#1
Ik heb meerdere keren ketamine gebruikt. maar altijd kleine lijntjes omdat ik bang was voor die beruchte k-hole. Effecten waren altijd mild. Een beetje een dromerig, zweverig gevoel. Alsof je een beetje aangeschoten bent. Gedachtes die wat trager verliepen en een beetje verstoring van motoriek.
Paar dagen geleden had ik 2-DFCK (2-fluorodeschloroketamine), een research chemical die ik persoonlijk echt dicht bij ketamine vind liggen. Ik had een paar kleine lijntjes genomen. Weer datzelfde milde gevoel.
Plotseling had ik heel erg zin om eens een paar goede stevige lijnen te nemen. Ik had geen intentie om te k-holen en dat zou waarschijnlijk ook niet gebeuren, maar ik wou eindelijk eens weten wat een échte ketamine ervaring is. Een beetje nerveus legde ik twee grote lijnen van ongeveer, gok ik zo, 100 a 120 milligram, maar dat is een grove schatting. Gezien de ervaring die ik had dénk ik dat het ietsje meer was. Ik snoof één lijn in mijn linkerneusgat. Het gaf een branderig gevoel, maar was na 30 seconden vrijwel verdwenen. Ik snoof de andere lijn in mijn rechter neusgat. Ik ging op mijn bureaustoel zitten, klaar voor wat ging komen.
Na zo'n 1 a 2 minuten begon ik een beetje duizelig te worden. Een beetje zweverig. Een soort van aangeschoten, verdoofd gevoel. Hier was ik bekend mee. Maar het werd snel heviger.
Even iets tussendoor. Ik heb veel drugs gebruikt die niet helemaal in woorden te beschrijven zijn. 2-CB was redelijk uniek, maar met name 1-P-LSD was onbeschrijfelijk. Maar zelfs 1-P-LSD zou ik nog beter kunnen verwoorden dan deze ervaring die ik heb gehad met ketamine. Met 1-P-LSD ga je inderdaad trippen en beleef je de wereld op een andere manier. Mijn hoogste dosering was 150 µg (tripreport volgt) en dat vond ik wel intens maar was zeker goed te handelen. Weinig dissociatie. Wel veel visuals en gedachten kronkels. Maar ik was mezelf. Ik wist wie ik was, wat ik genomen had, waar ik was en ik was me voor de volle honderd procent bewust van het feit dat wat ik zag kwam door de drug en dat het na een tijd over zou gaan. Maar deze ketamine ervaring is werkelijk het meest bizarre wat ik in mijn leven heb meegemaakt. Het was eigenlijk niet eens een negatieve ervaring. Maar ook geen positieve. Het was gewoon een ervaring. Iets wat ik nooit meer ga vergeten. Mijn interesse in dissociatieven is een beetje verdwenen. Misschien dat ik in de toekomst nog een keer zoiets ga proberen. Maar hier moet ik echt even van bijkomen.
Ik ga proberen zo goed als ik kan te beschrijven wat ik ervaarde.
Het begon dus, zoals ik zei, met een duizelig, zweverig en verdoofd en aangeschoten gevoel. Daarna ging het redelijk snel. Hoe snel weet ik niet precies want ik heb de tijd niet bijgehouden. Het werd steeds heftiger en intenser. Op een gegeven moment voelde ik me zo duizelig en verdoofd dat ik probeerde op te staan omdat ik dacht dat ik flauw ging vallen. Ik probeerde uit mijn stoel te komen maar dat lukte niet. Het was alsof de zwaartekracht 3 keer zo sterk was. Ik keek naar de vloer en het was alsof ik letterlijk meters hoog van de grond zat. Er was even een klein moment van paniek. Ik was bang dat ik een k-hole in zou gaan. Ik voelde me steeds verder en verder vervagen van mijn omgeving en van mijn persoonlijkheid en bewustzijn. Uiteindelijk lukte het me om van mijn stoel te komen maar ik viel gelijk hard op de grond. Ik kreeg het voor elkaar om naar mijn kast te kruipen en daar tegen aan te zitten.
Mijn kamer was plotseling veel groter geworden. Het was alsof alles van 4k resolutie naar 480 langzaam bufferende youtube kwaliteit was veranderd. Ik voelde me letterlijk zo onbeschrijfelijk vreemd. Heel draaierig en verdoofd. Mijn handen leken een soort plastic Playmobil stokjes.
Ik dacht dit zijn helemaal niet mijn handen. Dit ben ik helemaal niet. Ik was er ook helemaal niet meer. Ik was echt compleet ergens anders. Af en toe moest ik zo goed en zo kwaad als dat ging iets aanraken. Mijn houten vloer. Of de touwtjes van mijn vest. Of de lade van mijn nachtkastje. Gewoon om even de bevestiging te krijgen dat ik er nog was. Af en toe werd ik zo uit mijn bewustzijn getrokken dat het letterlijk goddelijk voelde als ik iets tastbaars en herkenbaars kon aanraken. Dat gevoel van "aha, de normale wereld is niet verdwenen. Hij bestaat nog. Dat betekent dat ik zal terugkeren."
Het was een sterke piek, maar zwakte ook redelijk snel af. Op een gegeven moment kon ik weer langzaamaan opstaan, een beetje lopen. Voorzichtig naar de badkamer gaan om een glas water te drinken.
Heel fascinerend om te zien wat je brein allemaal kan doen. Hoe het zulke complexe niet te bevatten ervaringen kan veroorzaken. Het feit dat het bewustzijn om de tuin kan leiden op zo'n intense manier had ik niet verwacht.
