#1
Oké, hij is erg lang geworden dus ik betwijfel of mensen het helemaal gaan lezen ![:grin:]()
maar ik wilde hem toch even delen. Dit was één van mijn eerste geslaagde trips en hoewel ik inmiddels veel meer heb gedaan, denk ik nog steeds met een grote glimlach terug aan deze ervaring.
Drug: truffels (psilocybe atlantis)
Achtergrondinfo: vrouw, 22 jr, 1.74m, 70 kg
Tijd: januari 2012, avond
Setting: thuis met mijn vriend
Stemming: relaxt, vrolijk, melig, niet erg verwachtingsvol
Dosis: 15 gram
Duur: een ruwe schatting is 5 uur, en nog wat uren wat subtiele effecten
Ervaring: ervaring met diverse psychoactieve middelen, paar keer eerder truffels gebruikt maar ging niet erg hard
Een maand geleden ontdekte ik truffels. Ik heb het toen twee keer geprobeerd, maar het was lang niet zo intens als ik gehoopt had. Volgens de sjamaan meneer zou wat passiebloem erbij helpen, maar dat bleek weinig uit te halen. Combinaties met truffels, wiet en herbal ecstasy waren nog wel grappig, maar het kwam vooral neer op veel body arousal en vrijwel geen visuals. Dit keer besloten we de dosis dan gaandeweg maar wat op te schroeven en te kijken of dit wel wat uit zou halen. Ik had er zin in, maar verwachtte dus niet erg veel.
We besloten eerst 10 gram te nemen. Wat water gekookt en de truffels 10 minuten laten weken, daarna rustig opgedronken en de truffels opgegeten. Ik at langzaam en op het moment dat ik de laatste truffel wegslikte, moest ik al gaan liggen omdat ik me wazig voelde worden, een soort stoned gevoel. Ik kreeg ook overal tintels. Dit beloofde wat als het al zo snel begon te werken! Ik moest ook elke 10 minuten plassen, iets wat de vorige keren ook gebeurde toen ik truffels had genomen. Na ongeveer een half uurtje besloot ik nog 5 gram in te nemen. Dit was ontzettend moeilijk om te doen aangezien de truffels duidelijk aan het werken waren; ik was ontzettend afgeleid en kon me nergens op focussen. Alles was ineens grappig en ik giechelde aaneengesloten zonder te weten waarom. Het kostte me ongeveer 20 minuten de rest van de truffels op te eten. Mijn vriend wilde andere muziek aandoen, maar dit lukte hem niet omdat de letters op het scherm allemaal bewogen en er ‘dingetjes’ over het scherm liepen volgens hem. Ik had helemaal geen visuals, maar mij lukte het ook niet goed om muziek uit te zoeken omdat ik steeds zo afgeleid was en moest lachen. Ik moest mezelf dwingen te bedenken naar welke muziek ik wilde luisteren, maar dit vergat ik steeds doordat ik weer afgeleid werd. Mijn omgeving was ook zo interessant! Ik wist niet waarom, alles zag er hetzelfde uit, maar toch leek alles interessant. Mijn vriend lukte het uiteindelijk muziek uit te kiezen, ik weet niet meer wat. Ik moest nog steeds elke 10 minuten naar de wc, en ook al is de wc heel dichtbij, het voelde alsof het heel ver was en heel lang duurde aangezien ik me heel goed moest concentreren en steeds afgeleid werd.
