#1
Wie: Ik, Azgaza, Ri, Ve als vast tripgroepje van toen (Nu is het Ik, Az en Ri, Ve is een beetje verwaterd ohmy.gif)
Wat: Mescaline HCL (450 mg), LSD (180-220 ug) (zegels waren 100-130 getest maar waren toen al best wat afgezwakt door de hitte, twee genomen)
Wanneer: Solstice 2009
Even een disclaimer, dit was een redelijke poos terug dus niet alle details zullen even helder zijn. Ik wou sowieso wat tripreports inhalen, maar sinds Azgaza me voor was met solstice 2010 zal ik maar 2009 doen. Ik had toen Mescaline en LSD gecombineerd (met lachgas erbij); De laatste keer dat ik die wonderbaarlijke en miraculeuze stof heb kunnen bemachtigen; Mescaline dan, LSD is altijd wel in overvloed aanwezig.
Beginnen bij het begin, ik kwam daar een poos eerder aan dan mijn tripgroepje, ergens in de vroege middag geloof ik. Ik kijk een beetje rond, want het is de eerste keer dat ik op solstice ben en ook de eerste keer op een groot goafestival (de tijd gaat snel zeg), dus ik kijk m'n ogen uit. Ik had besloten om eerst de mescaline te nemen, echter heb ik dit verdeelt in 10 dosissen die ik over een periode van 3 uur zou nemen om de misselijkheid tegen te gaan, en mescaline komt sowieso zeer traag op; Toen ik de laatste dosis genomen had kon ik nog steeds niet echt iets merken. Ik had toen 0 ervaring met phenethylamines behalve met 2c-e, en dat is een redelijk apart stofje opzich dus ik wist echt niet wat ik kon verwachten; het was dus vrij spannend - ik had al wel uitgebreide ervaring met LSD en paddo's, en DMT had ik toen ook al wel gedaan.
Tijdens de vroege comeup word ik door een paar mensen aangesproken of ik verstand heb van chemie. Ik krijg een beetje een achterdochtig paragevoel; Ik had immers eerder wel eens aan mensen verteld dat ik de syntheseprocessen van veel psychoactieve substanties in theorie begrijp - dat is ook wel zo, ik heb best wel interesse in scheikunde, maar ik heb het idee dat iemand het verkeerde idee had gekregen, dus legde ik dat snel uit. Niks aan de hand, ik ga weer verder.. Het gaf m'n trip echter wel een para-vibe voor een uurtje, al was de trip nog niet echt opgekomen; Ik denk dat die para-vibe ook veel meer uit mezelf kwam. Na een poos was dat weer verleden tijd en ik merk een subtiele shift in m'n perceptie die ook overgaat in m'n gevoel - Alles wordt mooier. Niet specifieke visuals, geen patronen, kleuren, en geen closed eye visuals, maar een profounde schoonheid in alles (een zekere ++ tot +++ op de shulgin scale.)
Dit was ook duidelijk merkbaar in mijn gevoel, maar het voelde totaal niet gemaakt als bij MDMA of veel uppers; Ik had een duidelijk en helder objectief besef, maar ook een zeer sterk gevoel van acceptatie en eenheid - een soort omgekeerde dissociatie, een heel aanwezig gevoel in het universum waarbij niks afstandelijk, afwijzend of verontwaardigt naar me toe was, ik volledig mezelf was zonder dat ik een versterkt ego, egocentrisme of valse eigenwaarde kreeg.
Dit karakter kwam sterk naar voren; Een potent optimisme zonder dat ik het realiteitsbesef kwijtraakte, of dat ik me abnormaal gestimuleerd voelde. Tegelijkertijd versterkte de transformatie van het festival naar een magische, wonderbaarlijke sprookjeswereld waarin er steeds minder emotionele en mentale afstand tussen dingen was, zonder dat de fysieke afstand hoefde af te nemen. Het was alsof het primaire nare aspect van de kosmos opeens irrelevant werd; Het verdween niet en werd niet verdoofd, maar het verloor betekenis en werd nietig en zinloos. De visuals kan ik het beste omschrijven alsof er een wonderlijke gloed over alles kwam, alleen waren de visuals zo inherent gekoppeld aan m'n gevoel dat ik het moeilijk kan omschrijven als "dingen zien" wat wel echt het geval is bij LSD (Patronen, fractals, abstracte en surrealistische tekeningen in CEVs.)
