#1
Een onderonsje met de zon
Wat: halve portie truffels Atlantis
Waar: buiten in de natuur
Wie: twee volwassenen die zich eigenlijk bezig horen te houden met heel andere dingen dan trippen
Het was een eeuwigheid geleden dat ik voor het laatst de wondere wereld van de Magic Mushrooms had betreden. Mijn laatste trip was in mijn studententijd geweest, inmiddels was ik een heel leven verder, met serieuze banen, kinderen en wat al niet meer.
Waar ik vroeger heel wat reisjes gemaakt heb, was de behoefte om in een heel andere wereld te duiken na mijn studententijd vervaagd. Soms nog eens los gaan op een feestje met wat vrolijk-makend in mijn lichaam daar was nog wel ruimte voor. Maar dat gewoel in mijn hoofd, die enorme mindfucks, poeh, nee dat trok niet meer zo. En was er eigenlijk ook nog wel een moment in mijn leven dat ik geen zorgen aan mijn hoofd had waardoor er ruimte was voor zo'n reis? Er was altijd wel wat. En met een gezin was een keertje zomaar op reis naar die andere wereld ook een heel geplan. Het duurde dan ook 13 jaar(!) voordat ik er uberhaubt weer eens aan dacht.
En op een zonnige pinksterdag kwam het er dan opeens toch van. Met een vriend die die andere wondere wereld uberhaubt nog nooit betreden had. In de natuur. We waren stikzenuwachtig alle twee en besloten het heel veilig aan te pakken. We deelden samen 15 gram Atlantis. Ik voelde vrij snel dat er 'iets' was, maar de alom bekende visuele kenmerken bleven geheel weg. Geen patroontjes, geen glooiend landschap. niet gek met een lage dosis natuurlijk.
Opeens zag ik de zon door de bomen schijnen, ze leek me te roepen, bijna letterlijk met een stem. 'Hey, je bent er weer! Ik zal je erheen brengen!' Ik bleef naar haar kijken en ze werd steeds helderder door de takken heen. Ik keek rond en zag inderdaad dat het landschap veranderd was. Geen patroontjes, maar wel ánders, levendiger. Ik keek op de grond en zag op een klein stuk bij mijn voeten alles glooien. In de blaadjes verscheen een soort gorilla. Dat viel heel niet tegen voor zo'n milde trip. Ook de gorilla leek me welkom terug te heten. Dat voelde best ok. Ik besloot in de zon te gaan liggen op mijn dekentje. Ik sloot mijn ogen en mijn gedachten werden omgezet in prachtige glooiende visuals. Ik hoorde de stem van de zon af en toe. Ze sprak me toe dat alles uit haar voortvloeide. Ik snapte wat ze bedoelde, want als ik naar haar keek, werden de beelden mooier. De psychedelische patronen die ik met ogen dicht zag, kwamen allemaal voort uit het licht van de zon.
Ik dacht na over zorgen die ik heb, en het was fijn te merken dat het niet erg was erover na te denken. Mijn gedachtenstroom ging onophoudelijk, en serieus, maar zeker niet vervelend. Af en toe zei mijn vriend iets, en dat was altijd ontzettend grappig. Stond in groot contrast met waar ik in stilte aan dacht, maar was elke keer een fijne afleiding. Om daarna toch weer mijn ogen te sluiten, en mijn gedachtes te volgen.
Het was prettig. Al was ik soms een beetje rusteloos doordat het zo mild was. Ik tripte niet genoeg om écht op avontuur te gaan, miste energie om dingen te ondernemen. Maar eigenlijk was het ook gewoon wel prima. Alleen bleef ik de hele tijd misselijk. Ik had om half 11 ontbeten, uiteindelijk was het, door omstandigheden, half 5 toen we de truffels aten. Ik had toen nog geen honger maar tijdens het reisje had ik voortdurend een soort honger-misselijkheid die ik niet wist te stillen.