Toen ik terugkwam van de wc maakte mijn vriend een grapje. Ik weet niet meer wat hij zei, maar ik weet nog wel dat ik het extreem grappig vond. Ik begon keihard te lachen en kon gewoon niet meer stoppen! Ik heb mezelf nog nooit zo hard en zo lang horen lachen. Toen ik eindelijk kon stoppen met lachen was ik opgelucht aangezien ik bijna geen lucht meer kreeg. Maar toen keek ik naar mijn glas ijsthee en dat zag er zo grappig uit dat ik opnieuw in lachen uitbarstte. Zo bleef het doorgaan, terwijl er niks gebeurde wat ik normaal gesproken grappig zou vinden. Mijn vriend stond op en zei dat het grappig is om elkaar achterna te lopen. Ik deed dit 2 stappen en toen moest ik tegen de leuning hangen omdat ik zo’n beetje dubbelklapte van het lachen. Ik lachte nog veel harder dan ik daarvoor al deed en het leek eeuwig door te gaan. Toen ik na een eeuwigheid weer iets rustig werd vroeg ik mijn vriend maar niks grappigs meer te doen, want dit was een beetje eng en deed gewoon zeer. Ik besloot mijn ogen dicht te doen om te kijken of ik closed-eyed visuals zou krijgen, en daar waren ze! Een aantal kleuren en patroontjes waren rond aan het dansen, en dit was natuurlijk ook heel grappig voor mij dus begon ik weer een eeuwigheid hard te lachen. Ik had het idee in mijn hoofd dat de visuals aan het opscheppen waren; ze probeerden me duidelijk onder de indruk te krijgen zodat ik hard zou lachen. Ik probeerde mijn vriend steeds te vertellen wat er zo grappig was, maar elke keer als ik dit probeerde gebeurde er iets anders grappigs waardoor ik ongeveer 100 dingen te vertellen had maar er niet aan toekwam. Alles gebeurde zo snel dat ik helaas lang niet alles meer weet wat zo grappig was. Mijn vriend was niet zo lacherig als ik, maar in plaats daarvan was hij al flink aan het hallucineren. Ik had nog nooit gehallucineerd en ik had juist truffels gehaald omdat ik wilde hallucineren, maar toch vond ik het niet erg omdat ik me op dat moment ook heel goed voelde. Ik dacht steeds dat ik niks zag. Het licht van de rode muur ging wel steeds aan en uit, en soms werd de kleur een stuk helderder of juist donkerder. Dat registreerde ik wel, maar verder dan dat kwam ik niet; het gebeurde gewoon en ik was afgeleid door andere gedachten, waardoor ik me pas achteraf realiseerde dat dit wel degelijk de eerste visuals waren.
Na een tijdje (ik heb geen idee hoe lang, ik had totaal geen besef van tijd meer, maar we waren naar mijn idee al een hele tijd bezig) ging ik weer naar de wc, en op dat moment begon alles pas goed te veranderen. Ik had wat moeite om naar de wc te lopen, want als ik vooruit wilde lopen leken mijn benen achteruit te gaan! Ik moest dan echt goed focussen op dat ik vooruit wilde, maar in eerste instantie gingen mijn benen dan achteruit. Ook had ik wat moeite met mijn evenwicht. Toen ik eindelijk de wc bereikte begon alles daar goed te veranderen. Het ene moment waren de muren heel licht, alsof de zon er vol opscheen, en het volgende moment werden ze heel donker. Ik moest er natuurlijk keihard om lachen. Toen ik uiteindelijk klaar was (het kostte me ontzettend veel moeite, over m’n broek dichtdoen deed ik zo’n 10 minuten) liep ik door de donkere gang op weg naar de woonkamer. Op dat moment kwam de piek en begon mijn omgeving drastisch te veranderen. Ik wilde vooruit maar mijn benen gingen achteruit, dit keer had ik er minder controle over dan voordat ik naar de wc ging. Ik knalde tegen iets op achter mij, maar dat was natuurlijk ook grappig. Onze deur heeft een kijkgaatje, en wat licht van de galerij kwam erdoorheen, terwijl de rest van de gang donker was. Ik raakte gefascineerd door dat kijkgaatje, het trok me echt aan. Dus kwam