1e keer paddo's: Mckennai (deel 1)

1e keer paddo's: Mckennai (deel 2)

Ik moet plassen en Louis zegt me zeker even in de spiegel te kijken. Dit zou zeer grappig moeten zijn. Ik ga naar de wc en beslis om pas na de daad in de spiegel te kijken. Terwijl ik zit te wachten kijk ik naar de grond: deze verkleurt in verschillende oranje schakeringen, steeds zeer fel, en lijkt te bewegen, zeer rustig. Alsof ik op de kermis ben! Onder de voegen van de vloertegels zie ik een wit, kanten, patroon verschijnen, en onder dat patroon lijkt er iets naar boven te willen komen? Ik probeer dieper en dieper te kijken maar ik lijk er maar niet achter te kunnen komen wat ik probeer te zien.

Ik sta op en kijk in de spiegel. Er staart iemand naar me terug. Ik zie dat het mijn gezicht is, maar zo lijkt het niet! Beetje fish-eye-lens... Klein nekje en groot hoofd. Ik kijk naar mijn gezicht en betreur dat ik het niet zo mooi vind... Als ik mezelf in de ogen kijk schrik ik: een flitsbeeld passeert. Ik zag het niet heel goed maar het was alsof mijn gezicht er als een heks uitzag! Hier ben ik toch wel wat van geschrokken en achteraf zie ik in dat hier mijn trip een andere richting opging...

De hele trip door kijk ik door mijn ogen alsof in een video-game. Als ik naar mijn lichaam kijk, neem ik dit zó anders op dan normaal! Is dit van mij? Ik voel eraan om te checken...

Louis merkt dat mijn gemoed lijkt te veranderen en stelt me gerust: "hou vast aan positieve gedachten!" "Kijk even naar je GSM, dat is ook heel grappig!"

Ik neem mijn GSM en ben ook weer in de ban van wat er allemaal anders is. De kleuren zijn helderder en de figuurtjes hebben een andere vorm. Ik probeer berichtjes te lezen maar dit gaat moeilijk: ik lijk ze niet te begrijpen en de lettertjes lijken te 'dansen', als slangetjes veranderen ze in andere letters. Als ik mijn camera open en naar mezelf kijk, neem ik enkele foto's. "Wat zie ik er raar uit! Dat ben ik niet!?"

Louis zijn vriendin komt even de woonkamer binnen en lijkt me aan te staren. "Zou ze het merken???" Een negatief gevoel borrelt op...

Opeens weet ik niet meer waar ik ben... Irritante vragen steken te kop op: "Hoe ben ik hier geraakt?" "Hoe ga ik naar huis?" "Waar is mijn thuis?" "Gaat dit nog stoppen?" Ik weet ook niet meer hoe het komt dat ik de realiteit zo raar ervaar... Ik was vergeten dat ik de paddo had gegeten en leek te denken dat dit de realiteit zou blijven...

Ik merk dat ik moeilijk kan slikken: "Wat als ik vergeet hoe ik moet slikken?" Ondertussen zit ik rechtop in de zetel en kijk onrustig om me heen. Louis vraagt waar ik zit aan te denken. "Ik weet het niet."

De muziek is ook helemaal veranderd: die klinkt troebel, als water dat in de afvoer weg loopt. "Dit gevoel lijkt al zo lang te duren... Zal dit ooit stoppen?"

Ik leg me weer achteruit in de zetel met het idee dat ik zo beter kan ontspannen. De witte zetel is extra 'fluffy' en dik, alsof in een tekenfilm en er ontstaan leuke, bewegende patroontjes op. Ik leg mijn hoofd achteruit in de kussens en sluit mijn ogen.

Mijn hart klopt heel luid in mijn borst, ik voel het kloppen. "Straks vergeet ik hoe ik mijn hart moet doen kloppen? Dan zal ik sterven..!" Ik begin toch wel wat te panikeren maar probeer me er niet aan over te geven. Ik blijf voor mezelf herhalen dat het allemaal wel goed komt.

Als ik aan Louis probeer uit te leggen hoe ik me voel, lukt dit maar niet. Het enige dat ik uit mijn mond krijg zijn geluidjes. "Ik ben vergeten hoe ik moet praten." En daar bovenop begreep ik mijn eigen gedachten niet meer. Ik kreeg ze niet meer op een rijtje...

Opeens hoor ik NIETS meer. Dit doet me schrikken. Ik zeg dit ook luidop en Louis antwoordt me dat het gewoon stil is in huis. De CD is afgelopen. Toch lijkt het alsof er stoppen in mijn oren zitten. Al hoor ik Louis en mezelf wel normaal.

