#1
Wat: wietolie
Hoeveel: 15-20 druppels (20 gram wiet uit bladeren en gruiswiet 4 a 5 x verdund)
Duur: Inslag na 1,5 uur. Totale trip kleine 4 uur.
Alleen in eigen huis
Ik gebruik al maanden mijn zelfgemaakte wietolie voor mijn gezondheid maar ook voor de fun. Nu kom ik achter dat de wietolie mijn gezondheid niet bij gaat helpen. Ik had andere positieve resultaten verwacht. Dus blijft het stukje ‘fun’ over. Wietolie kan nooit geen kwaad er zitten goede stofjes in. Helemaal stoppen met de olie zal ik niet doen wel minder druppelen en dit combineren met CBD olie.
In de zeven maanden dat ik wietolie gebruik ben ik vaak in een andere wereld maar wel op deze wereld. In het begin was het stonedheid gevoel constant geweldig. Zes uur lang in pure euforie. Elke keer merkte ik dat ik meer wietolie druppels nodig had om stoned/high te worden. Ik maak de olie zelf en elke batch is het high gevoel anders. In de laatste maanden veranderen de wietolie trips van intens vrolijk naar steeds maar donkerder.
Gisteren wilde ik eigenlijk LSD nemen, maar omdat mijn leven op dit moment in een heftige transitie zit, besloot ik het niet te nemen, ondanks de kleine dosis die ik wil nemen.
Mijn matras heb ik naar de woonkamer versleept, de computer met boxen op de vloer gezet met gezellige sfeer verlichting op de achtergrond.
Ik begon met vijf druppels wietolie, vroeger werd ik van 5 druppels lekker stoned. Heerlijk rossig en een complete ontspanning over heel mij lichaam. Ik voelde mij zo enorm fijn en veilig.
De laatste keer dat ik high van druppels werd was een een op een schakelingen van allerlei momenten uit mijn leven waarmee ik het moeilijk mee had. Er werden zoveel dingen aangetipt. Zelfs een verboden onderwerp dat zo diep was weggestopt en geworteld dat ik daar nooit over heb nagedacht en over durfde te praten. Dat ik zelfs in mijn aantekeningboekje dat niet durfde op te schrijven. Ik ontweek constant mijn schrijfsels.
(Inmiddels heb ik wel met een psyloog hierover gehad en het blijkt best mee te vallen)
Deze trip bracht mij weer op extreme van super krachtig dat ik mijn hart voelde stromen van liefde tot intense donker hard hart.
Er zijn teveel dingen gebeurt maar ik wil een ding delen.
Mijn vader heeft vroeger ooit eens tegen mij verteld toen ik nog een baby/peuter was ik nooit knuffels in bed wilde hebben en dat ik de knuffels vaak uit bed gooiden. Later heb ik dit aan hem nog nagevraagd maar hij kan daar niets meer van herinneren.
Ik lig op de bank met mijn ogen naar de plafond gericht. Ik hed enorm behoefte aan een knuffel een aanraking. Op mijn bank heb ik twee knuffels liggen. Ooit eens gekocht omdat ik ze grappig uit vind zien. Het zijn twee gekleurde aapjes. Ik leg deze knuffels op mijn hart.En bestempel de knuffel gelijk met de naam 'Aapje'. Zoals mijn zusje ook een knuffel had in vorm van een aapje met de naam Aapje. Ik voel mijn hart weer enorm bonken, Grote dikke vertraagde slagen. De knuffels voelen zwaar op mijn borstkas aan en dat voelt prima aan. Ik zak dieper in de kussens weg, een kleine donkere muur peilt langs mijn lichaam de hoogte in. Zoals dat van een wieg denk ik. Even heb ik het moment dat ik weer kind ben, dat ik in de wieg lig maar nu met knuffels. Ik voel mij veilig en geborgen. Mijn hart begint echt te stralen. Alle fijne energie die stroomt vanuit mijn hart naar buiten. Terwijl ik nog geen dertig minuten geleden intense pijn heb gevoeld.