Alles leek heel lichtjes te gloeien, de link die ik achteraf leg is avatar-vegetatie, maar ook de mensgemaakte objecten hoorden gewoon bij de kosmos, het waren evenwaardige atoomconfiguraties die juist de complexiteit van het bewustzijn demonstreerden. Alles schitterde een beetje en ik was verdiept in een gevoel van eeuwigheid en transcedentie, alsof ik een onzichtbaar universum paralel aan deze zag, maar dan de perfecte vorm ervan.
Na een tijdje was m'n groepje aangekomen - ik ben heel erg blij ze te zien, en ik was toen ook heel blij in een groepje te horen sociaal gezien; Nu is dat allemaal een stuk normaler (niet dat ik het for granted neem en m'n vrienden maar verwaarloos ofzo), maar toen was dat nog een stuk bijzonderder omdat nog geen jaar ervoor jarenlang had geworsteld met chronische depressie (die 1 januari 2009 overging), een benzodiazepineverslaving, een psychose daarvoor, en eigenlijk een grote aaneenschakelijk kutzooi die het gemiddelde jankverhaal van een aandachtsgeile emo zou laten huilen (no pun intended) in vergelijking.
Ik scheen vrij nuchter over te komen (voor de situatie), en ik merkte ook dat de sterke chaos die sociale interactie bemoeilijkt bij LSD en vooral paddo's (dmt begin ik maar niet over, want echte sociale interactie is op DMT zo goed als onmogelijk) afwezig was. Ik voelde niet alsof het moeilijker of makkelijker was met mensen te praten of te snappen waar ze het over hadden, maar tripte toch; Heel vreemd juist.
Een poos later zaten we in het kabouterhuisje, en ging Az Ketamine doen en wij allemaal geloof ik lachgas. Ik was benieuwd wat voor effect dit zou hebben samen met mescaline omdat het zulke overdonderende effecten met LSD heeft; Dit viel enorm tegen, er was geen synergie, en de mescaline leek de "inperfecte" lachgasbuzz juist te overheersen - het was alsof de twee stoffen loodrecht tegenover elkaar stonden. Ik voelde uiteindelijk dan ook vooral een tintelende verdoving en een soort vreemde clash van de twee stoffen die niet specifiek onprettig was, maar me wel met een gevoel achterliet van "okee dan, was dat zo boeiend?"
Ik voelde me steeds alsof ik vol liep met de metaforische essentie van "zon" - Positiviteit en licht. Alsof dat met een enorme kracht door m'n bewustzijn raasde en genadeloos "aangekoekt" naar wegbrandde en spoelde, als een combinatie van vuur en aurorakleurig water. Uiteindelijk bouwde dit zich op tot een ongelovelijke mentale kracht, die ik kon gebruiken voor wat dan ook, en dat deed ik een paar weken later ook om m'n ziekelijke angst voor afwijzing te breken. Er bleef alsnog een ziekelijke verlatings/eenzaamheidsangst als altijd, maar er was geen (pathologische) angst meer om een meisje/vrouw op een non-platonische manier te benaderen of duidelijk te maken dat ik haar leuk vind. Natuurlijk wel een normale nervositeit, maar dat is normaal en zal iedereen in een bepaalde mate hebben.
Immidels was de mescaline volledig opgekomen en was ik op een plateau. Ik liep vrij gewichtloos door een wereld van mistige magie, terwijl tegelijkertijd ik geen moment het lucide besef kwijt was van wie, wat, waar ik was of wat ik aan het doen was. Ik zag heldere stromen positieve energie als een soort dome om de hemel, constant veranderend in ongelovelijk complexe en bizarre, onwereldse lijnen die de hele euclidische meetkunde volstrekt en genadeloos onderuit haalden. De affiniteit met mensen en ook m'n vrienden was ook heel krachtig; Ik voelde even de behoefte om uit te drukken hoe blij ik was dat ik zulke fijne mensen om me heen had. In tegenstelling tot mdma was dit niet geforceerd; Ik vind dat normaal evengoed alleen sta ik er niet zo heel specifiek bij stil. Bij iemand die ik niet mocht zou ik dat toendertijd ook denken, alleen zou ik het geaccepteerd hebben dat je nou niet met iedereen affiniteit hebt en hier vrede mee hebben, en ze een goed leven zonder mij wensen.
