#1
Dit gaat een ongewoon verhaal zijn. De bedoeling was natuurlijk niet om te trippen. En hoewel het zeer beangstigend was, heb ik ook heel mooie dingen gevoeld en meegemaakt waar ik tot op de dag van vandaag nog troost uit put. Liever had ik het allemaal niet meegemaakt, maar ik wil het eens op 'papier' zetten op een plaats waar mensen het kunnen herkennen en niet oordelen. So, here we go.
Wie: ik, vrouw van destijds 27.
Waar: in mijn eigen studio op de begane grond, afgezonderd van de wereld
Hoe: jarenlang Xanaxmisbruik 20 tot 40 mg per dag.
Wat??! Ja, inderdaad. Niet echt mijn beste jaren.
Waarom: Benzo's geven net als alcohol een enorm gevaar als je er cold turkey mee stopt. Maar ik kon voor mijn idee niet anders. Disclaimer: Ga alsjeblieft naar een kliniek als je zelf moet afkicken.
Eerste week
Lichamelijke ongemakken als epileptische aanvallen en depressie. Skip!
Tweede week
Langzaam maar zeker begon de werkelijkheid zich om te buigen naar...iets anders. Wat me bijstaat is dat het niet aanvoelde als hallucinaties. Het was er en het was waar. Lichten vervormden. Er lag een blote man van middelbare leeftijd op mijn eettafel. Dat vond ik helemaal niet gek.
Ik voerde prettige gesprekken met een destijds goede vriendin. Ze zat op de grond en lag met haar hoofd tegen mijn benen. Een warm gevoel maakte zich van me meester. Af en toe bewoog ze wat.
In de tussentijd hoorde ik constant muziek, het Tetrisliedje on repeat. Met lyrics (de Russische). Wel prettig, maar soms best saai want er kwam geen eind aan. Als kind speelde ik vaak Tetris, misschien zat dat nog ergens in mijn brein verscholen.
Ik droomde levendig. In de ochtend had ik een vaag besef van mijn afkickverschijnselen. Dit moet een effect zijn daarvan. Zoveel was zeker. Maar een kwartier later was dat besef verdwenen omdat een nieuwe realiteit zich opdrong. Deze keer ging mijn telefoon. Een kennis vertelde me dat zij (wie?) en haar man ons door hadden en een doodseskader op ons zou afsturen als we hen niet zouden ontmoeten. Dat klonk eng. We gingen naar haar toe, een vrouw van middelbare leeftijd met helblond haar. We reden op een verlaten landweggetje naar een vrijstaande boerderij, met veel ingehouden angst. Eenmaal daar werd haar bedoeling duidelijk: ze wilde een relatie met mij, en zo niet dan zouden wij hetzelfde lot ondergaan als haar kinderen. Ze leidde ons naar een kamertje en naar een houten kist. Toen ze deze kist opende, lagen daar twee kinderlijkjes in. Ik raakte toen eindelijk uit de hallucinatie. Ik keek verschrikt op mijn telefoon en niemand had gebeld die dag.
Gedurende de dagen had ik uren waarop ik helder genoeg was om te beseffen dat ik aan het afkicken was. Ik keek een film om mij af te leiden: Titus Andronicus met Athony Hopkins. Achteraf herinnerde ik mij heel andere scenes dan daadwerkelijk in de film zitten; ik was nog steeds aan het hallucineren.
Ik hallucineerde van audities bij Idols waarbij ik mijzelf gigantisch voor schut zette. Ik hallucineerde feestjes met mensen die ik nooit heb gekend, maar op dat moment mijn grootste vrienden waren. Van bizarre dingen, zoals een familielid die met een lul van 3 meter een vuur uitbluste (ja, u mag lachen). Van prachtige landschappen vol kleurrijke bloemen en in een stripverhaal gezogen worden en tekening voor tekening een verhaal aan elkaar werd geknoopt.