Een kleine week geleden keek ik toen ik stoned was naar een hele slechte film 'Crawl'. Waarin een dorpje door een orkaan wordt geteisterd en iedereen in dat dorpje moet evacueren. Slechts een koppige vader blijft achter. Dochterlief gaat bij hem op bezoek om te overtuigen daar weg te gaan. (ofzo) Maar dan breekt de dijk (?) open en wordt het dorpje overspoeld met vraatzuchtige krokodillen die uit een krokodillenfarm zijn ontsnapt en lukraak de overgeblevene mensen aanvallen die in het dorpje achterblijven. De kaken van deze krokodil die een persoon doormidden bijt of iemands arm afrukt is intens voelbaar, Ik word er angstig van. Ik wen mijn ogen ervan af. De pijn is zo voelbaar. Maar dan wordt het lachwekkend als ik de teksten van de acteurs hoor. Ongeloofwaardig en absurd. Dan schud ik met verbazing mijn hoofd dat zelfs de rare verlichting in de film intens lelijk is. Hard studiolicht. En ook op plekken waarvan je denkt dat het daar pikdonker is, is er zoveel licht.
Enfin, dat was toen. Nu de ervaring van gisteren.
Ik druppel vijf druppels op een theelepel en probeer dit onder mijn tong te plaatsen. Een uur verstrijkt er gebeurt niets. Ik voel niets zelfs niet een heel klein beetje.
Ik verhoog de dosis naar nog eens vijf of zes druppels of meer. Want nu druppel ik rechtstreeks in mij mond. Ik kan nauwelijks de druppels in mijn mond voelen. Niet wetende hoeveel druppels ik precies heb gedruppeld. Na een half uur voel ik weer niets. Heb ik dan zo grote tolerantie in die maanden opgebouwd? Dan nog meer druppels. Ik neem het pipetje een grote hoeveel wietolie op en spuit het rechtstreeks in een keer in mijn mond leeg.
Ik stuur een vriend, die ook voor het eerst mijn wietdruppels wil uitproberen een berichtje dat ik nog niets voel en of hij wel iets voelt. Een klein half uurtje later voel ik het toch langzaam opkomen. Dit keer ander als normaal. Zou het kunnen liggen omdat ik de wiet heb laten uitdrogen (had het in boterhamzakjes bewaard) en waardoor de THC minder is geworden? Ik voel wel de ontspannenheid over mijn lichaam vloeien. Maar minder zoals ik dan eerder had verwacht.
Ik voel me lekker sloom en beetje vaag. Maar ik merk dat mijn gedachtes naar de donkere kant willen opgaan. Nee, niet die donkere kant weer. Want de laatste keer was het te intens. Zo’n belevenis overleef ik niet. Ik zet wat porno op. Omdat dit niet eng is en mij minder angstig maakt en ik benieuwd ben wat wietolie en porno met mij doet. Ik krijg het gevoel alsof ik een van de vrouwen ben. Als de dame met de andere dame zoent, dan voel ik haar lippen en tanden op mijn mond. Ik voel dat wanneer zij met haar hand de rug van de ander aait. Ik dat ook voel. Elke aanraking wordt bijna voelbaar. Als de hand van de ene vrouw verdwijnt in de andere vrouw levert dat orgastische stuiptrekkingen op.
Mijn aller eerste overdosis wietervaringen bestonden voornamelijk uit deze stuiptrekkingen die vijf a zes uur lang bijna volhielden. Alleen duurde deze stuiptrekkingen veel korter dan de vijf uur als voorheen. Ik moet mij beheersen, want als ik niet beheers vliegt alle energie af en wordt de trip minder.![:)]()
Ik zet mijn koptelefoon op en hoor op de achtergrond zachte kreungeluidjes. Niet extreem en nep maar lieve kreungeluidjes. Smakkend, zoenend, giechelend. Het voelt als iets voyeur aan. Ik die stiekem meeluistert naar de activiteit dat naast mijn bed gebeurt.
Halverwege heb ik geen zin meer in porno. Ik merk dat de donkere kant mij wilt meenemen.
Ik zet muziek aan met mijn favoriete nummer dat ik sinds paar weken ken en grijsdraai.
Het nummer van Noku Mana van Curawaka staat op repeat. Dit nummer heeft mij tijdens een ayahuasca ceremonie zoveel opengebroken. Dit nummer bevat voor mij alles. Verdriet, doorpakken en genieten. Als de panfluiten in het nummer worden ingezet dan kan ik alleen maar keihard janken. De tranen druipen onophoudelijk naar mijn hoofdkussen en nek. Ik durf niet te hardop janken, want de muren en vloer van mij en de buren zijn niet dik genoeg voor een jankende ik en ik wil niet dat de buren mij horen. Het janken/huilen voelt als een bevrijding maar het maakt mij wel enorm verdrietig. Het liefst heb ik willen schreeuwen. Maar er komt weer geen geluid uit. Ik jank zonder dat er geluid uitkomt.