ik wat dichterbij en opeens werd de gang veel donkerder en het kijkgaatje werd veel lichter. De hele sfeer veranderde. Elke keer dat ik naar dat gaatje keek werd de sfeer donkerder. Het kijkgaatje leek een hele gevaarlijke plek om naartoe te gaan, maar toch fascineerde het me. Ik bleef een tijdje staren maar durfde niet dichterbij te komen. Toen ik het wel probeerde ging ik weer achteruit. Mijn vriend ging achter me staan en duwde me wat vooruit, en toen lukte het wel. Ik liep naar de donkere kamer waas de wasmachine staat, en het was zo mooi. Het donker zag er heel anders uit; de lucht was zo puur en mooi, en de wasmachine zag er zo… vredig uit. Vlak daarna werd de energie echter weer donkerder, dus besloten we naar de woonkamer te gaan en daar de lichten uit te doen, aangezien ik de duisternis zo mooi vond. Toen we de meeste lichten uitdeden voelde ik echter gelijk weer die ‘slechte’ energie, dus deden we de lichten weer aan. Ik giechelde nog steeds elke seconde, maar niet meer zo hard en oncontroleerbaar als eerder, omdat ik ook een beetje bang was geworden door de vreemde energie in de kamer. Daarna gebeurde er zoveel dat ik het niet meer bij kon houden. Ik staarde bijvoorbeeld naar de tafel en alles eromheen veranderde dan, alsof de tafel me op aan het zuigen was en ik gedwongen werd te kijken. Dat werd dan eng en dan lukte het me weg te kijken, maar dan was er weer iets anders wat me opzoog. Tijdens dit uur had ik heel gemixte gevoelens. Ik was gefascineerd door alles wat er gebeurde en het was ook nog steeds ontzettend grappig, maar ook een beetje eng. Ik keek naar mijn vriend en zijn ogen en glimlach zagen er heel anders uit. Hij zag eruit als een soort vriendelijke, psycho, clown piranha. Als mijn vriend boos is kan hij je op een hele koude manier aankijken. Tijdens onze trip glimlachte hij de meeste tijd, maar wanneer hij niet glimlachte werd ik gelijk ontzettend bang en verdrietig. Zijn ogen bepaalden mijn stemming.
Ik besloot andere muziek op te zetten in de hoop dat de energie in de kamer niet meer zo overweldigend zou zijn, maar dit ging voor geen meter omdat 1) ik kon me niet focussen op de gedachte welke muziek ik wilde horen; 2) het scherm was wazig en de letters bewogen, en 3) alleen al de muis bewegen was zo ongelooflijk grappig dat ik niet anders kon dan opgeven, hoewel het wel amusant was even met de muis te blijven spelen. Mijn vriend koos iets uit en de sfeer werd gelijk beter. Het is grappig hoe elke kleine actie zoveel moeite kost en zo’n impact maakt. Ik probeerde bijvoorbeeld wat ijsthee in te schenken, en alleen het pak oppakken was al fascinerend. Het inschenken zelf leek zo moeilijk! Toen er wat ijsthee in mijn glas druppelde kon ik alleen nog maar hysterisch lachen, niet echt wetende waarom.
Er was een donkere hoek in de woonkamer waar het licht nog uit was, en dat leek nu een angstaanjagende plek. Ik wilde daar het licht aandoen en probeerde mezelf te overtuigen dat daar niks was, maar ik durfde het uiteindelijk toch niet. Mijn dappere vriend deed het maar voor me en daarna voelde ik me gelijk beter.
Toen ineens hoorden we harde bonken van boven komen, alsof iemand een spijker in ons plafond aan het slaan was. We freakten er allebei ontzettend van en we wisten op dat moment niet wat er gebeurde. Natuurlijk waren het gewoon onze bovenburen. Het was zo beangstigend omdat we in ons eigen lieve knusse huisje woonden waar we veilig waren, alsof wij de enigen op de wereld waren, en toen ineens werden we zo bruut verstoord, een indringer was aan het slaan op ONS plafond!! Het gebeurde nog een paar keer, en dat was ontzettend eng, maar we konden ons er wel snel overheen zetten.
