#1
Goed idee Fenrir, was niet mijn bedoeling onbeleefd te zijn. Ben gewoon erg enthouasiast van de 2cb denk ik. Ik haal deze reactie wel weg en open een nieuw topic (even kijken hoe dat werkt).
#2
Dit is mijn eerste tripreportje ooit, ik ben nogal chaotisch en lang van stof dus dat zal dit tripreport waarschijnlijk ook worden. ![:)]()
Please bear with me, ik schrijf dit vooral op voor mezelf, maar misschien dat het voor een ander toch interessant is om te lezen, dus vandaar dat ik het ook hier plaats!
Samen met F., die ik twee weken geleden op een festival heb leren kennen, maak ik een reisje naar de wondere wereld die 2CB te bieden heeft. Ik ken F. eigenlijk niet heel goed, maar toch voelt het als een goed idee. Zonder echte verwachtingen maar met een goed gevoel ga ik die kant op.
We maken het ons gemakkelijk bij F. thuis, nemen om 21:00 allebei ongeveer 21 mg 2cb in pilvorm, zetten een fijne afspeellijst op en gaan een beetje tv kijken. Ik heb nog nooit deze hoeveelheid genomen, 16 mg was het hoogste tot nu toe, en ik ben benieuwd hoe ik er op zal reageren. Na een half uurtje begin ik langzaam de eerste effecten te merken: als ik een andere kant op kijk lijkt alles in slow motion te gaan en het licht in de kamer verandert, het wordt iets zachter en roder. F. loopt enigszins voor op mij, hij zit al “knetterhard te spacen” terwijl ik nog rustig tv zit te kijken. Het contrast is opmerkelijk: waar F. relatief onrustig is en zichzelf niet echt een plaats weet te geven, zone ik helemaal uit en denk ik nergens aan terwijl ik lekker op de bank lig.
We zetten de film Coco op, wat een goede keuze bleek, want de film heeft prachtige beelden en visuals. Ik weet het verhaal redelijk goed te volgen, maar ben vooral verwonderd door de prachtige kleuren en beelden.
De rust die over me heen valt is een heerlijk contrast met de constante storm aan gedachten die ik in het dagelijks leven te verduren krijg. Ik begin steeds beter te begrijpen waarom mensen drugs als een vlucht van de realiteit gebruiken: ik voel een innerlijke rust en kan ineens heel goed in het hier en nu leven. Het is heel prettig om met deze nieuwe gevonden rust naar de film te kunnen kijken, en alleen dit te zien en horen, in plaats van met 10 radio’s die in je hoofd tegen je aan tetteren. Ook merkte ik dat ik tijdens de trip sommige doodgewone aspecten uit het leven totaal vergat. Op een zeker moment kwam het concept dat smartphones bestaan totaal niet in me op, en op een ander moment vergat ik dat ik handen had, en wat ik daar dan mee zou moeten doen.
Tijdens de trip merk ik dat praten steeds moeilijker wordt. Ik moet bij elk woord nadenken of dit wel een echt woord is en hoe ik alles ook al weer moet uitspreken. Hoe kan het dat praten in het normale leven me zo makkelijk af gaat? Het is zo lastig! We komen tot de conclusie dat het vooral moeilijker wordt als je er teveel bij nadenkt, zoals met alles in het leven eigenlijk.
Ik heb mooie maar vrij subtiele visuals; er hangt een doorzichtig gordijn van regenbogen en gekleurde draaikolken voor de wereld. Ik vind het jammer dat ik geen teken- of schilderspullen bij me heb, want ik zou heel graag willen vastleggen wat ik allemaal zie.
Tijdens de trip merk ik dat ik me heel erg Ă©Ă©n voel met de kleuren om me heen die ik zie en ervaar. De kleur geel geeft me bijvoorbeeld een hele fijne vibe, en de prachtige paars-roze foto aan de muur waar ik tijdens de trip naar blijf kijken, blijkt de volgende dag na de trip helemaal niet paars-roze te zijn, maar zwart-wit. Ook de kleuren van de televisie spatten van het scherm. Ik voel me heel verbonden met kleuren, alsof ik ze niet alleen zie, maar er meer achter zit. Ik kan echter nog niet precies de vinger er op leggen wat dat dan is en hoe dat komt.