De laatste dag dat ik hallucineerde was bijna mijn laatste dag op deze aardkloot. Op de radio was er een programma waarin mensen, die een hak waren gezet door anderen, konden bellen. De radio dj zou vervolgens de persoon die de beller een hak had gezet opbellen en vragen om opheldering. Tot mijn grote schrik hoorde ik mijn naam. Tientallen mensen belden vervolgens om uit de doeken te doen hoe die vervelende Portobello geld had afgetroggeld en gewoonweg een kutwijf was. Ja, de hele Benelux was het ermee eens: die Portobello, die moet eens goed worden aangepakt.
Ik was enorm in paniek, in de tussentijd werd ik telkens gebeld. Op internet werd ik ook door het slijk gehaald. In paniek belde ik een aantal ziekenhuizen want ergens diep in mijn onderbewuste wist ik dat dit te maken moest hebben met die ellendige afkick. Ik kreeg een assistente aan de lijn, maar hoorde op de achtergrond andere assistentes lachen: "Hahahaha, dat is Portobello!" Ik hing op en mijn angst groeide. Intussen werden mijn ouders geïnterviewd door de dj. Ze wilden niets meer met me te maken hebben en waren diep teleurgesteld.
Het was een sensatieverhaal. Mensen spraken van eigenrichting, wat die Portobello al die mensen heeft aangedaan kán niet. En als de politie niets doet...Een cameraploeg werd op pad gestuurd en zou naar mijn huis komen. De deurbel ging, en met een hartslag van 150 schoot ik naar de voordeur. Ik deed open, maar zag niemand.
Kort daarna werd er luid gebonsd op mijn deur, en ik hoorde gesteggel. Op de radio belden steeds meer mensen om aan te geven hoezeer ze door mij waren bedonderd. Dit zou nooit meer weggaan, dit kom ik nooit meer te boven. Van een normaal leven kan nooit meer sprake zijn.
Ik zag nog maar een uitweg. Ik wilde mijn keel doorsnijden, zo bang was ik voor deze vernedering. Ergens heb ik het in mij kunnen vinden mijn moeder te bellen om mijn excuses voor alles aan te bieden. Dat ik zo'n mislukkeling was en al die mensen die belden zo heb belazerd.
"Maar waar héb je het over Portobello?"
BAM. Het besef sloeg in als een bom. Als een maniak begon ik te lachen. Alles was een hallucinatie. Ik heb niet eens een radio!
Daarna
7 Jaar clean. Woon op mijzelf, heb een goede baan. En blijf heel erg ver weg van benzo's in het algemeen en Xanax specifiek.
Wie: ik, vrouw van destijds 27.
Waar: in mijn eigen studio op de begane grond, afgezonderd van de wereld
Hoe: jarenlang Xanaxmisbruik 20 tot 40 mg per dag.
Wat??! Ja, inderdaad. Niet echt mijn beste jaren.
Waarom: Benzo's geven net als alcohol een enorm gevaar als je er cold turkey mee stopt. Maar ik kon voor mijn idee niet anders. Disclaimer: Ga alsjeblieft naar een kliniek als je zelf moet afkicken.
Eerste week
Lichamelijke ongemakken als epileptische aanvallen en depressie. Skip!
Tweede week
Langzaam maar zeker begon de werkelijkheid zich om te buigen naar...iets anders. Wat me bijstaat is dat het niet aanvoelde als hallucinaties. Het was er en het was waar. Lichten vervormden. Er lag een blote man van middelbare leeftijd op mijn eettafel. Dat vond ik helemaal niet gek.
Ik voerde prettige gesprekken met een destijds goede vriendin. Ze zat op de grond en lag met haar hoofd tegen mijn benen. Een warm gevoel maakte zich van me meester. Af en toe bewoog ze wat.
In de tussentijd hoorde ik constant muziek, het Tetrisliedje on repeat. Met lyrics (de Russische). Wel prettig, maar soms best saai want er kwam geen eind aan. Als kind speelde ik vaak Tetris, misschien zat dat nog ergens in mijn brein verscholen.