Verder bleef mijn lichaam nog steeds zijn eigen ding doen. Elke keer als ik ‘vooruit’ dacht ging ik dus achteruit, zowel met lopen als met andere bewegingen. Het was niet dat ik totaal geen controle had over mijn lichaam, ik kon wel vooruit bewegen als ik me echt concentreerde. Maar ik liet mijn lichaam meestal doen wat het zelf wilde omdat ik het erg fascinerend vond. Dit bleef een tijd zo doorgaan en toen merkte ik dat de visuals aan het afzwakken waren en ik niet meer constant aan het lachen was. Ik was gewoon aan het liggen op de bank en was me heel bewust van wat er gebeurde in mijn lichaam. Wanneer mijn hand wilde bewegen voelde ik bijvoorbeeld al een paar minuten van tevoren dat het zou komen. Ook voelde ik mijn gapen van heel ver aankomen en dan wist ik dat ik er niet aan kon ontsnappen. Ik werd ontzettend moe en die diepe gapen waren uitputtend. Ik wilde gaan slapen, maar dit lukte niet. Ik ben heel lang in deze staat gebleven, ik denk zo’n 2 uur. We luisterden naar het album Blood Sugar Sex Magik van de Red Hot Chili Peppers, een album waar ik een heleboel herinneringen aan heb. Terwijl ik naar het album luisterde kwamen er opeens een hele hoop levendige herinneringen gerelateerd aan dat album naar boven. Ik dacht aan allerlei keren dat ik dat album luisterde jaren terug, hoe ik me voelde, wat ik aan het doen was, en in welke fase van mijn leven ik me toen bevond. Ik denk normaal gesproken helemaal niet vaak aan mijn verleden, maar nu waren de herinneringen zo levendig.
Uiteindelijk naar bed gegaan, maar ik kon nog steeds niet slapen aangezien de kamer wat bewoog en ik nog wat lichtflitsen kreeg als ik m’n ogen dichtdeed. Toen ik uiteindelijk in slaap viel werd ik steeds weer wakker, waarschijnlijk omdat deze ervaring zoveel indruk op me maakte. Ik vind het nog steeds bizar dat dit mogelijk was, en het was een geweldige, fascinerende ervaring. Ik heb voorlopig geen behoefte nog een keer truffels te gebruiken, aangezien het vooral leuk was omdat ik het niet had verwacht. Als je weet wat er gaat komen is het niet zo spannend meer, want het is niet alsof het me ook zo’n heerlijk gevoel geeft zoals bij bijv MDMA of coke. Maar ik kijk met veel plezier terug op deze trip en raad het een ander zeker aan een keer te doen!
Drug: truffels (psilocybe atlantis)
Achtergrondinfo: vrouw, 22 jr, 1.74m, 70 kg
Tijd: januari 2012, avond
Setting: thuis met mijn vriend
Stemming: relaxt, vrolijk, melig, niet erg verwachtingsvol
Dosis: 15 gram
Duur: een ruwe schatting is 5 uur, en nog wat uren wat subtiele effecten
Ervaring: ervaring met diverse psychoactieve middelen, paar keer eerder truffels gebruikt maar ging niet erg hard
Een maand geleden ontdekte ik truffels. Ik heb het toen twee keer geprobeerd, maar het was lang niet zo intens als ik gehoopt had. Volgens de sjamaan meneer zou wat passiebloem erbij helpen, maar dat bleek weinig uit te halen. Combinaties met truffels, wiet en herbal ecstasy waren nog wel grappig, maar het kwam vooral neer op veel body arousal en vrijwel geen visuals. Dit keer besloten we de dosis dan gaandeweg maar wat op te schroeven en te kijken of dit wel wat uit zou halen. Ik had er zin in, maar verwachtte dus niet erg veel.