Zoveel pijn en kwaadheid en onzekerheid hebben in mijn macht. Ik denk aan mijn toekomst en dat maakt mij zo intens bang. Het idee dat ik misschien in een rolstoel kom te zitten is te pijnlijk en ondenkbaar voor mij. Gedachtes van zelfmoord schieten voorbij. Ik wil zo niet meer leven, ik wil niet deze pijn. Fysiek en psychisch. Ik kan mij niet indenken hoeveel ik nog meer moet opgeven als ik niet of slecht kan lopen. Ik loop sinds enkele maanden al slechter.
De gedachte van meer eenzaamheid, minder kunnen ondernemen, meer hulp vragen, niet meer kunnen dansen, workshops of cursussen volgen, moeten vertrekken waar ik nu woon en geen festivals meer volop genieten doet enorm veel pijn.
Mijn hoofd is vol en maakt overuren. Ik heb hulp nodig en wel nu. Ik overweeg een berichtje op Facebook te plaatsen. Waarin ik wil vertellen dat het niet goed met mij gaat. Maar dan denk ik wat een aanstellerij. Wil ik aandacht? Ik ben van bewust dat al deze gedachtes nog steeds door de wietolie komen. Als ik een berichtje in de wereld stuur wat moet er dan staan. Het mag niet de suggesties wekken dat er zo meteen politie aan de deur staat de bonzen. Ik bedenk dat ik als ik wil sterven op welke manier dan ook. Euthanasie of geen euthanasie Dan op dat nummer van Noku Mana. Het nummer raakt mij zo enorm dat ik perse dit nummer aan andere mensen wil laten horen. Als de panfluiten komen dan mag het. – mag wat?– Door je aderen spuiten naar het bloed, in het lichaam naar je hart, naar je hersenen dan uit en dan weg.
Ik weet niet of ik hardop jank, want de muziek op mijn oren overheersen het geluid uit mijn huiskamer. Ik begin te hyperventileren. Ik hou mijn schouders stevig vast. Ik voel mij enorm compact en fragiel. Mijn adem stokt. Hoe diep kan een mens in deze staat vallen. Ik vraag mij af wat mij een zetje moet geven om de volgende stap te nemen. Ik wil dit niet.
Soms krijg ik tijdens de trip ineens intense mooie ervaringen van vreugde en blijdschap. Ik geniet zoveel van de muziek die mij er door heen slaat. In mijn achterhoofd weet ik dat het geen zin heeft om mij druk hier over te maken. Mijn doom denkend wordt natuurlijk door de wiet enorm versterkt.
Ik plaats na lang wachten toch dit berichtje op Facebook ‘Ik geloof eerder in een ayahuascaplant dan een wietplant’. Wat ik ermee wil zeggen dat ik met wietolie heftiger is dan mijn ayahuasca ervaringen. Ik zie de wietplant als een ondergeschikt plantje aan de ayahuasca. Ayahuasca is voor mij de moeder der moederplanten en de wietplant een Benjamin.
Hoe kan het zijn dat de wietplant mij zoveel meer heeft los gemaakt dan ayahuasca? Waarom kan ik bij deze wietplant meer janken dan ayahuasca? Heeft het ook te maken met de complexiteit van de ayahuasca. Dat er teveel gebeurt en dat ik het niet kan bijhouden. Of heeft ayahuasca een aantal poorten in mijn opengezet waardoor andere planten toegang hebben tot andere deuren?
De angst komt weer op. Ik schrijf in mijn aantekenboekje vreselijke nare dingen.
‘Mijn hart die brandt van haat, intense haat. Lelijk, kort, small, donker.’ Ik schrijf daar achter dat ik niet lelijk mag doen dat het slecht is voor mijn gezondheid.
De tript neemt af. Ik lig beetje ongemakkelijk met de koptelefoon op mijn bed maar wil de koptelefoon perse op hebben. De muziek sust mij. Ik ben vreselijk moe maar wel voldaan.