Toen de nacht viel was de werking van mescaline *iewat* afgenomen, en toen namen m'n vrienden LSD. Niet willend dat ik over een paar uur nuchter tussen trippende vrienden zou zitten ging ik gewoon meedoen; Plus Az had ook al ketamine genomen en andere aanhangsels van ons groepje hadden volgens mij ook al drugs genomen - dus ik vond dat ik nog wel wat meer drugs tot me kon nemen zonder dat het een asociale hoeveelheid was. Plus, ik kan abnormaal goed tegen tripmiddelen, en ik had op hogere dosissen en chaotischere situaties geen last van gewoon mezelf zijn en niet op een vervelende manier raar doen - plus de mescaline was al in de comedown, en tegen de tijd dat de lsd goed zou zijn opgekomen zou het wsl alleen een fijne, smooth overgang zijn - en 200 ug lsd is echt een hele normale dosis die ik al tig keer eerder gedaan had; Ik had eerder al bijna drie keer zoveel genomen op een chaotisch binnenfeest met allerlei andere dingen erbij (oke, dat was dan weer niet verantwoordelijk, maar dat was ten tijde van dit feest niet meer het geval) en daar "flipte" ik ook niet van, was alleen een poosje niet aanspreekbaar omdat ik alleen zat te staren en op een hyperniveau shit in mezelf zat te verwerken - kon wel gewoon "even niet, het gaat goed" zeggen toen, dus..
Eenmaal de LSD op begint te komen begint de magie te "breken" in fractalachtige, wiskundige en schematische LSDvisuals. Mijn eigen idee van perfectie, maar een andere, veel warmere vorm van perfectie was ook fantastisch om eens mee te maken. LSD verandert namelijk niet echt hoe ik denk. Het kan een chaosbom zijn, en m'n werkgeheugen gaat er slecht van werken waardoor ik de draad vaak kwijtraak, maar de inherente persoonlijke manier van denken die mij eigen is wordt er eerder door versterkt. Mescaline is anders, het zorgde voor een enorme paradigmaverschuiving van mijn algehele manier van de kosmos zien toen, niet naar een manier waar ik het oneens mee ben of wat ik nuchter raar vind, maar gewoon even een ander perspectief dat gelijkwaardig, maar minder hyperschematisch en veel warmer is - Gewoon het perspectief, niet m'n persoonlijkheid; die bleef gewoon hoe die is, maar het perspectief van dingen analyseren werd opeens een stuk.. Ja, ik weet het niet eens hoe ik het echt uit moet leggen.. Het was in ieder geval een hele unieke ervaring zonder een greintje angst, en ook zonder rare gedachtekronkels waar ik later last van zou hebben of blijvende veranderingen zou hebben, eerder een blik in een andere manier van voelen en associeren.
De comeup van de LSD voelde heel erg als "weer mezelf zijn" qua de bril die ik opzet als ik mentaal naar de wereld kijk, weliswaar met chaos en visuals. De visuals waren niet bijster boeiend in vergelijking met andere trips - let wel, dat is alsnog heel erg boeiend, maar niet meer boeiend dan standaard - Ik weet ook niet precies meer wat ik allemaal zag in die trip - het verschilde niet heel erg van wat ik in andere trips zag. Veel patronen in ieder geval, maar dat is niks wereldschokkends.
Een moment dat eruit springt was toen ik in de schuur zat te dansen, en ik het idee had dat er een krachtige vorm van geluksenergie in de lucht zat, die ik om kon vormen naar "visualbommen" en omlaag kon gooien door te dansen, waar de ontploffingen iedereen in de zaal blijer en enthousiaster maakten in m'n beleving, en sinds dat heel fijn voelde, ging ik steeds harder, wilder en enthousiaster dansen, en op gegeven moment begon ik naar het plafond te springen en hele wijde, vreemde bewegingen te maken om zoveel mogelijk "visualbommen" omlaag te kunnen smijten, wat uiteindelijk tot gevolg had dat ik keihard op m'n reet viel en m'n mooie nieuwe DMTpijp die ik speciaal voor solstice had gekocht (Ik zou met AZ DMT roken toen, en dat is er NOG STEEDS niet van gekomen) in duizend stukjes brak in m'n zak voordat die ooit gebruikt was. Dat was even kut, maar ergens ook wel grappig. Ik vond het de essentie van uppers goed beschrijven - up, Up, UP, UP CRASH.