F. en ik syncen niet heel erg qua fase in de trip, F. lijkt steeds een stuk op mij voor te lopen, maar toch hebben we fijne gesprekken over alles en niets. “We zouden dit eigenlijk moeten opnemen, want het is jammer dat we al deze gesprekken straks weer allemaal zijn vergeten.” Daar ben ik het mee eens, al vraag ik me ook wel af of het achteraf nog steeds zo interessant is, of dat je dan niet meer ziet dan 2 mensen die laveloos op de bank praten over het leven. Volgens mij hebben we allebei ook 100 keer dezelfde dingen gezegd. We kennen elkaar eigenlijk niet zo heel goed, maar toch voel ik me heel verbonden met F. Het voelt heel vertrouwd en heb ik het gevoel dat ik alles wat in me opkomt kan zeggen.
Wat ik zo bijzonder vind aan 2cb is dat je een soort reis op de golven maakt, en je weet nooit waar de volgende golf je naartoe brengt. Elke keer als ik denk dat ik weer even terug op aarde ben, beland ik weer in een nieuwe golf, die me mee neemt naar nieuwe wonderlijkheden. Waar ik in het begin vooral relaxed lig te kijken naar alle mooie dingen die ik zie, beland ik rond T+4 in de nadenk-fase van de trip. Het was erg fijn om eens op een andere manier na te denken en te praten over de dingen die mij normaal bezig houden.
Tijdens de trip denk ik vaak aan een uitspraak die iemand laatst tijdens een moeilijke trip tegen me zei: “wat je ook ziet of voelt, de enige die je eruit kan halen, ben jijzelf.” Ik besef me dat dit niet alleen opgaat tijdens het trippen, maar bij bijna alles in het leven. Genegenheid en liefde voor de mensen om je heen zijn belangrijk, maar uiteindelijk moet je het toch met jezelf doen. Het is belangrijk dat je weet hoe je met jezelf om moet gaan, en je te beseffen dat jij de enige bent die jezelf uit de spreekwoordelijke put kan halen.
De golven worden na een paar uur steeds minder intens, de kleuren zijn niet meer zo fel en ik begin een beetje weg te doezelen. Als F. me over mijn buik aait voel ik ineens een explosie van paars en roze. Als ik op mijn beurt F. aanraak, voel ik een golf van geel en groen. Oranje en blauw zijn ook aanwezig, maar die kleuren bewegen meer in een soort dans om ons heen.
Ineens weet ik wat ik al de hele trip met kleuren had, maar waar ik mijn vinger niet op kan leggen: synesthesie! Ik zie de kleuren niet, ik voel de kleuren, en de kleuren voelen mij ook.
Nu ik eindelijk snap wat er gaande is wordt het weer veel intenser. Hoewel mijn visuals bijna weg zijn, zie ik nog steeds een explosie aan regenboog draaikolken als ik mijn ogen sluit. Ik benoem wederom hoe jammer ik het vind dat ik niet kan vastleggen wat ik zie. Ik neem me voor de volgende keer tekenspullen klaar te leggen. Wat overigens opvalt is dat als ik mijn bril afzet, de visuals ook daadwerkelijk onduidelijker worden. Dit is niet erg logisch aangezien de visuals uiteindelijk alleen in je hoofd zetten. Opmerkelijk, maar ook fascinerend: het geeft stof tot nadenken. Wat is echt en wat zit er slechts in je hoofd?
Rond 02:00 (T+5) zijn de meeste effecten wel uitgewerkt en is het tijd om te gaan slapen. Ik merk wel dat alles nog steeds zacht is en tintelt, alle aanrakingen zijn veel intenser dan normaal en ik voel me heel verbonden met F. Slapen gaat niet zo makkelijk, ik ben eigenlijk nog helemaal niet moe (waarschijnlijk omdat ik voornamelijk op de bank heb gelegen) en heb nog te veel stof tot nadenken. Mijn hersenen willen zich niet uitschakelen: een bekend fenomeen, en ik vind het jammer dat ik die innerlijke rust van het begin van de trip niet meer terug heb gevonden.
Ik vind het bijzonder hoe 2CB elke keer weer iets anders met je lijkt te doen. Het enige wat deze trip gemeen had met andere trips was het golvende effect, waar ik na elke belevenis weer werd meegesleurd naar een nieuwe golf. Van tevoren was ik een beetje bang dat ik onderprikkeld zou raken (ik ga normaal op bepaalde drugs heel goed op veel stimulatie, afleiding en prikkels), maar dit was totaal niet het geval. Ik ben er achter gekomen dat als je je focust op de juiste dingen, deze op zichzelf al heel interessant zijn, en al die externe stimulatie overbodig is.