We liepen wat en vonden een bankje in de zon. Wat zou een likje M nu lekker zijn geweest, om alles net wat meer naar een extase-level te kunnen tillen. In plaats daarvan rookten we een jointje, dat was een prima impuls. De zon riep me weer. 'Wil je verder, blijf dan naar me kijken.' Ik keek strak naar haar. Heel lang, ze werd een tunnel die naar me toe kon of van me af ging. Ze zoog me op. Toen ik opzij keek, zag ik zowaar dat de takken in de boom naast de zon dingen begonnen uit te beelden. Het waren mijn angsten. De zon riep me als ik er te lang naar bleef kijken. 'Kijk maar naar mij, ik ben het begin van alles'. En 'Het is over als ik er niet meer ben, zonder mij is er niks'. Ze was al bezig met zakken. Ik heb haar bijna de hele tijd strak aangekeken, soms keek ik even naar de boom, die inderdaad nog steeds mijn angsten uitbeeldde. En soms deelde ik wat woorden met mijn vriend die wederom altijd hilarisch waren en voor de nodige slappe lach zorgde. Maar altijd daarna weer snel terug naar de zon, die zo de hoofdrol van dit reisje opeiste. Ze was mooi en maakte een prachtig schouwspel van de ondergang. Ik wist dat ze gelijk had; als ze weg was, zou het feestje voorbij zijn. Zonder daar een woord over te hoeven wisselen met mijn vriend, wisten we dat alletwee; we keken hoe ze als een gouden bal verdween achter de horizon en pakten onze spullen. Het reisje was over. Met een prettige afterglow, maar verder wel duidelijk gewoon weer back on track, liepen we terug. Het was mild geweest, daardoor niet te vergelijken met andere trips. Maar het was eigenlijk een heel prettige high geweest, de gedachtenstromen waren fijn geweest, ook al gingen ze niet altijd over fijne dingen. En ik vraag me af of ik eigenlijk wel klaar ben voor echt een diepe trip. Misschien was dit gewoon wat ik 'nodig had' en nu aan kan.
Wat: halve portie truffels Atlantis
Waar: buiten in de natuur
Wie: twee volwassenen die zich eigenlijk bezig horen te houden met heel andere dingen dan trippen
Het was een eeuwigheid geleden dat ik voor het laatst de wondere wereld van de Magic Mushrooms had betreden. Mijn laatste trip was in mijn studententijd geweest, inmiddels was ik een heel leven verder, met serieuze banen, kinderen en wat al niet meer.
Waar ik vroeger heel wat reisjes gemaakt heb, was de behoefte om in een heel andere wereld te duiken na mijn studententijd vervaagd. Soms nog eens los gaan op een feestje met wat vrolijk-makend in mijn lichaam daar was nog wel ruimte voor. Maar dat gewoel in mijn hoofd, die enorme mindfucks, poeh, nee dat trok niet meer zo. En was er eigenlijk ook nog wel een moment in mijn leven dat ik geen zorgen aan mijn hoofd had waardoor er ruimte was voor zo'n reis? Er was altijd wel wat. En met een gezin was een keertje zomaar op reis naar die andere wereld ook een heel geplan. Het duurde dan ook 13 jaar(!) voordat ik er uberhaubt weer eens aan dacht.
En op een zonnige pinksterdag kwam het er dan opeens toch van. Met een vriend die die andere wondere wereld uberhaubt nog nooit betreden had. In de natuur. We waren stikzenuwachtig alle twee en besloten het heel veilig aan te pakken. We deelden samen 15 gram Atlantis. Ik voelde vrij snel dat er 'iets' was, maar de alom bekende visuele kenmerken bleven geheel weg. Geen patroontjes, geen glooiend landschap. niet gek met een lage dosis natuurlijk.