Nog een moment was weer in de ochtend, toen ik met Ni (Een meisje dat een vriendin was van Ri) ongelovelijk stuk lag om coke, tot het punt van hysterische lachbuien waar we denkbeeldige lijnen van elkaar af gingen snuiven die vervolgens ook echt zichtbaar werden als visuals, om vervolgens ook echt door de lsd kort in een hele egocentrische opgefokte coke-parodie mindset te komen 30 seconden na de "lijn" - de rest vond het niet super grappig en na solstice flauw, maar om een of andere reden is cokehumor sinds toen HEEL af en toe grappig gebleven - als in, 1 van de 20 keer, vaak is het te flauw voor woorden maar het gaat eigenlijk maar niet dood - er was hierna ook geen een trip met m'n vaste tripgroepje zonder ergens de referentie naar coke, crack, basen etc. Zo grappig is het niet maar.. Mja. Ik weet het ook niet, maar wsl zal over tien jaar iemand ooit nog over coke beginnen in een trip en zal iemand er wel om lachen.
Verder had ik een vreemd moment dat ik het ontzettend mooi vond om recht in de zon te staren (associatie met solstice en de positieve energie ervan etcetc), om me na 4 seconden rot te schrikken dat dat best wel heel slecht voor je ogen kon zijn, wat bevestigt werd door Az die de vraag vrij grappig vond. Toen de trip bijna was afgelopen gingen we nog flink wat bier drinken, en werd ik toen ik heel erg van de kaart was op de dansvloer aangesproken door iemand die me vroeg of ik misschien wat coke wou kopen, wat tot onbegrip van de dealer tot enorm veel gelach leidde, sinds coke toen heel grappig was; Achteraf was het helemaal niet grappig, die gast deed niet echt iets fouts (Ja okee dealen, maar, hij was niet vervelend, opdringerig of agressief - hij zag gewoon een bezopen figuur en die willen heel vaak coke, dus ik kan me voorstellen dat als ik coke gebruikte die me toen een enorm plezier had gedaan.)
Sorry voor het ontbreken van veel details, maar dit report was ook echt een flinke tijd terug, en in de tussentijd; what a long, strange trip it's been.
Wat: Mescaline HCL (450 mg), LSD (180-220 ug) (zegels waren 100-130 getest maar waren toen al best wat afgezwakt door de hitte, twee genomen)
Wanneer: Solstice 2009
Even een disclaimer, dit was een redelijke poos terug dus niet alle details zullen even helder zijn. Ik wou sowieso wat tripreports inhalen, maar sinds Azgaza me voor was met solstice 2010 zal ik maar 2009 doen. Ik had toen Mescaline en LSD gecombineerd (met lachgas erbij); De laatste keer dat ik die wonderbaarlijke en miraculeuze stof heb kunnen bemachtigen; Mescaline dan, LSD is altijd wel in overvloed aanwezig.
Beginnen bij het begin, ik kwam daar een poos eerder aan dan mijn tripgroepje, ergens in de vroege middag geloof ik. Ik kijk een beetje rond, want het is de eerste keer dat ik op solstice ben en ook de eerste keer op een groot goafestival (de tijd gaat snel zeg), dus ik kijk m'n ogen uit. Ik had besloten om eerst de mescaline te nemen, echter heb ik dit verdeelt in 10 dosissen die ik over een periode van 3 uur zou nemen om de misselijkheid tegen te gaan, en mescaline komt sowieso zeer traag op; Toen ik de laatste dosis genomen had kon ik nog steeds niet echt iets merken. Ik had toen 0 ervaring met phenethylamines behalve met 2c-e, en dat is een redelijk apart stofje opzich dus ik wist echt niet wat ik kon verwachten; het was dus vrij spannend - ik had al wel uitgebreide ervaring met LSD en paddo's, en DMT had ik toen ook al wel gedaan.
