs niet opruimen, het was toen dat ik merkte dat normale dingen toch allemaal minder makkelijk gingen. Moest wel steeds lachen om alles terwijl ik maar al te goed wist dat het helemaal niet grappig was en dat ik ervan baalde dat ik moest opruimen.
Na het opruimen wilde ik mijn handen afwassen aan een handdoek, ik stond tegen het keukenblok en zo'n 1 á 2 meter voor me lag die handdoek op de bank. Ik kon er rustig op af lopen, maar wanneer ik mijn arm er naar reek kon ik zo'n 5 cm van tevoren niet verder en werd ik naar achter getrokken waardoor ik even uit evenwicht was en een aantal passen naar achter moest doen. Dat gebeurde zo'n 4 keer en was echt frustrerend, maar op een grappige manier, kon het gewoon niet bevatten.
Toen ik hem even later te pakken had hield ik hem vast, ik voelde mij als een kind van een jaar of 9 dat zijn "knuffel of tut" overal mee naar toe sjouwt, maar dit besefte ik me ook en kon ik ook gewoon bloedserieus uitleggen aan Mr. A. en Mr. B. waarna ik weer terug viel in het gevoel dat ik 9 was.
[D-Day - The Flow]
Ik ging rustig een beetje in elkaar gekropen op de bank zitten en dacht dat ik nu wel in een soort van Flow zou komen te zitten, kleuren waren wat intenser, maar niet dermate verbluffend (te hoge verwachtingen?), wat ik wel ervaarde was de manier waarop ik mijn eigen handelingen ervaarde. Het leek alsof dat alles op een TV gebeurde, zegmaar alsof je je personage in Modern Warfare 2 een Gun ziet reloaden, zo ervaarde ik alles bij mezelf, maar dan zonder het TV scherm.
Al met al waren het eerder kleine events die plaatsvonden in plaats van een grote veranderde gewaarwording, opzich best jammer, omdat ik hiervoor ging, maar als ik terug denk aan die kleine momentjes, was dat toch ook wel erg mooi.
Ik voelde me inmiddels geen klein meer en zat midden op de bank, Mr. A. zat links van me en Mr. B. rechts op een andere stoel, en toen ik op een gegeven moment naar rechts keek leek het alsof hij een Helikopter Petje op had, met een propellor op z'n hoofd die ronddraaide, ik wist dattie dit niet had, maar toch zag ik het steeds weer. Ik bescheurde mezelf zeker 5 minuten lang tot ergernis van Mr. B. aan toe. Links van me zag ik ineens Jason, de Rode Power Ranger, die later zelfs in vol oornaat naast me zat. Gewoon niet te bevatten hoe mooi dat was.
Ik merkte dat het allemaal minder werd, het petje verdween en de lol leek er af. Misschien kwam het doordat het al heel de tijd druk was (Modern Warfare 2 werdt er gespeeld dus echt relaxen zat er niet in), toen de TV aan ging kwam ik echter wel weer in een soort Roes, de Muren werden vager en bogen zich wat, gewoon eenmalig dus geen wave effect o.i.d. daarna werdt er weer gegamed en besloot ik me even terug te trekken.
Ik kroop onder de teken met mijn eigen muziek aan, ik begon met rustige Roosbeef en Spinvis muziek waarbij ik gewone beelden in 2D zag, wanneer ik dus de zijkant van een personage of bosje wilde bekijken was dit gewoon plat en keek ik er direct achterlangs. Dit ging over in de Zangers die zich vlakbij m'n oren bogen maar nog steeds op afstand waren. Bij het nummer "In de staat van Narcose" van Spinvis verwachtte ik heerlijke visuals, maar niets bleek minder waar, ik ervaarde het als beangstigend, creaties die ik nooit eerder had gezien en totaal geen binding mee heb deden zich voor, het waren een soort trollen maar totaal niet lief, maar eng e.d. ik was blijf dat ik niet in het bos was en dat de trip aan het uitwerken was zodat de wezens op afstand bleven (zoals ook de Zanger dat deed in de heerlijke "live" ervaring van zojuist).