Hoeveel: 15-20 druppels (20 gram wiet uit bladeren en gruiswiet 4 a 5 x verdund)
Duur: Inslag na 1,5 uur. Totale trip kleine 4 uur.
Alleen in eigen huis
Ik gebruik al maanden mijn zelfgemaakte wietolie voor mijn gezondheid maar ook voor de fun. Nu kom ik achter dat de wietolie mijn gezondheid niet bij gaat helpen. Ik had andere positieve resultaten verwacht. Dus blijft het stukje ‘fun’ over. Wietolie kan nooit geen kwaad er zitten goede stofjes in. Helemaal stoppen met de olie zal ik niet doen wel minder druppelen en dit combineren met CBD olie.
In de zeven maanden dat ik wietolie gebruik ben ik vaak in een andere wereld maar wel op deze wereld. In het begin was het stonedheid gevoel constant geweldig. Zes uur lang in pure euforie. Elke keer merkte ik dat ik meer wietolie druppels nodig had om stoned/high te worden. Ik maak de olie zelf en elke batch is het high gevoel anders. In de laatste maanden veranderen de wietolie trips van intens vrolijk naar steeds maar donkerder.
Gisteren wilde ik eigenlijk LSD nemen, maar omdat mijn leven op dit moment in een heftige transitie zit, besloot ik het niet te nemen, ondanks de kleine dosis die ik wil nemen.
Mijn matras heb ik naar de woonkamer versleept, de computer met boxen op de vloer gezet met gezellige sfeer verlichting op de achtergrond.
Ik begon met vijf druppels wietolie, vroeger werd ik van 5 druppels lekker stoned. Heerlijk rossig en een complete ontspanning over heel mij lichaam. Ik voelde mij zo enorm fijn en veilig.
De laatste keer dat ik high van druppels werd was een een op een schakelingen van allerlei momenten uit mijn leven waarmee ik het moeilijk mee had. Er werden zoveel dingen aangetipt. Zelfs een verboden onderwerp dat zo diep was weggestopt en geworteld dat ik daar nooit over heb nagedacht en over durfde te praten. Dat ik zelfs in mijn aantekeningboekje dat niet durfde op te schrijven. Ik ontweek constant mijn schrijfsels.
(Inmiddels heb ik wel met een psyloog hierover gehad en het blijkt best mee te vallen)
Deze trip bracht mij weer op extreme van super krachtig dat ik mijn hart voelde stromen van liefde tot intense donker hard hart.
Er zijn teveel dingen gebeurt maar ik wil een ding delen.
Mijn vader heeft vroeger ooit eens tegen mij verteld toen ik nog een baby/peuter was ik nooit knuffels in bed wilde hebben en dat ik de knuffels vaak uit bed gooiden. Later heb ik dit aan hem nog nagevraagd maar hij kan daar niets meer van herinneren.
Ik lig op de bank met mijn ogen naar de plafond gericht. Ik hed enorm behoefte aan een knuffel een aanraking. Op mijn bank heb ik twee knuffels liggen. Ooit eens gekocht omdat ik ze grappig uit vind zien. Het zijn twee gekleurde aapjes. Ik leg deze knuffels op mijn hart.En bestempel de knuffel gelijk met de naam 'Aapje'. Zoals mijn zusje ook een knuffel had in vorm van een aapje met de naam Aapje. Ik voel mijn hart weer enorm bonken, Grote dikke vertraagde slagen. De knuffels voelen zwaar op mijn borstkas aan en dat voelt prima aan. Ik zak dieper in de kussens weg, een kleine donkere muur peilt langs mijn lichaam de hoogte in. Zoals dat van een wieg denk ik. Even heb ik het moment dat ik weer kind ben, dat ik in de wieg lig maar nu met knuffels. Ik voel mij veilig en geborgen. Mijn hart begint echt te stralen. Alle fijne energie die stroomt vanuit mijn hart naar buiten. Terwijl ik nog geen dertig minuten geleden intense pijn heb gevoeld.