Opeens zag ik de zon door de bomen schijnen, ze leek me te roepen, bijna letterlijk met een stem. 'Hey, je bent er weer! Ik zal je erheen brengen!' Ik bleef naar haar kijken en ze werd steeds helderder door de takken heen. Ik keek rond en zag inderdaad dat het landschap veranderd was. Geen patroontjes, maar wel ánders, levendiger. Ik keek op de grond en zag op een klein stuk bij mijn voeten alles glooien. In de blaadjes verscheen een soort gorilla. Dat viel heel niet tegen voor zo'n milde trip. Ook de gorilla leek me welkom terug te heten. Dat voelde best ok. Ik besloot in de zon te gaan liggen op mijn dekentje. Ik sloot mijn ogen en mijn gedachten werden omgezet in prachtige glooiende visuals. Ik hoorde de stem van de zon af en toe. Ze sprak me toe dat alles uit haar voortvloeide. Ik snapte wat ze bedoelde, want als ik naar haar keek, werden de beelden mooier. De psychedelische patronen die ik met ogen dicht zag, kwamen allemaal voort uit het licht van de zon.
Ik dacht na over zorgen die ik heb, en het was fijn te merken dat het niet erg was erover na te denken. Mijn gedachtenstroom ging onophoudelijk, en serieus, maar zeker niet vervelend. Af en toe zei mijn vriend iets, en dat was altijd ontzettend grappig. Stond in groot contrast met waar ik in stilte aan dacht, maar was elke keer een fijne afleiding. Om daarna toch weer mijn ogen te sluiten, en mijn gedachtes te volgen.
Het was prettig. Al was ik soms een beetje rusteloos doordat het zo mild was. Ik tripte niet genoeg om écht op avontuur te gaan, miste energie om dingen te ondernemen. Maar eigenlijk was het ook gewoon wel prima. Alleen bleef ik de hele tijd misselijk. Ik had om half 11 ontbeten, uiteindelijk was het, door omstandigheden, half 5 toen we de truffels aten. Ik had toen nog geen honger maar tijdens het reisje had ik voortdurend een soort honger-misselijkheid die ik niet wist te stillen.
We liepen wat en vonden een bankje in de zon. Wat zou een likje M nu lekker zijn geweest, om alles net wat meer naar een extase-level te kunnen tillen. In plaats daarvan rookten we een jointje, dat was een prima impuls. De zon riep me weer. 'Wil je verder, blijf dan naar me kijken.' Ik keek strak naar haar. Heel lang, ze werd een tunnel die naar me toe kon of van me af ging. Ze zoog me op. Toen ik opzij keek, zag ik zowaar dat de takken in de boom naast de zon dingen begonnen uit te beelden. Het waren mijn angsten. De zon riep me als ik er te lang naar bleef kijken. 'Kijk maar naar mij, ik ben het begin van alles'. En 'Het is over als ik er niet meer ben, zonder mij is er niks'. Ze was al bezig met zakken. Ik heb haar bijna de hele tijd strak aangekeken, soms keek ik even naar de boom, die inderdaad nog steeds mijn angsten uitbeeldde. En soms deelde ik wat woorden met mijn vriend die wederom altijd hilarisch waren en voor de nodige slappe lach zorgde. Maar altijd daarna weer snel terug naar de zon, die zo de hoofdrol van dit reisje opeiste. Ze was mooi en maakte een prachtig schouwspel van de ondergang. Ik wist dat ze gelijk had; als ze weg was, zou het feestje voorbij zijn. Zonder daar een woord over te hoeven wisselen met mijn vriend, wisten we dat alletwee; we keken hoe ze als een gouden bal verdween achter de horizon en pakten onze spullen. Het reisje was over. Met een prettige afterglow, maar verder wel duidelijk gewoon weer back on track, liepen we terug. Het was mild geweest, daardoor niet te vergelijken met andere trips. Maar het was eigenlijk een heel prettige high geweest, de gedachtenstromen waren fijn geweest, ook al gingen ze niet altijd over fijne dingen. En ik vraag me af of ik eigenlijk wel klaar ben voor echt een diepe trip. Misschien was dit gewoon wat ik 'nodig had' en nu aan kan.