Ik lig in een rare positie in de zetel: op mijn rug, benen opgetrokken en mijn armen gekruist, handen onder mijn oksels, alsof ik mezelf knuffel. Ik moet zo al een hele tijd liggen...

Ik voel opeens de neiging om naar boven te gaan, op bed te liggen. Louis zijn vriendin was ook al komen zeggen dat ze bijna naar beneden zou komen. Ik wou liever niet dat zij erbij zou zijn. Louis zegt dat ze nog even weg zou blijven en dat ik gewoon rustig moet blijven liggen. Hij stelt voor om een filmpje op te zetten. Ik wil niet...

Buiten lijkt heel ver weg. Louis vraagt of ik de effecten wil verminderen en biedt me cola aan. Ik ga naar de keuken en probeer zoveel mogelijk te drinken. Ondertussen staat Louis zijn vriendin bij ons. Ze kijkt boos en ik maak mezelf wijs dat ze boos is door mij...

De tijd lijkt gestopt. Ik heb ondertussen aanvaard dat dit gevoel niet zou stoppen. Ik voel me geradbraakt, moe en doodongelukkig. Toch probeer ik in mezelf te herhalen dat dit gevoel eindig zou moeten zijn. Louis verzekert me dat het toppunt al lang voorbij is. Ik twijfel hier ten zeerste aan...
Hij zegt me dat ik me beter in bed zou leggen, aangezien ik zo moe ben. Alles is een blur.

(ja er is ook nog een deel 3: heb me even laten gaan!)

1e keer paddo's: Mckennai (final part )

(deel 3/3)

Ik leg me in bed maar kan niet slapen. Ik luister naar de omgevingsgeluiden. Louis staat onder de douche. Het geluid van het water zorgt ervoor dat ik weeral moet plassen. Liefst zou ik in bed willen blijven liggen: het is hier rustig en schemerig. Als ik kijk naar het drankbrikje voor me lijkt het te smelten, alsof het verbrand wordt.

Als ik de trap afstap hoor ik zeker 4 luide stemmen van de keuken komen. Normaal gezien zou er maar 1 iemand beneden zijn dus ik schrik hiervan en loop terug naar de kamer. Louis stond ondertussen in de gang en keek me verbaasd na...

Even later kan ik mijn plas echt wel niet meer houden en besluit om nog eens te proberen. Als ik op de wc zit hoor ik de stem van Louis zijn vriendin vertellen vanuit de keuken. Normaal hoor je enkel gemompel van op de wc: nu was het alsof ze in mijn hoofd stond te praten!

Ik leg me terug in bed en probeer mezelf te kalmeren. Ik voel dat ik nog moet vechten, maar ik ben zó moe. "Ik kan niet meer." "Ik ben al heel sterk geweest maar ik hou dit niet te lang meer vol..." zijn gedachten die meermaals terugkomen.

Zo blijf ik nog een onbekende tijd liggen in het donker. De avond vordert en dus ook de donkerte komt me steeds meer tegemoet. Hierdoor overvalt me een zeer depressief gevoel. Louis zijn vriendin komt even checken. Ze zegt dat ik er ondertussen al veel beter uitzie (ik zou nog nooit zo bleek geweest zijn als enkele uren ervoor) en dat ik misschien beter beneden bij haar kom zitten zodat ik mijn gedachten wat kan verzetten.

Ik ga mee naar beneden en plof me in de zetel. Vanaf dat moment begin ik me stilaan beter te voelen. Ik kijk nog even samen met haar naar de TV: de meest belachelijke dingen lijk ik grappig te vinden en ik voel een enorme last van mijn schouders vallen.

's Avonds in bed overloop ik de trip nog eens kort. Daarna val ik in een zaaaalige, diepe slaap.
_______________

Hopelijk vonden jullie het een leuk report om te lezen, misschien een beetje lang, maar ik wou jullie mijn gevoel zo authentiek mogelijk overbrengen van mijn eerste keer!

Jeetje... wel heftig hoor. Mijn eerste echte trip met paddenstoelen overdonderde mij ook. Ik had de impact van de paddo's op je belevingswereld zwaar onderschat en kreeg een angstaanval/paniekgevoel waarvan ik op dat moment overtuigd was dat het voor altijd zo zou blijven. Gelukkig is die eerste ervaring van mij na de eerste "shock" omgeslagen naar een uiterst mooie, spirituele en euforische trip.