Hoewel een groot deel van de trip voor mij draaide om kleuren en wat ik daar bij voelde, heb ik wel twee lessen voor mezelf meegenomen:
Edit: wat plaatjes toegevoegd
Samen met F., die ik twee weken geleden op een festival heb leren kennen, maak ik een reisje naar de wondere wereld die 2CB te bieden heeft. Ik ken F. eigenlijk niet heel goed, maar toch voelt het als een goed idee. Zonder echte verwachtingen maar met een goed gevoel ga ik die kant op.
We maken het ons gemakkelijk bij F. thuis, nemen om 21:00 allebei ongeveer 21 mg 2cb in pilvorm, zetten een fijne afspeellijst op en gaan een beetje tv kijken. Ik heb nog nooit deze hoeveelheid genomen, 16 mg was het hoogste tot nu toe, en ik ben benieuwd hoe ik er op zal reageren. Na een half uurtje begin ik langzaam de eerste effecten te merken: als ik een andere kant op kijk lijkt alles in slow motion te gaan en het licht in de kamer verandert, het wordt iets zachter en roder. F. loopt enigszins voor op mij, hij zit al “knetterhard te spacen” terwijl ik nog rustig tv zit te kijken. Het contrast is opmerkelijk: waar F. relatief onrustig is en zichzelf niet echt een plaats weet te geven, zone ik helemaal uit en denk ik nergens aan terwijl ik lekker op de bank lig.
We zetten de film Coco op, wat een goede keuze bleek, want de film heeft prachtige beelden en visuals. Ik weet het verhaal redelijk goed te volgen, maar ben vooral verwonderd door de prachtige kleuren en beelden.
De rust die over me heen valt is een heerlijk contrast met de constante storm aan gedachten die ik in het dagelijks leven te verduren krijg. Ik begin steeds beter te begrijpen waarom mensen drugs als een vlucht van de realiteit gebruiken: ik voel een innerlijke rust en kan ineens heel goed in het hier en nu leven. Het is heel prettig om met deze nieuwe gevonden rust naar de film te kunnen kijken, en alleen dit te zien en horen, in plaats van met 10 radio’s die in je hoofd tegen je aan tetteren. Ook merkte ik dat ik tijdens de trip sommige doodgewone aspecten uit het leven totaal vergat. Op een zeker moment kwam het concept dat smartphones bestaan totaal niet in me op, en op een ander moment vergat ik dat ik handen had, en wat ik daar dan mee zou moeten doen.
Tijdens de trip merk ik dat praten steeds moeilijker wordt. Ik moet bij elk woord nadenken of dit wel een echt woord is en hoe ik alles ook al weer moet uitspreken. Hoe kan het dat praten in het normale leven me zo makkelijk af gaat? Het is zo lastig! We komen tot de conclusie dat het vooral moeilijker wordt als je er teveel bij nadenkt, zoals met alles in het leven eigenlijk.
Ik heb mooie maar vrij subtiele visuals; er hangt een doorzichtig gordijn van regenbogen en gekleurde draaikolken voor de wereld. Ik vind het jammer dat ik geen teken- of schilderspullen bij me heb, want ik zou heel graag willen vastleggen wat ik allemaal zie.
Tijdens de trip merk ik dat ik me heel erg Ă©Ă©n voel met de kleuren om me heen die ik zie en ervaar. De kleur geel geeft me bijvoorbeeld een hele fijne vibe, en de prachtige paars-roze foto aan de muur waar ik tijdens de trip naar blijf kijken, blijkt de volgende dag na de trip helemaal niet paars-roze te zijn, maar zwart-wit. Ook de kleuren van de televisie spatten van het scherm. Ik voel me heel verbonden met kleuren, alsof ik ze niet alleen zie, maar er meer achter zit. Ik kan echter nog niet precies de vinger er op leggen wat dat dan is en hoe dat komt.
F. en ik syncen niet heel erg qua fase in de trip, F. lijkt steeds een stuk op mij voor te lopen, maar toch hebben we fijne gesprekken over alles en niets. “We zouden dit eigenlijk moeten opnemen, want het is jammer dat we al deze gesprekken straks weer allemaal zijn vergeten.” Daar ben ik het mee eens, al vraag ik me ook wel af of het achteraf nog steeds zo interessant is, of dat je dan niet meer ziet dan 2 mensen die laveloos op de bank praten over het leven. Volgens mij hebben we allebei ook 100 keer dezelfde dingen gezegd. We kennen elkaar eigenlijk niet zo heel goed, maar toch voel ik me heel verbonden met F. Het voelt heel vertrouwd en heb ik het gevoel dat ik alles wat in me opkomt kan zeggen.