Voelde me redelijk ontnuchteren en dacht, ik neem nog een ballonetje Lachgas, dit terwijl ik switchte naar Junkie XL met "Action Radius" en dit was wel weer een heerlijke ervaring, visueel niet echt actief maar de intensiteit van de muziek was heerlijk, dit nummer ging over in "Love Like Razorblade" waarin ik me waande aan een tafel waar ik omringd was door een 3 á 4 personen en er een potje Russian Roulette gespeeld was, heel erg vet. Kennelijk was ook het nummer "Legion" nog voorbij gekomen, de hectische trommel en toeter ensemble op het eind voelde als een heerlijke eind climax.
Ik besloot onder de deken uit te komen en merkte dat het toch echt ver over was. Zo'n 10 minuten later had ik het gevoel dat ik gewoon weer normaal was en feitelijk gewoon een auto zou kunnen besturen. Al met al heeft de trip 4 uur geduurd.
[D-Day - 2 gram]
Pas toen werd er een film (Land of the Lost) opgezet waar ik enigszins van baalde, ik besloot de resterende Truffels nog even naar binnen te werken en de film kreeg toen een mooi kleurenspectrum over zich heen, of dit aan de film lag, of aan mijn gemoedstoestand is me tot op de dag van vandaag niet duidelijk.
[D-Day - Nasleep]
Die avond op bed waren de wezens weer terug, niet beangstigend maar de meest vreemde creaties kwamen voorbij, ik snap nog steeds niet hoe vele van deze creaties tot stand komen aangezien het hele grafische stijltje maar ook de wezens an sich totaal geen betrekking hebben op mijn smaak en interesses.
Ze waren nu echter niet in een enigszins beangstigende mate terug, maar bevonden zich op een afstand en zoefde als het ware langs me heen. Later ging het over in wat leukere creaties waar ik toch wel blij om was.
[Conclusie]
Al met al vond ik het een mooie trip, ik had er meer van verwacht maar de kleine events waren het zeker waard. Ik zal dan ook zeker nog een keer gebruik maken van deze Atlantische Truffels, echter houden de enge creaties mij enigszins tegen, gezien ik bang ben dat deze bij een "goede" trip zullen overheersen waardoor ik me niet op m'n gemak zou voelen.
P.S. Dit was m'n eerste Report ooit, sorrie dat deze zo f*ckn' lang is, maar wilde zoveel mogelijk de situatie beschrijven.
Waar: Kamertje van een van de Tripzitters
Wanneer: Dinsdag 5 januari 2010
Wat: Circa 13 gram, Psilocybe Atlantis
[Initiatief]
Control Freak als ik ben wilde ik wel weer eens alles losgooien, Alcohol is leuk, maar heeft niet het gewenste Resultaat, evenals Wiet en Hash (oke, vanuit een Bong is de impact best heftig), ik was dus op zoek naar wat nieuws.
[Voorbereiding]
Nu is er zat te krijgen, maar ik wil het zo onschadelijk mogelijk houden. Via Spuiten & Slikken werd mijn mind geprikkeld voor de "Hawaiian Baby Woodrose", na de nodige research bleek dit niet altijd een succes, en ook had ik geen zin in buikpijn en kotsen. Ik werdt door mijn adviseur X. gewezen op Truffels, ik had hier het uitroeien van de Paddo eigenlijk niet meer aan gedacht en na wat onderzoek kwam ik uit bij de "Psilocybe Atlantis". Deze scoorde hoog op Visuals (hetgeen mij juist deed prikkelen), en de bodyload en brain effect waren het minste in mijn vergelijkende waren onderzoek. Ben juist altijd bang geweest dat ik door dergelijke middelen overladen wordt met rare gedachtes (al dan niet uit het verleden).
Onzeker als ik ben heb ik zoveel mogelijk uitgesloten, veel lezen, rondkijken en reports lezen. Het zag er allemaal uiterst doenbaar uit, en ik kreeg er zin in. Later zal blijken dat ik misschien wel "teveel" heb gelezen.
[D-Day - Aanschaf]
Mind Geprikkeld, keuze gemaakt, time to go with the flow! Gisteren was het zover, kon heel de dag niet wachten. Om 12:00 gestopt met eten en drinken, Smartshop bezocht (waar ik altijd een laag beeld van had, maar door Spuiten & Slikken een heel ander beeld van kreeg (red. mensen met kennis van zaken e.d.), maar uiteindelijk bleek mijn vermoeden waar te zijn, een simpel type bediende mij, maar had wat ik moest hebben (had toevallig de McSmart affiches op de raam gezien, precies hetgeen dat mij een fijn gevoel gaf). Ik wilde zo'n 8 tot 10 gram nemen maar er waren enkel "1 persoons porties" van 15 gram, €17,50 armer stond ik binnen 1 minuut weer buiten. Nog even langs de supermarkt voor wat pure chocolade (wederom een advies).