Ik ben heel benieuwd hoe je nu achteraf op deze trip terugkijkt. Heb je er spijt van? Wil je nog eens opnieuw proberen te trippen en zo ja wat zou je dan anders doen?

Eik zei:

Jeetje... wel heftig hoor. Mijn eerste echte trip met paddenstoelen overdonderde mij ook. Ik had de impact van de paddo's op je belevingswereld zwaar onderschat en kreeg een angstaanval/paniekgevoel waarvan ik op dat moment overtuigd was dat het voor altijd zo zou blijven. Gelukkig is die eerste ervaring van mij na de eerste "shock" omgeslagen naar een uiterst mooie, spirituele en euforische trip.

Ik ben heel benieuwd hoe je nu achteraf op deze trip terugkijkt. Heb je er spijt van? Wil je nog eens opnieuw proberen te trippen en zo ja wat zou je dan anders doen?

Klik om te vergroten...

Hoi!

Zo was het bij mij ook: die paniek die ik voelde en het depressieve gevoel: het was al beslist in mijn hoofd dat het zo zou blijven, dat ik er gewoon mee moest leven. Heel raar allemaal... Dat is ook nog zo blijven nazinderen tot 1 dag later. Na er een nachtje over geslapen te hebben, ben ik er nog veel mee bezig geweest in mijn hoofd. Dat reflecteren heeft ervoor gezorgd dat ik de trip redelijk snel heb kunnen relativeren. Ik weet nog steeds heel goed wat er allemaal is gebeurd en hoe ik me heb gevoeld maar achteraf bekeken heb ik er echt wel veel uit geleerd, op persoonlijk vlak.

Mijn gevoel en interesse zegt me dat ik nog wil trippen. Dit hoeft niet meteen te zijn maar ik heb voor mezelf beslist dat ik het zeker wel zie zitten om het nog eens te gaan doen in de toekomst! Nu veel beter voorbereid en zonder pre-party!

Tekzor668 zei:

Heftig. Ik denk dat de pillen, pep en coke sws al geen goede start waren. Dit heeft de neerwaartse spiraal in de trip enkel versterkt. Hopelijk geniet je nu van een goed herstel en heb je een les geleerd

Klik om te vergroten...

Hey!

Dat herstellen duurde uiteindelijk gelukkig niet te lang hoor. Eén dagje later kon ik alles al veel zuiverder en helderder bekijken.

Die les waarover je spreekt heb ik zeker geleerd, misschien zelfs meerdere. Ik moet eerlijk zeggen: de laatste maanden ben ik door heel wat gedoe in mijn persoonlijk leven in een rare gemoedstoestand gekomen, heel experimenteel ook: ik probeer op zoveel mogelijk (leuke) dingen en kansen 'ja' te zeggen of op in te gaan. Hierbij komt dus ook kijken dat ik de laatste maanden voor de eerste keer bepaalde drugs heb geprobeerd. Wel is het de bedoeling dat het verantwoord blijft en dat was in deze situatie wel minder het geval...

Heftig. Ik denk dat de pillen, pep en coke sws al geen goede start waren. Dit heeft de neerwaartse spiraal in de trip enkel versterkt. Hopelijk geniet je nu van een goed herstel en heb je een les geleerd

Wie: Vrouw, 28 jaar, 57kg
Algemene gevoeligheid: matig
Wat: 1 (voor mij groot uitziende) Mckennai paddo, gedroogd maar nog steeds plooibaar (eigen kweek)
Setting: 2 personen: bij mijn beste vriend thuis, waar ik kind aan huis ben. Zijn vriendin was thuis, zij zat boven en wist niet dat we gingen trippen.
Note: We kwamen rechtstreeks van een party, waar we pillen, speed en coke hadden gebruikt.


Allereerst wil ik meegeven dat ik (nu) inzie dat de omstandigheden natuurlijk niet ideaal waren om een eerste keer te gaan trippen op paddo's... Het was een halsoverkop beslissing die we namen, waarschijnlijk nog steeds wat onder invloed van coke... "Ik kan de wereld aan! Doe maar!"

Ik was ook volledig onvoorbereid: steeds geïnteresseerd geweest naar wat het zou zijn om te trippen op paddo's maar door verschillende schrikwekkende verhalen toch nooit toe gekomen...


We lagen elk in een zetel, recht tegenover elkaar, het verloop van de voorbije nacht aan het bespreken. "Weet je wat nu helemaal te gek zou zijn?" zei Louis, "Laten we een klein paddo'tje eten! Dat zal niet veel effect hebben. Je gaat gewoon een klein voorproefje krijgen van wanneer we binnenkort echt gaan trippen!"