Tijdens de vroege comeup word ik door een paar mensen aangesproken of ik verstand heb van chemie. Ik krijg een beetje een achterdochtig paragevoel; Ik had immers eerder wel eens aan mensen verteld dat ik de syntheseprocessen van veel psychoactieve substanties in theorie begrijp - dat is ook wel zo, ik heb best wel interesse in scheikunde, maar ik heb het idee dat iemand het verkeerde idee had gekregen, dus legde ik dat snel uit. Niks aan de hand, ik ga weer verder.. Het gaf m'n trip echter wel een para-vibe voor een uurtje, al was de trip nog niet echt opgekomen; Ik denk dat die para-vibe ook veel meer uit mezelf kwam. Na een poos was dat weer verleden tijd en ik merk een subtiele shift in m'n perceptie die ook overgaat in m'n gevoel - Alles wordt mooier. Niet specifieke visuals, geen patronen, kleuren, en geen closed eye visuals, maar een profounde schoonheid in alles (een zekere ++ tot +++ op de shulgin scale.)
Dit was ook duidelijk merkbaar in mijn gevoel, maar het voelde totaal niet gemaakt als bij MDMA of veel uppers; Ik had een duidelijk en helder objectief besef, maar ook een zeer sterk gevoel van acceptatie en eenheid - een soort omgekeerde dissociatie, een heel aanwezig gevoel in het universum waarbij niks afstandelijk, afwijzend of verontwaardigt naar me toe was, ik volledig mezelf was zonder dat ik een versterkt ego, egocentrisme of valse eigenwaarde kreeg.
Dit karakter kwam sterk naar voren; Een potent optimisme zonder dat ik het realiteitsbesef kwijtraakte, of dat ik me abnormaal gestimuleerd voelde. Tegelijkertijd versterkte de transformatie van het festival naar een magische, wonderbaarlijke sprookjeswereld waarin er steeds minder emotionele en mentale afstand tussen dingen was, zonder dat de fysieke afstand hoefde af te nemen. Het was alsof het primaire nare aspect van de kosmos opeens irrelevant werd; Het verdween niet en werd niet verdoofd, maar het verloor betekenis en werd nietig en zinloos. De visuals kan ik het beste omschrijven alsof er een wonderlijke gloed over alles kwam, alleen waren de visuals zo inherent gekoppeld aan m'n gevoel dat ik het moeilijk kan omschrijven als "dingen zien" wat wel echt het geval is bij LSD (Patronen, fractals, abstracte en surrealistische tekeningen in CEVs.)
Alles leek heel lichtjes te gloeien, de link die ik achteraf leg is avatar-vegetatie, maar ook de mensgemaakte objecten hoorden gewoon bij de kosmos, het waren evenwaardige atoomconfiguraties die juist de complexiteit van het bewustzijn demonstreerden. Alles schitterde een beetje en ik was verdiept in een gevoel van eeuwigheid en transcedentie, alsof ik een onzichtbaar universum paralel aan deze zag, maar dan de perfecte vorm ervan.
Na een tijdje was m'n groepje aangekomen - ik ben heel erg blij ze te zien, en ik was toen ook heel blij in een groepje te horen sociaal gezien; Nu is dat allemaal een stuk normaler (niet dat ik het for granted neem en m'n vrienden maar verwaarloos ofzo), maar toen was dat nog een stuk bijzonderder omdat nog geen jaar ervoor jarenlang had geworsteld met chronische depressie (die 1 januari 2009 overging), een benzodiazepineverslaving, een psychose daarvoor, en eigenlijk een grote aaneenschakelijk kutzooi die het gemiddelde jankverhaal van een aandachtsgeile emo zou laten huilen (no pun intended) in vergelijking.
Ik scheen vrij nuchter over te komen (voor de situatie), en ik merkte ook dat de sterke chaos die sociale interactie bemoeilijkt bij LSD en vooral paddo's (dmt begin ik maar niet over, want echte sociale interactie is op DMT zo goed als onmogelijk) afwezig was. Ik voelde niet alsof het moeilijker of makkelijker was met mensen te praten of te snappen waar ze het over hadden, maar tripte toch; Heel vreemd juist.
Een poos later zaten we in het kabouterhuisje, en ging Az Ketamine doen en wij allemaal geloof ik lachgas. Ik was benieuwd wat voor effect dit zou hebben samen met mescaline omdat het zulke overdonderende effecten met LSD heeft; Dit viel enorm tegen, er was geen synergie, en de mescaline leek de "inperfecte" lachgasbuzz juist te overheersen - het was alsof de twee stoffen loodrecht tegenover elkaar stonden. Ik voelde uiteindelijk dan ook vooral een tintelende verdoving en een soort vreemde clash van de twee stoffen die niet specifiek onprettig was, maar me wel met een gevoel achterliet van "okee dan, was dat zo boeiend?"