Een kleine week geleden keek ik toen ik stoned was naar een hele slechte film 'Crawl'. Waarin een dorpje door een orkaan wordt geteisterd en iedereen in dat dorpje moet evacueren. Slechts een koppige vader blijft achter. Dochterlief gaat bij hem op bezoek om te overtuigen daar weg te gaan. (ofzo) Maar dan breekt de dijk (?) open en wordt het dorpje overspoeld met vraatzuchtige krokodillen die uit een krokodillenfarm zijn ontsnapt en lukraak de overgeblevene mensen aanvallen die in het dorpje achterblijven. De kaken van deze krokodil die een persoon doormidden bijt of iemands arm afrukt is intens voelbaar, Ik word er angstig van. Ik wen mijn ogen ervan af. De pijn is zo voelbaar. Maar dan wordt het lachwekkend als ik de teksten van de acteurs hoor. Ongeloofwaardig en absurd. Dan schud ik met verbazing mijn hoofd dat zelfs de rare verlichting in de film intens lelijk is. Hard studiolicht. En ook op plekken waarvan je denkt dat het daar pikdonker is, is er zoveel licht.
Enfin, dat was toen. Nu de ervaring van gisteren.
Ik druppel vijf druppels op een theelepel en probeer dit onder mijn tong te plaatsen. Een uur verstrijkt er gebeurt niets. Ik voel niets zelfs niet een heel klein beetje.
Ik verhoog de dosis naar nog eens vijf of zes druppels of meer. Want nu druppel ik rechtstreeks in mij mond. Ik kan nauwelijks de druppels in mijn mond voelen. Niet wetende hoeveel druppels ik precies heb gedruppeld. Na een half uur voel ik weer niets. Heb ik dan zo grote tolerantie in die maanden opgebouwd? Dan nog meer druppels. Ik neem het pipetje een grote hoeveel wietolie op en spuit het rechtstreeks in een keer in mijn mond leeg.
Ik stuur een vriend, die ook voor het eerst mijn wietdruppels wil uitproberen een berichtje dat ik nog niets voel en of hij wel iets voelt. Een klein half uurtje later voel ik het toch langzaam opkomen. Dit keer ander als normaal. Zou het kunnen liggen omdat ik de wiet heb laten uitdrogen (had het in boterhamzakjes bewaard) en waardoor de THC minder is geworden? Ik voel wel de ontspannenheid over mijn lichaam vloeien. Maar minder zoals ik dan eerder had verwacht.
Ik voel me lekker sloom en beetje vaag. Maar ik merk dat mijn gedachtes naar de donkere kant willen opgaan. Nee, niet die donkere kant weer. Want de laatste keer was het te intens. Zo’n belevenis overleef ik niet. Ik zet wat porno op. Omdat dit niet eng is en mij minder angstig maakt en ik benieuwd ben wat wietolie en porno met mij doet. Ik krijg het gevoel alsof ik een van de vrouwen ben. Als de dame met de andere dame zoent, dan voel ik haar lippen en tanden op mijn mond. Ik voel dat wanneer zij met haar hand de rug van de ander aait. Ik dat ook voel. Elke aanraking wordt bijna voelbaar. Als de hand van de ene vrouw verdwijnt in de andere vrouw levert dat orgastische stuiptrekkingen op.
Mijn aller eerste overdosis wietervaringen bestonden voornamelijk uit deze stuiptrekkingen die vijf a zes uur lang bijna volhielden. Alleen duurde deze stuiptrekkingen veel korter dan de vijf uur als voorheen. Ik moet mij beheersen, want als ik niet beheers vliegt alle energie af en wordt de trip minder.
Ik zet mijn koptelefoon op en hoor op de achtergrond zachte kreungeluidjes. Niet extreem en nep maar lieve kreungeluidjes. Smakkend, zoenend, giechelend. Het voelt als iets voyeur aan. Ik die stiekem meeluistert naar de activiteit dat naast mijn bed gebeurt.
Halverwege heb ik geen zin meer in porno. Ik merk dat de donkere kant mij wilt meenemen.
Ik zet muziek aan met mijn favoriete nummer dat ik sinds paar weken ken en grijsdraai.
Het nummer van Noku Mana van Curawaka staat op repeat. Dit nummer heeft mij tijdens een ayahuasca ceremonie zoveel opengebroken. Dit nummer bevat voor mij alles. Verdriet, doorpakken en genieten. Als de panfluiten in het nummer worden ingezet dan kan ik alleen maar keihard janken. De tranen druipen onophoudelijk naar mijn hoofdkussen en nek. Ik durf niet te hardop janken, want de muren en vloer van mij en de buren zijn niet dik genoeg voor een jankende ik en ik wil niet dat de buren mij horen. Het janken/huilen voelt als een bevrijding maar het maakt mij wel enorm verdrietig. Het liefst heb ik willen schreeuwen. Maar er komt weer geen geluid uit. Ik jank zonder dat er geluid uitkomt.