Had gelezen dat ik 4u moest wachten met innemen, maar op de verpakking stond dat 1u voldoende was, ik kon niet wachten, dus heb water bij de wijn gedaan en om 15:30 beginnen met smikkelen.
[D-Day - Inname]
In de flyer stond vermeld dat ik eerst de helft moest nemen, en zo'n 45 minuten later moest oordelen, of ik de andere helft nuttigde, ik nam dus naar schatting zo'n 7 á 8 gram en inderdaad, het was niet lekker, vooral het vele gekauw en gesabbel maakte het niet bepaald aantrekkelijker en dus was ik blij met de toevoeging van de pure chocolade. Dat was dat, en nu wachten, en wachten, en wachten...voelde niks, dus wachtte ik nog wat meer, en plots was ik misselijk, had ik daar nou compleet overheen gelezen? Gelukkig had ik een emmer gepakt en deponeerde ik de lading daarin
. [D-Day - Take Off]
Ik voelde me na zo'n 20 minuten een beetje zweverig, niet de scherpe visioenen die beschreven waren, maar wellicht dat ik me daar teveel op probeerde te focussen. 45 minuten later was ik nog steeds wat zweverig, ik besloot toch nog zo'n 5 á 6 gram bij te nemen, wat binnen 10 minuten weer resulteerde in kotsen, gelukkig geen hoofd of buikpijn en ik zette de emmer uit het loop pad. Zodat Mr. A. en Mr. B. zo min mogelijk last van me hadden (waren gewoon aan het chillen / stonen), maar plots moest ik weer kotsen, dus ik grijp naar die emmer maar daardoor klotst de huidige inhoud deels over m'n been en de vloer. Mr. A. en Mr. B. gingen dat logischerwijs niet opruimen, het was toen dat ik merkte dat normale dingen toch allemaal minder makkelijk gingen. Moest wel steeds lachen om alles terwijl ik maar al te goed wist dat het helemaal niet grappig was en dat ik ervan baalde dat ik moest opruimen.
Na het opruimen wilde ik mijn handen afwassen aan een handdoek, ik stond tegen het keukenblok en zo'n 1 á 2 meter voor me lag die handdoek op de bank. Ik kon er rustig op af lopen, maar wanneer ik mijn arm er naar reek kon ik zo'n 5 cm van tevoren niet verder en werd ik naar achter getrokken waardoor ik even uit evenwicht was en een aantal passen naar achter moest doen. Dat gebeurde zo'n 4 keer en was echt frustrerend, maar op een grappige manier, kon het gewoon niet bevatten.
Toen ik hem even later te pakken had hield ik hem vast, ik voelde mij als een kind van een jaar of 9 dat zijn "knuffel of tut" overal mee naar toe sjouwt, maar dit besefte ik me ook en kon ik ook gewoon bloedserieus uitleggen aan Mr. A. en Mr. B. waarna ik weer terug viel in het gevoel dat ik 9 was.
[D-Day - The Flow]
Ik ging rustig een beetje in elkaar gekropen op de bank zitten en dacht dat ik nu wel in een soort van Flow zou komen te zitten, kleuren waren wat intenser, maar niet dermate verbluffend (te hoge verwachtingen?), wat ik wel ervaarde was de manier waarop ik mijn eigen handelingen ervaarde. Het leek alsof dat alles op een TV gebeurde, zegmaar alsof je je personage in Modern Warfare 2 een Gun ziet reloaden, zo ervaarde ik alles bij mezelf, maar dan zonder het TV scherm.
Al met al waren het eerder kleine events die plaatsvonden in plaats van een grote veranderde gewaarwording, opzich best jammer, omdat ik hiervoor ging, maar als ik terug denk aan die kleine momentjes, was dat toch ook wel erg mooi.