We besloten eerst 10 gram te nemen. Wat water gekookt en de truffels 10 minuten laten weken, daarna rustig opgedronken en de truffels opgegeten. Ik at langzaam en op het moment dat ik de laatste truffel wegslikte, moest ik al gaan liggen omdat ik me wazig voelde worden, een soort stoned gevoel. Ik kreeg ook overal tintels. Dit beloofde wat als het al zo snel begon te werken! Ik moest ook elke 10 minuten plassen, iets wat de vorige keren ook gebeurde toen ik truffels had genomen. Na ongeveer een half uurtje besloot ik nog 5 gram in te nemen. Dit was ontzettend moeilijk om te doen aangezien de truffels duidelijk aan het werken waren; ik was ontzettend afgeleid en kon me nergens op focussen. Alles was ineens grappig en ik giechelde aaneengesloten zonder te weten waarom. Het kostte me ongeveer 20 minuten de rest van de truffels op te eten. Mijn vriend wilde andere muziek aandoen, maar dit lukte hem niet omdat de letters op het scherm allemaal bewogen en er ‘dingetjes’ over het scherm liepen volgens hem. Ik had helemaal geen visuals, maar mij lukte het ook niet goed om muziek uit te zoeken omdat ik steeds zo afgeleid was en moest lachen. Ik moest mezelf dwingen te bedenken naar welke muziek ik wilde luisteren, maar dit vergat ik steeds doordat ik weer afgeleid werd. Mijn omgeving was ook zo interessant! Ik wist niet waarom, alles zag er hetzelfde uit, maar toch leek alles interessant. Mijn vriend lukte het uiteindelijk muziek uit te kiezen, ik weet niet meer wat. Ik moest nog steeds elke 10 minuten naar de wc, en ook al is de wc heel dichtbij, het voelde alsof het heel ver was en heel lang duurde aangezien ik me heel goed moest concentreren en steeds afgeleid werd.
Toen ik terugkwam van de wc maakte mijn vriend een grapje. Ik weet niet meer wat hij zei, maar ik weet nog wel dat ik het extreem grappig vond. Ik begon keihard te lachen en kon gewoon niet meer stoppen! Ik heb mezelf nog nooit zo hard en zo lang horen lachen. Toen ik eindelijk kon stoppen met lachen was ik opgelucht aangezien ik bijna geen lucht meer kreeg. Maar toen keek ik naar mijn glas ijsthee en dat zag er zo grappig uit dat ik opnieuw in lachen uitbarstte. Zo bleef het doorgaan, terwijl er niks gebeurde wat ik normaal gesproken grappig zou vinden. Mijn vriend stond op en zei dat het grappig is om elkaar achterna te lopen. Ik deed dit 2 stappen en toen moest ik tegen de leuning hangen omdat ik zo’n beetje dubbelklapte van het lachen. Ik lachte nog veel harder dan ik daarvoor al deed en het leek eeuwig door te gaan. Toen ik na een eeuwigheid weer iets rustig werd vroeg ik mijn vriend maar niks grappigs meer te doen, want dit was een beetje eng en deed gewoon zeer. Ik besloot mijn ogen dicht te doen om te kijken of ik closed-eyed visuals zou krijgen, en daar waren ze! Een aantal kleuren en patroontjes waren rond aan het dansen, en dit was natuurlijk ook heel grappig voor mij dus begon ik weer een eeuwigheid hard te lachen. Ik had het idee in mijn hoofd dat de visuals aan het opscheppen waren; ze probeerden me duidelijk onder de indruk te krijgen zodat ik hard zou lachen. Ik probeerde mijn vriend steeds te vertellen wat er zo grappig was, maar elke keer als ik dit probeerde gebeurde er iets anders grappigs waardoor ik ongeveer 100 dingen te vertellen had maar er niet aan toekwam. Alles gebeurde zo snel dat ik helaas lang niet alles meer weet wat zo grappig was. Mijn vriend was niet zo lacherig als ik, maar in plaats daarvan was hij al flink aan het hallucineren. Ik had nog nooit gehallucineerd en ik had juist truffels gehaald omdat ik wilde hallucineren, maar toch vond ik het niet erg omdat ik me op dat moment ook heel goed voelde. Ik dacht steeds dat ik niks zag. Het licht van de rode muur ging wel steeds aan en uit, en soms werd de kleur een stuk helderder of juist donkerder. Dat registreerde ik wel, maar verder dan dat kwam ik niet; het gebeurde gewoon en ik was afgeleid door andere gedachten, waardoor ik me pas achteraf realiseerde dat dit wel degelijk de eerste visuals waren.