Ik voelde me steeds alsof ik vol liep met de metaforische essentie van "zon" - Positiviteit en licht. Alsof dat met een enorme kracht door m'n bewustzijn raasde en genadeloos "aangekoekt" naar wegbrandde en spoelde, als een combinatie van vuur en aurorakleurig water. Uiteindelijk bouwde dit zich op tot een ongelovelijke mentale kracht, die ik kon gebruiken voor wat dan ook, en dat deed ik een paar weken later ook om m'n ziekelijke angst voor afwijzing te breken. Er bleef alsnog een ziekelijke verlatings/eenzaamheidsangst als altijd, maar er was geen (pathologische) angst meer om een meisje/vrouw op een non-platonische manier te benaderen of duidelijk te maken dat ik haar leuk vind. Natuurlijk wel een normale nervositeit, maar dat is normaal en zal iedereen in een bepaalde mate hebben.
Immidels was de mescaline volledig opgekomen en was ik op een plateau. Ik liep vrij gewichtloos door een wereld van mistige magie, terwijl tegelijkertijd ik geen moment het lucide besef kwijt was van wie, wat, waar ik was of wat ik aan het doen was. Ik zag heldere stromen positieve energie als een soort dome om de hemel, constant veranderend in ongelovelijk complexe en bizarre, onwereldse lijnen die de hele euclidische meetkunde volstrekt en genadeloos onderuit haalden. De affiniteit met mensen en ook m'n vrienden was ook heel krachtig; Ik voelde even de behoefte om uit te drukken hoe blij ik was dat ik zulke fijne mensen om me heen had. In tegenstelling tot mdma was dit niet geforceerd; Ik vind dat normaal evengoed alleen sta ik er niet zo heel specifiek bij stil. Bij iemand die ik niet mocht zou ik dat toendertijd ook denken, alleen zou ik het geaccepteerd hebben dat je nou niet met iedereen affiniteit hebt en hier vrede mee hebben, en ze een goed leven zonder mij wensen.
Toen de nacht viel was de werking van mescaline *iewat* afgenomen, en toen namen m'n vrienden LSD. Niet willend dat ik over een paar uur nuchter tussen trippende vrienden zou zitten ging ik gewoon meedoen; Plus Az had ook al ketamine genomen en andere aanhangsels van ons groepje hadden volgens mij ook al drugs genomen - dus ik vond dat ik nog wel wat meer drugs tot me kon nemen zonder dat het een asociale hoeveelheid was. Plus, ik kan abnormaal goed tegen tripmiddelen, en ik had op hogere dosissen en chaotischere situaties geen last van gewoon mezelf zijn en niet op een vervelende manier raar doen - plus de mescaline was al in de comedown, en tegen de tijd dat de lsd goed zou zijn opgekomen zou het wsl alleen een fijne, smooth overgang zijn - en 200 ug lsd is echt een hele normale dosis die ik al tig keer eerder gedaan had; Ik had eerder al bijna drie keer zoveel genomen op een chaotisch binnenfeest met allerlei andere dingen erbij (oke, dat was dan weer niet verantwoordelijk, maar dat was ten tijde van dit feest niet meer het geval) en daar "flipte" ik ook niet van, was alleen een poosje niet aanspreekbaar omdat ik alleen zat te staren en op een hyperniveau shit in mezelf zat te verwerken - kon wel gewoon "even niet, het gaat goed" zeggen toen, dus..
Eenmaal de LSD op begint te komen begint de magie te "breken" in fractalachtige, wiskundige en schematische LSDvisuals. Mijn eigen idee van perfectie, maar een andere, veel warmere vorm van perfectie was ook fantastisch om eens mee te maken. LSD verandert namelijk niet echt hoe ik denk. Het kan een chaosbom zijn, en m'n werkgeheugen gaat er slecht van werken waardoor ik de draad vaak kwijtraak, maar de inherente persoonlijke manier van denken die mij eigen is wordt er eerder door versterkt. Mescaline is anders, het zorgde voor een enorme paradigmaverschuiving van mijn algehele manier van de kosmos zien toen, niet naar een manier waar ik het oneens mee ben of wat ik nuchter raar vind, maar gewoon even een ander perspectief dat gelijkwaardig, maar minder hyperschematisch en veel warmer is - Gewoon het perspectief, niet m'n persoonlijkheid; die bleef gewoon hoe die is, maar het perspectief van dingen analyseren werd opeens een stuk.. Ja, ik weet het niet eens hoe ik het echt uit moet leggen.. Het was in ieder geval een hele unieke ervaring zonder een greintje angst, en ook zonder rare gedachtekronkels waar ik later last van zou hebben of blijvende veranderingen zou hebben, eerder een blik in een andere manier van voelen en associeren.