We hadden namelijk net afgesproken dat ik voor de eerste keer samen met hem zou gaan trippen.


Louis had boven, ondertussen een 2e batch, Mckennai paddo's liggen, gedroogd, eigen kweek. Ik ken helemaal niets van paddo's. Hij zei me dat het goeie waren en dat ik, met mijn creatieve, openminded geest, zeker een ideaal persoon zou zijn om hierop te gaan trippen.


Hij gaf me een voor mij redelijk groot uitziende, gedroogde paddo. Eentje zou genoeg zijn, enkel om het gevoel te 'proeven'. Ondertussen had hij ook wat gezellige muziek opgezet.

De paddo smaakte echt wel vies, hij vertelde me wat de blauwe kleur die ik zag betekende: dit zou het gif zijn van de paddo. "Want eigenlijk vergiftig je jezelf als je paddo's eet."


Ik denk dat er een half uurtje of zelfs minder moet voorbij zijn gegaan toen ik als eerste iets merkte. Ik schrok want opeens begon het gezicht van Louis te vervormen. Het was alsof zijn gezicht 'smelte' naar een andere vorm: een hele grote rechthoekige kin. Louis zag aan mijn gezicht dat ik iets opmerkte en hij zei dat het bij hem ook was begonnen. We lagen kreupel van het lachen. Hij zei me dat ik een ideaal gezicht had om op te trippen. Hilarisch. Louis zijn gezicht bleef in die rare vorm, echt niet mooi, hahaha! Er begonnen zich verdeelvlakken te vormen op zijn gezicht die elk een andere kleur hadden. Rood, geel, blauw, ... Ik kwam bijna niet meer bij!

Nadat ik een hele tijd gefocust had op zijn gezicht, begon ik rond te kijken in de woonkamer: er hangt een mooie foto van een houten brug die naar een grote boom leidt boven de zetel. Wat ik daar zie houdt me helemaal in de ban: het lijkt alsof de brug net naast mij hangt en ik de touwen zo kan aanraken. Zo levensecht! De boom aan het einde van de brug lijkt te leven: het is alsof er steeds meer blaadjes aan groeien! Wat mooi! Het lijkt alsof ik zó de brug op zou kunnen stappen.


De muren zijn witgeschilderd en ik merk dat ik ook daarop iets zie: kleurrijke, vooral roze, mandala's verschijnen, als een watermerk op de achtergrond. Prachtig! Ik ben helemaal verkocht. Ik blijf met een giechelig gevoel in mijn buik zitten en met opengesperde ogen naar alles kijken.


Ik merk dat alle kleuren veel levendiger zijn: mijn gewone saaie jeansbroek is ZO blauw! Ik blijf er even naar staren en er ontstaat een bewegend patroon onder de blauwe kleur van mijn broek, als kant, dit kanten patroon lijkt steeds te veranderen.


Opeens ben ik in de ban van de zon: "Wat schijnt de zon fel! Het is alsof de zon hierbinnen zin, Louis!" Hij moet lachen.


Als ik verder kijk in de woonkamer zie ik een tweede kader hangen. Deze kader stelt een simpele tekening van een bekende actrice voor die achterop kijkt. Het is alsof ze écht in mijn ogen kijkt. Haar gezicht wordt bekender, opeens lijkt de tekening op een vriendin van me, die ik deze ochtend nog had gezien. Ze lacht naar me en knipoogt! De kleuren op de achtergrond veranderen steeds. Ik was enorm geïntrigeerd!


Ik heb dorst en reik naar mijn glas water, waardoor mijn aandacht op mijn handen valt: het lijkt alsof dit mijn handen niet zijn! De beweging die ik maak om het glas te nemen heb ik precies niet onder controle. Ik kijk meer gedetailleerd naar mijn handen: deze zien er echt niet mooi uit. Ze zijn heel bleek en er staat ook een onregelmatig patroon op: alsof er een hele tijd geleden blauwe henna zou op zijn gezet... Ik vind ze er echt niet leuk uitzien.


De kachel staat opeens heel dicht bij mij, en lijkt getekend. Ik zie details die ik nooit eerder zag.


Louis vraagt me mijn ogen te sluiten: binnen de paar seconden open ik ze weer! Ik was geschrokken want in het donker van mijn gesloten ogen was er een explosie van kleuren zichtbaar, veel te dicht bij mij! Ik hou mij ogen nog liever even open. Hier is alles zo mooi!


(zie deel 2 voor vervolg)