Na een tijdje (ik heb geen idee hoe lang, ik had totaal geen besef van tijd meer, maar we waren naar mijn idee al een hele tijd bezig) ging ik weer naar de wc, en op dat moment begon alles pas goed te veranderen. Ik had wat moeite om naar de wc te lopen, want als ik vooruit wilde lopen leken mijn benen achteruit te gaan! Ik moest dan echt goed focussen op dat ik vooruit wilde, maar in eerste instantie gingen mijn benen dan achteruit. Ook had ik wat moeite met mijn evenwicht. Toen ik eindelijk de wc bereikte begon alles daar goed te veranderen. Het ene moment waren de muren heel licht, alsof de zon er vol opscheen, en het volgende moment werden ze heel donker. Ik moest er natuurlijk keihard om lachen. Toen ik uiteindelijk klaar was (het kostte me ontzettend veel moeite, over m’n broek dichtdoen deed ik zo’n 10 minuten) liep ik door de donkere gang op weg naar de woonkamer. Op dat moment kwam de piek en begon mijn omgeving drastisch te veranderen. Ik wilde vooruit maar mijn benen gingen achteruit, dit keer had ik er minder controle over dan voordat ik naar de wc ging. Ik knalde tegen iets op achter mij, maar dat was natuurlijk ook grappig. Onze deur heeft een kijkgaatje, en wat licht van de galerij kwam erdoorheen, terwijl de rest van de gang donker was. Ik raakte gefascineerd door dat kijkgaatje, het trok me echt aan. Dus kwam ik wat dichterbij en opeens werd de gang veel donkerder en het kijkgaatje werd veel lichter. De hele sfeer veranderde. Elke keer dat ik naar dat gaatje keek werd de sfeer donkerder. Het kijkgaatje leek een hele gevaarlijke plek om naartoe te gaan, maar toch fascineerde het me. Ik bleef een tijdje staren maar durfde niet dichterbij te komen. Toen ik het wel probeerde ging ik weer achteruit. Mijn vriend ging achter me staan en duwde me wat vooruit, en toen lukte het wel. Ik liep naar de donkere kamer waas de wasmachine staat, en het was zo mooi. Het donker zag er heel anders uit; de lucht was zo puur en mooi, en de wasmachine zag er zo… vredig uit. Vlak daarna werd de energie echter weer donkerder, dus besloten we naar de woonkamer te gaan en daar de lichten uit te doen, aangezien ik de duisternis zo mooi vond. Toen we de meeste lichten uitdeden voelde ik echter gelijk weer die ‘slechte’ energie, dus deden we de lichten weer aan. Ik giechelde nog steeds elke seconde, maar niet meer zo hard en oncontroleerbaar als eerder, omdat ik ook een beetje bang was geworden door de vreemde energie in de kamer. Daarna gebeurde er zoveel dat ik het niet meer bij kon houden. Ik staarde bijvoorbeeld naar de tafel en alles eromheen veranderde dan, alsof de tafel me op aan het zuigen was en ik gedwongen werd te kijken. Dat werd dan eng en dan lukte het me weg te kijken, maar dan was er weer iets anders wat me opzoog. Tijdens dit uur had ik heel gemixte gevoelens. Ik was gefascineerd door alles wat er gebeurde en het was ook nog steeds ontzettend grappig, maar ook een beetje eng. Ik keek naar mijn vriend en zijn ogen en glimlach zagen er heel anders uit. Hij zag eruit als een soort vriendelijke, psycho, clown piranha. Als mijn vriend boos is kan hij je op een hele koude manier aankijken. Tijdens onze trip glimlachte hij de meeste tijd, maar wanneer hij niet glimlachte werd ik gelijk ontzettend bang en verdrietig. Zijn ogen bepaalden mijn stemming.
Ik besloot andere muziek op te zetten in de hoop dat de energie in de kamer niet meer zo overweldigend zou zijn, maar dit ging voor geen meter omdat 1) ik kon me niet focussen op de gedachte welke muziek ik wilde horen; 2) het scherm was wazig en de letters bewogen, en 3) alleen al de muis bewegen was zo ongelooflijk grappig dat ik niet anders kon dan opgeven, hoewel het wel amusant was even met de muis te blijven spelen. Mijn vriend koos iets uit en de sfeer werd gelijk beter. Het is grappig hoe elke kleine actie zoveel moeite kost en zo’n impact maakt. Ik probeerde bijvoorbeeld wat ijsthee in te schenken, en alleen het pak oppakken was al fascinerend. Het inschenken zelf leek zo moeilijk! Toen er wat ijsthee in mijn glas druppelde kon ik alleen nog maar hysterisch lachen, niet echt wetende waarom.