De comeup van de LSD voelde heel erg als "weer mezelf zijn" qua de bril die ik opzet als ik mentaal naar de wereld kijk, weliswaar met chaos en visuals. De visuals waren niet bijster boeiend in vergelijking met andere trips - let wel, dat is alsnog heel erg boeiend, maar niet meer boeiend dan standaard - Ik weet ook niet precies meer wat ik allemaal zag in die trip - het verschilde niet heel erg van wat ik in andere trips zag. Veel patronen in ieder geval, maar dat is niks wereldschokkends.
Een moment dat eruit springt was toen ik in de schuur zat te dansen, en ik het idee had dat er een krachtige vorm van geluksenergie in de lucht zat, die ik om kon vormen naar "visualbommen" en omlaag kon gooien door te dansen, waar de ontploffingen iedereen in de zaal blijer en enthousiaster maakten in m'n beleving, en sinds dat heel fijn voelde, ging ik steeds harder, wilder en enthousiaster dansen, en op gegeven moment begon ik naar het plafond te springen en hele wijde, vreemde bewegingen te maken om zoveel mogelijk "visualbommen" omlaag te kunnen smijten, wat uiteindelijk tot gevolg had dat ik keihard op m'n reet viel en m'n mooie nieuwe DMTpijp die ik speciaal voor solstice had gekocht (Ik zou met AZ DMT roken toen, en dat is er NOG STEEDS niet van gekomen) in duizend stukjes brak in m'n zak voordat die ooit gebruikt was. Dat was even kut, maar ergens ook wel grappig. Ik vond het de essentie van uppers goed beschrijven - up, Up, UP, UP CRASH.
Nog een moment was weer in de ochtend, toen ik met Ni (Een meisje dat een vriendin was van Ri) ongelovelijk stuk lag om coke, tot het punt van hysterische lachbuien waar we denkbeeldige lijnen van elkaar af gingen snuiven die vervolgens ook echt zichtbaar werden als visuals, om vervolgens ook echt door de lsd kort in een hele egocentrische opgefokte coke-parodie mindset te komen 30 seconden na de "lijn" - de rest vond het niet super grappig en na solstice flauw, maar om een of andere reden is cokehumor sinds toen HEEL af en toe grappig gebleven - als in, 1 van de 20 keer, vaak is het te flauw voor woorden maar het gaat eigenlijk maar niet dood - er was hierna ook geen een trip met m'n vaste tripgroepje zonder ergens de referentie naar coke, crack, basen etc. Zo grappig is het niet maar.. Mja. Ik weet het ook niet, maar wsl zal over tien jaar iemand ooit nog over coke beginnen in een trip en zal iemand er wel om lachen.
Verder had ik een vreemd moment dat ik het ontzettend mooi vond om recht in de zon te staren (associatie met solstice en de positieve energie ervan etcetc), om me na 4 seconden rot te schrikken dat dat best wel heel slecht voor je ogen kon zijn, wat bevestigt werd door Az die de vraag vrij grappig vond. Toen de trip bijna was afgelopen gingen we nog flink wat bier drinken, en werd ik toen ik heel erg van de kaart was op de dansvloer aangesproken door iemand die me vroeg of ik misschien wat coke wou kopen, wat tot onbegrip van de dealer tot enorm veel gelach leidde, sinds coke toen heel grappig was; Achteraf was het helemaal niet grappig, die gast deed niet echt iets fouts (Ja okee dealen, maar, hij was niet vervelend, opdringerig of agressief - hij zag gewoon een bezopen figuur en die willen heel vaak coke, dus ik kan me voorstellen dat als ik coke gebruikte die me toen een enorm plezier had gedaan.)
Sorry voor het ontbreken van veel details, maar dit report was ook echt een flinke tijd terug, en in de tussentijd; what a long, strange trip it's been.