Ik voelde me inmiddels geen klein meer en zat midden op de bank, Mr. A. zat links van me en Mr. B. rechts op een andere stoel, en toen ik op een gegeven moment naar rechts keek leek het alsof hij een Helikopter Petje op had, met een propellor op z'n hoofd die ronddraaide, ik wist dattie dit niet had, maar toch zag ik het steeds weer. Ik bescheurde mezelf zeker 5 minuten lang tot ergernis van Mr. B. aan toe. Links van me zag ik ineens Jason, de Rode Power Ranger, die later zelfs in vol oornaat naast me zat. Gewoon niet te bevatten hoe mooi dat was.
Ik merkte dat het allemaal minder werd, het petje verdween en de lol leek er af. Misschien kwam het doordat het al heel de tijd druk was (Modern Warfare 2 werdt er gespeeld dus echt relaxen zat er niet in), toen de TV aan ging kwam ik echter wel weer in een soort Roes, de Muren werden vager en bogen zich wat, gewoon eenmalig dus geen wave effect o.i.d. daarna werdt er weer gegamed en besloot ik me even terug te trekken.
Ik kroop onder de teken met mijn eigen muziek aan, ik begon met rustige Roosbeef en Spinvis muziek waarbij ik gewone beelden in 2D zag, wanneer ik dus de zijkant van een personage of bosje wilde bekijken was dit gewoon plat en keek ik er direct achterlangs. Dit ging over in de Zangers die zich vlakbij m'n oren bogen maar nog steeds op afstand waren. Bij het nummer "In de staat van Narcose" van Spinvis verwachtte ik heerlijke visuals, maar niets bleek minder waar, ik ervaarde het als beangstigend, creaties die ik nooit eerder had gezien en totaal geen binding mee heb deden zich voor, het waren een soort trollen maar totaal niet lief, maar eng e.d. ik was blijf dat ik niet in het bos was en dat de trip aan het uitwerken was zodat de wezens op afstand bleven (zoals ook de Zanger dat deed in de heerlijke "live" ervaring van zojuist).
Voelde me redelijk ontnuchteren en dacht, ik neem nog een ballonetje Lachgas, dit terwijl ik switchte naar Junkie XL met "Action Radius" en dit was wel weer een heerlijke ervaring, visueel niet echt actief maar de intensiteit van de muziek was heerlijk, dit nummer ging over in "Love Like Razorblade" waarin ik me waande aan een tafel waar ik omringd was door een 3 á 4 personen en er een potje Russian Roulette gespeeld was, heel erg vet. Kennelijk was ook het nummer "Legion" nog voorbij gekomen, de hectische trommel en toeter ensemble op het eind voelde als een heerlijke eind climax.
Ik besloot onder de deken uit te komen en merkte dat het toch echt ver over was. Zo'n 10 minuten later had ik het gevoel dat ik gewoon weer normaal was en feitelijk gewoon een auto zou kunnen besturen. Al met al heeft de trip 4 uur geduurd.
[D-Day - 2 gram]
Pas toen werd er een film (Land of the Lost) opgezet waar ik enigszins van baalde, ik besloot de resterende Truffels nog even naar binnen te werken en de film kreeg toen een mooi kleurenspectrum over zich heen, of dit aan de film lag, of aan mijn gemoedstoestand is me tot op de dag van vandaag niet duidelijk.
[D-Day - Nasleep]
Die avond op bed waren de wezens weer terug, niet beangstigend maar de meest vreemde creaties kwamen voorbij, ik snap nog steeds niet hoe vele van deze creaties tot stand komen aangezien het hele grafische stijltje maar ook de wezens an sich totaal geen betrekking hebben op mijn smaak en interesses.
Ze waren nu echter niet in een enigszins beangstigende mate terug, maar bevonden zich op een afstand en zoefde als het ware langs me heen. Later ging het over in wat leukere creaties waar ik toch wel blij om was.
[Conclusie]
Al met al vond ik het een mooie trip, ik had er meer van verwacht maar de kleine events waren het zeker waard. Ik zal dan ook zeker nog een keer gebruik maken van deze Atlantische Truffels, echter houden de enge creaties mij enigszins tegen, gezien ik bang ben dat deze bij een "goede" trip zullen overheersen waardoor ik me niet op m'n gemak zou voelen.
P.S. Dit was m'n eerste Report ooit, sorrie dat deze zo f*ckn' lang is, maar wilde zoveel mogelijk de situatie beschrijven.