Er was een donkere hoek in de woonkamer waar het licht nog uit was, en dat leek nu een angstaanjagende plek. Ik wilde daar het licht aandoen en probeerde mezelf te overtuigen dat daar niks was, maar ik durfde het uiteindelijk toch niet. Mijn dappere vriend deed het maar voor me en daarna voelde ik me gelijk beter.
Toen ineens hoorden we harde bonken van boven komen, alsof iemand een spijker in ons plafond aan het slaan was. We freakten er allebei ontzettend van en we wisten op dat moment niet wat er gebeurde. Natuurlijk waren het gewoon onze bovenburen. Het was zo beangstigend omdat we in ons eigen lieve knusse huisje woonden waar we veilig waren, alsof wij de enigen op de wereld waren, en toen ineens werden we zo bruut verstoord, een indringer was aan het slaan op ONS plafond!! Het gebeurde nog een paar keer, en dat was ontzettend eng, maar we konden ons er wel snel overheen zetten.
Verder bleef mijn lichaam nog steeds zijn eigen ding doen. Elke keer als ik ‘vooruit’ dacht ging ik dus achteruit, zowel met lopen als met andere bewegingen. Het was niet dat ik totaal geen controle had over mijn lichaam, ik kon wel vooruit bewegen als ik me echt concentreerde. Maar ik liet mijn lichaam meestal doen wat het zelf wilde omdat ik het erg fascinerend vond. Dit bleef een tijd zo doorgaan en toen merkte ik dat de visuals aan het afzwakken waren en ik niet meer constant aan het lachen was. Ik was gewoon aan het liggen op de bank en was me heel bewust van wat er gebeurde in mijn lichaam. Wanneer mijn hand wilde bewegen voelde ik bijvoorbeeld al een paar minuten van tevoren dat het zou komen. Ook voelde ik mijn gapen van heel ver aankomen en dan wist ik dat ik er niet aan kon ontsnappen. Ik werd ontzettend moe en die diepe gapen waren uitputtend. Ik wilde gaan slapen, maar dit lukte niet. Ik ben heel lang in deze staat gebleven, ik denk zo’n 2 uur. We luisterden naar het album Blood Sugar Sex Magik van de Red Hot Chili Peppers, een album waar ik een heleboel herinneringen aan heb. Terwijl ik naar het album luisterde kwamen er opeens een hele hoop levendige herinneringen gerelateerd aan dat album naar boven. Ik dacht aan allerlei keren dat ik dat album luisterde jaren terug, hoe ik me voelde, wat ik aan het doen was, en in welke fase van mijn leven ik me toen bevond. Ik denk normaal gesproken helemaal niet vaak aan mijn verleden, maar nu waren de herinneringen zo levendig.
Uiteindelijk naar bed gegaan, maar ik kon nog steeds niet slapen aangezien de kamer wat bewoog en ik nog wat lichtflitsen kreeg als ik m’n ogen dichtdeed. Toen ik uiteindelijk in slaap viel werd ik steeds weer wakker, waarschijnlijk omdat deze ervaring zoveel indruk op me maakte. Ik vind het nog steeds bizar dat dit mogelijk was, en het was een geweldige, fascinerende ervaring. Ik heb voorlopig geen behoefte nog een keer truffels te gebruiken, aangezien het vooral leuk was omdat ik het niet had verwacht. Als je weet wat er gaat komen is het niet zo spannend meer, want het is niet alsof het me ook zo’n heerlijk gevoel geeft zoals bij bijv MDMA of coke. Maar ik kijk met veel plezier terug op deze trip en raad het een ander zeker aan een keer te doen!