Ik droomde levendig. In de ochtend had ik een vaag besef van mijn afkickverschijnselen. Dit moet een effect zijn daarvan. Zoveel was zeker. Maar een kwartier later was dat besef verdwenen omdat een nieuwe realiteit zich opdrong. Deze keer ging mijn telefoon. Een kennis vertelde me dat zij (wie?) en haar man ons door hadden en een doodseskader op ons zou afsturen als we hen niet zouden ontmoeten. Dat klonk eng. We gingen naar haar toe, een vrouw van middelbare leeftijd met helblond haar. We reden op een verlaten landweggetje naar een vrijstaande boerderij, met veel ingehouden angst. Eenmaal daar werd haar bedoeling duidelijk: ze wilde een relatie met mij, en zo niet dan zouden wij hetzelfde lot ondergaan als haar kinderen. Ze leidde ons naar een kamertje en naar een houten kist. Toen ze deze kist opende, lagen daar twee kinderlijkjes in. Ik raakte toen eindelijk uit de hallucinatie. Ik keek verschrikt op mijn telefoon en niemand had gebeld die dag.
Gedurende de dagen had ik uren waarop ik helder genoeg was om te beseffen dat ik aan het afkicken was. Ik keek een film om mij af te leiden: Titus Andronicus met Athony Hopkins. Achteraf herinnerde ik mij heel andere scenes dan daadwerkelijk in de film zitten; ik was nog steeds aan het hallucineren.
Ik hallucineerde van audities bij Idols waarbij ik mijzelf gigantisch voor schut zette. Ik hallucineerde feestjes met mensen die ik nooit heb gekend, maar op dat moment mijn grootste vrienden waren. Van bizarre dingen, zoals een familielid die met een lul van 3 meter een vuur uitbluste (ja, u mag lachen). Van prachtige landschappen vol kleurrijke bloemen en in een stripverhaal gezogen worden en tekening voor tekening een verhaal aan elkaar werd geknoopt.
De laatste dag dat ik hallucineerde was bijna mijn laatste dag op deze aardkloot. Op de radio was er een programma waarin mensen, die een hak waren gezet door anderen, konden bellen. De radio dj zou vervolgens de persoon die de beller een hak had gezet opbellen en vragen om opheldering. Tot mijn grote schrik hoorde ik mijn naam. Tientallen mensen belden vervolgens om uit de doeken te doen hoe die vervelende Portobello geld had afgetroggeld en gewoonweg een kutwijf was. Ja, de hele Benelux was het ermee eens: die Portobello, die moet eens goed worden aangepakt.
Ik was enorm in paniek, in de tussentijd werd ik telkens gebeld. Op internet werd ik ook door het slijk gehaald. In paniek belde ik een aantal ziekenhuizen want ergens diep in mijn onderbewuste wist ik dat dit te maken moest hebben met die ellendige afkick. Ik kreeg een assistente aan de lijn, maar hoorde op de achtergrond andere assistentes lachen: "Hahahaha, dat is Portobello!" Ik hing op en mijn angst groeide. Intussen werden mijn ouders geïnterviewd door de dj. Ze wilden niets meer met me te maken hebben en waren diep teleurgesteld.
Het was een sensatieverhaal. Mensen spraken van eigenrichting, wat die Portobello al die mensen heeft aangedaan kán niet. En als de politie niets doet...Een cameraploeg werd op pad gestuurd en zou naar mijn huis komen. De deurbel ging, en met een hartslag van 150 schoot ik naar de voordeur. Ik deed open, maar zag niemand.
Kort daarna werd er luid gebonsd op mijn deur, en ik hoorde gesteggel. Op de radio belden steeds meer mensen om aan te geven hoezeer ze door mij waren bedonderd. Dit zou nooit meer weggaan, dit kom ik nooit meer te boven. Van een normaal leven kan nooit meer sprake zijn.
Ik zag nog maar een uitweg. Ik wilde mijn keel doorsnijden, zo bang was ik voor deze vernedering. Ergens heb ik het in mij kunnen vinden mijn moeder te bellen om mijn excuses voor alles aan te bieden. Dat ik zo'n mislukkeling was en al die mensen die belden zo heb belazerd.
"Maar waar héb je het over Portobello?"
BAM. Het besef sloeg in als een bom. Als een maniak begon ik te lachen. Alles was een hallucinatie. Ik heb niet eens een radio!
Daarna
7 Jaar clean. Woon op mijzelf, heb een goede baan. En blijf heel erg ver weg van benzo's in het algemeen en Xanax specifiek.