Doe mij maar 1-P-LSD. Die ketamine laat ik even links liggen. Ik heb liever een kleurrijke, diepgaande trip waar ik nog mezelf kan zijn in plaats van een goedje waarbij mijn bewustzijn met een kanon door verschillende dimensies wordt geschoten.
Paar dagen geleden had ik 2-DFCK (2-fluorodeschloroketamine), een research chemical die ik persoonlijk echt dicht bij ketamine vind liggen. Ik had een paar kleine lijntjes genomen. Weer datzelfde milde gevoel.
Plotseling had ik heel erg zin om eens een paar goede stevige lijnen te nemen. Ik had geen intentie om te k-holen en dat zou waarschijnlijk ook niet gebeuren, maar ik wou eindelijk eens weten wat een échte ketamine ervaring is. Een beetje nerveus legde ik twee grote lijnen van ongeveer, gok ik zo, 100 a 120 milligram, maar dat is een grove schatting. Gezien de ervaring die ik had dénk ik dat het ietsje meer was. Ik snoof één lijn in mijn linkerneusgat. Het gaf een branderig gevoel, maar was na 30 seconden vrijwel verdwenen. Ik snoof de andere lijn in mijn rechter neusgat. Ik ging op mijn bureaustoel zitten, klaar voor wat ging komen.
Na zo'n 1 a 2 minuten begon ik een beetje duizelig te worden. Een beetje zweverig. Een soort van aangeschoten, verdoofd gevoel. Hier was ik bekend mee. Maar het werd snel heviger.
Even iets tussendoor. Ik heb veel drugs gebruikt die niet helemaal in woorden te beschrijven zijn. 2-CB was redelijk uniek, maar met name 1-P-LSD was onbeschrijfelijk. Maar zelfs 1-P-LSD zou ik nog beter kunnen verwoorden dan deze ervaring die ik heb gehad met ketamine. Met 1-P-LSD ga je inderdaad trippen en beleef je de wereld op een andere manier. Mijn hoogste dosering was 150 µg (tripreport volgt) en dat vond ik wel intens maar was zeker goed te handelen. Weinig dissociatie. Wel veel visuals en gedachten kronkels. Maar ik was mezelf. Ik wist wie ik was, wat ik genomen had, waar ik was en ik was me voor de volle honderd procent bewust van het feit dat wat ik zag kwam door de drug en dat het na een tijd over zou gaan. Maar deze ketamine ervaring is werkelijk het meest bizarre wat ik in mijn leven heb meegemaakt. Het was eigenlijk niet eens een negatieve ervaring. Maar ook geen positieve. Het was gewoon een ervaring. Iets wat ik nooit meer ga vergeten. Mijn interesse in dissociatieven is een beetje verdwenen. Misschien dat ik in de toekomst nog een keer zoiets ga proberen. Maar hier moet ik echt even van bijkomen.
Ik ga proberen zo goed als ik kan te beschrijven wat ik ervaarde.
Het begon dus, zoals ik zei, met een duizelig, zweverig en verdoofd en aangeschoten gevoel. Daarna ging het redelijk snel. Hoe snel weet ik niet precies want ik heb de tijd niet bijgehouden. Het werd steeds heftiger en intenser. Op een gegeven moment voelde ik me zo duizelig en verdoofd dat ik probeerde op te staan omdat ik dacht dat ik flauw ging vallen. Ik probeerde uit mijn stoel te komen maar dat lukte niet. Het was alsof de zwaartekracht 3 keer zo sterk was. Ik keek naar de vloer en het was alsof ik letterlijk meters hoog van de grond zat. Er was even een klein moment van paniek. Ik was bang dat ik een k-hole in zou gaan. Ik voelde me steeds verder en verder vervagen van mijn omgeving en van mijn persoonlijkheid en bewustzijn. Uiteindelijk lukte het me om van mijn stoel te komen maar ik viel gelijk hard op de grond. Ik kreeg het voor elkaar om naar mijn kast te kruipen en daar tegen aan te zitten.
Mijn kamer was plotseling veel groter geworden. Het was alsof alles van 4k resolutie naar 480 langzaam bufferende youtube kwaliteit was veranderd. Ik voelde me letterlijk zo onbeschrijfelijk vreemd. Heel draaierig en verdoofd. Mijn handen leken een soort plastic Playmobil stokjes.
Ik dacht dit zijn helemaal niet mijn handen. Dit ben ik helemaal niet. Ik was er ook helemaal niet meer. Ik was echt compleet ergens anders. Af en toe moest ik zo goed en zo kwaad als dat ging iets aanraken. Mijn houten vloer. Of de touwtjes van mijn vest. Of de lade van mijn nachtkastje. Gewoon om even de bevestiging te krijgen dat ik er nog was. Af en toe werd ik zo uit mijn bewustzijn getrokken dat het letterlijk goddelijk voelde als ik iets tastbaars en herkenbaars kon aanraken. Dat gevoel van "aha, de normale wereld is niet verdwenen. Hij bestaat nog. Dat betekent dat ik zal terugkeren."
Het was een sterke piek, maar zwakte ook redelijk snel af. Op een gegeven moment kon ik weer langzaamaan opstaan, een beetje lopen. Voorzichtig naar de badkamer gaan om een glas water te drinken.
Heel fascinerend om te zien wat je brein allemaal kan doen. Hoe het zulke complexe niet te bevatten ervaringen kan veroorzaken. Het feit dat het bewustzijn om de tuin kan leiden op zo'n intense manier had ik niet verwacht.
Doe mij maar 1-P-LSD. Die ketamine laat ik even links liggen. Ik heb liever een kleurrijke, diepgaande trip waar ik nog mezelf kan zijn in plaats van een goedje waarbij mijn bewustzijn met een kanon door verschillende dimensies wordt geschoten.