Wat ik zo bijzonder vind aan 2cb is dat je een soort reis op de golven maakt, en je weet nooit waar de volgende golf je naartoe brengt. Elke keer als ik denk dat ik weer even terug op aarde ben, beland ik weer in een nieuwe golf, die me mee neemt naar nieuwe wonderlijkheden. Waar ik in het begin vooral relaxed lig te kijken naar alle mooie dingen die ik zie, beland ik rond T+4 in de nadenk-fase van de trip. Het was erg fijn om eens op een andere manier na te denken en te praten over de dingen die mij normaal bezig houden.
Tijdens de trip denk ik vaak aan een uitspraak die iemand laatst tijdens een moeilijke trip tegen me zei: “wat je ook ziet of voelt, de enige die je eruit kan halen, ben jijzelf.” Ik besef me dat dit niet alleen opgaat tijdens het trippen, maar bij bijna alles in het leven. Genegenheid en liefde voor de mensen om je heen zijn belangrijk, maar uiteindelijk moet je het toch met jezelf doen. Het is belangrijk dat je weet hoe je met jezelf om moet gaan, en je te beseffen dat jij de enige bent die jezelf uit de spreekwoordelijke put kan halen.
De golven worden na een paar uur steeds minder intens, de kleuren zijn niet meer zo fel en ik begin een beetje weg te doezelen. Als F. me over mijn buik aait voel ik ineens een explosie van paars en roze. Als ik op mijn beurt F. aanraak, voel ik een golf van geel en groen. Oranje en blauw zijn ook aanwezig, maar die kleuren bewegen meer in een soort dans om ons heen.
Ineens weet ik wat ik al de hele trip met kleuren had, maar waar ik mijn vinger niet op kan leggen: synesthesie! Ik zie de kleuren niet, ik voel de kleuren, en de kleuren voelen mij ook.
Nu ik eindelijk snap wat er gaande is wordt het weer veel intenser. Hoewel mijn visuals bijna weg zijn, zie ik nog steeds een explosie aan regenboog draaikolken als ik mijn ogen sluit. Ik benoem wederom hoe jammer ik het vind dat ik niet kan vastleggen wat ik zie. Ik neem me voor de volgende keer tekenspullen klaar te leggen. Wat overigens opvalt is dat als ik mijn bril afzet, de visuals ook daadwerkelijk onduidelijker worden. Dit is niet erg logisch aangezien de visuals uiteindelijk alleen in je hoofd zetten. Opmerkelijk, maar ook fascinerend: het geeft stof tot nadenken. Wat is echt en wat zit er slechts in je hoofd?
Rond 02:00 (T+5) zijn de meeste effecten wel uitgewerkt en is het tijd om te gaan slapen. Ik merk wel dat alles nog steeds zacht is en tintelt, alle aanrakingen zijn veel intenser dan normaal en ik voel me heel verbonden met F. Slapen gaat niet zo makkelijk, ik ben eigenlijk nog helemaal niet moe (waarschijnlijk omdat ik voornamelijk op de bank heb gelegen) en heb nog te veel stof tot nadenken. Mijn hersenen willen zich niet uitschakelen: een bekend fenomeen, en ik vind het jammer dat ik die innerlijke rust van het begin van de trip niet meer terug heb gevonden.
Ik vind het bijzonder hoe 2CB elke keer weer iets anders met je lijkt te doen. Het enige wat deze trip gemeen had met andere trips was het golvende effect, waar ik na elke belevenis weer werd meegesleurd naar een nieuwe golf. Van tevoren was ik een beetje bang dat ik onderprikkeld zou raken (ik ga normaal op bepaalde drugs heel goed op veel stimulatie, afleiding en prikkels), maar dit was totaal niet het geval. Ik ben er achter gekomen dat als je je focust op de juiste dingen, deze op zichzelf al heel interessant zijn, en al die externe stimulatie overbodig is.
Hoewel een groot deel van de trip voor mij draaide om kleuren en wat ik daar bij voelde, heb ik wel twee lessen voor mezelf meegenomen:
- Probeer de innerlijke rust vaker op te zoeken, focus je op de juiste dingen en stop met jezelf onrustig maken met externe prikkels.
- Je bent uiteindelijk op jezelf aangewezen, en het is belangrijk dat je leert hiermee om te gaan. Want wat je ook voelt, hoeveel liefde je ook om je heen hebt, de enige die jou eruit kan halen ben jijzelf.
Edit: wat plaatjes toegevoegd