Zoveel pijn en kwaadheid en onzekerheid hebben in mijn macht. Ik denk aan mijn toekomst en dat maakt mij zo intens bang. Het idee dat ik misschien in een rolstoel kom te zitten is te pijnlijk en ondenkbaar voor mij. Gedachtes van zelfmoord schieten voorbij. Ik wil zo niet meer leven, ik wil niet deze pijn. Fysiek en psychisch. Ik kan mij niet indenken hoeveel ik nog meer moet opgeven als ik niet of slecht kan lopen. Ik loop sinds enkele maanden al slechter.
De gedachte van meer eenzaamheid, minder kunnen ondernemen, meer hulp vragen, niet meer kunnen dansen, workshops of cursussen volgen, moeten vertrekken waar ik nu woon en geen festivals meer volop genieten doet enorm veel pijn.
Mijn hoofd is vol en maakt overuren. Ik heb hulp nodig en wel nu. Ik overweeg een berichtje op Facebook te plaatsen. Waarin ik wil vertellen dat het niet goed met mij gaat. Maar dan denk ik wat een aanstellerij. Wil ik aandacht? Ik ben van bewust dat al deze gedachtes nog steeds door de wietolie komen. Als ik een berichtje in de wereld stuur wat moet er dan staan. Het mag niet de suggesties wekken dat er zo meteen politie aan de deur staat de bonzen. Ik bedenk dat ik als ik wil sterven op welke manier dan ook. Euthanasie of geen euthanasie Dan op dat nummer van Noku Mana. Het nummer raakt mij zo enorm dat ik perse dit nummer aan andere mensen wil laten horen. Als de panfluiten komen dan mag het. – mag wat?– Door je aderen spuiten naar het bloed, in het lichaam naar je hart, naar je hersenen dan uit en dan weg.
Ik weet niet of ik hardop jank, want de muziek op mijn oren overheersen het geluid uit mijn huiskamer. Ik begin te hyperventileren. Ik hou mijn schouders stevig vast. Ik voel mij enorm compact en fragiel. Mijn adem stokt. Hoe diep kan een mens in deze staat vallen. Ik vraag mij af wat mij een zetje moet geven om de volgende stap te nemen. Ik wil dit niet.
Soms krijg ik tijdens de trip ineens intense mooie ervaringen van vreugde en blijdschap. Ik geniet zoveel van de muziek die mij er door heen slaat. In mijn achterhoofd weet ik dat het geen zin heeft om mij druk hier over te maken. Mijn doom denkend wordt natuurlijk door de wiet enorm versterkt.
Ik plaats na lang wachten toch dit berichtje op Facebook ‘Ik geloof eerder in een ayahuascaplant dan een wietplant’. Wat ik ermee wil zeggen dat ik met wietolie heftiger is dan mijn ayahuasca ervaringen. Ik zie de wietplant als een ondergeschikt plantje aan de ayahuasca. Ayahuasca is voor mij de moeder der moederplanten en de wietplant een Benjamin.
Hoe kan het zijn dat de wietplant mij zoveel meer heeft los gemaakt dan ayahuasca? Waarom kan ik bij deze wietplant meer janken dan ayahuasca? Heeft het ook te maken met de complexiteit van de ayahuasca. Dat er teveel gebeurt en dat ik het niet kan bijhouden. Of heeft ayahuasca een aantal poorten in mijn opengezet waardoor andere planten toegang hebben tot andere deuren?
De angst komt weer op. Ik schrijf in mijn aantekenboekje vreselijke nare dingen.
‘Mijn hart die brandt van haat, intense haat. Lelijk, kort, small, donker.’ Ik schrijf daar achter dat ik niet lelijk mag doen dat het slecht is voor mijn gezondheid.
De tript neemt af. Ik lig beetje ongemakkelijk met de koptelefoon op mijn bed maar wil de koptelefoon perse op hebben. De muziek sust mij. Ik ben vreselijk moe maar wel voldaan.