#1
2 Dagen geleden heb ik een geweldige trip gehad met vrienden in een park op 25-30mg 2C-B. Ongeveer 5 of 6 uur na het doseren van deze 2C-B heb ik 10x extract salvia gerookt. Ik was op dat moment nog zwaar onder invloed van veel wiet die ik door de trip heen gerookt heb en nog een beetje "after-trippy", visuals zijn er ook echt nog wel een klein beetje.
Ik vul de bong met een klein laagje wiet en daarop eerst een minimale dosering salvia. Ik rook deze, op de correcte manier met een torchaansteker. Houd mijn addem zo lang mogelijk in terwijl ik ga liggen maar kom na 3 of 4 minuten tot de conclusie dat er alleen een raar roesje is maar geen echte psychedellische effecten. Hierna laad ik misschien het dubbele van wat ik in eersta instantie genomen heb in mijn bong en rook het.
Van de comeup kan ik me niks herrineren. Spontaan zit ik in diepe psychedellia met ernstige paniek, compleet blackout kijk ik om mee heen en herken ik mijn omgeving niet, ik besef ook niet meer dat ik salvia gerookt heb. Rechts van me zie ik de bong opeens omvallen. Ja! Bong! Salvia! Ik heb salvia gerookt, dat heeft de pániek waar ik nu in zit veroorzaakt. Met dit besef ritst het grasveld voor me open en zie ik mezelf in mijn eigen huis naar buiten rennen. Ik hoor mijn ouders schreeuwen en zie mijn ouders mij die op hol slaat aan de salvia op de grond forceren. Meteen geloof ik dus ook volledig dat dit is wat er aan de hand is terwijl ik in feite op een grasveld aan de andere kant van het land lig.
Ik verzet me er woest tegen en raak onderhand compleet de concepten van de realiteit kwijt. Dat ik onder invloed ben van salvia ben ik al lang weer kwijt. Er speelt zich een lange reeks gebeurtenissen af waar herrinering en gevoel zich tot in de wortels van de realiteit vermengen in een diepe mindfuck die niet uit elkaar te houden is. Af en toe komen er glimpsen van het grasveld waar ik lig en de mensen om zich heen langs die zich dan vermengen met het dialoog van de trip wat zich voornamelijk afspeelt in mijn huis en met mijn ouders. Ik raak hier steeds dieper in verdwaald en het komt tot een soort ultieme climax waar ik spontaan met diepe gevoelens en inzichten geraakt word.
Ik zie al de mensen die in de realiteit om me heen zitten en besef dat het mijn beste en meest belangerijke vrienden zijn (In de realiteit kende ik de meeste van deze mensen NIET voor deze middag en ken ik er één al ruim een jaar) en in een complot samen met mijn ouders zaten waar al maanden, nee. Jaren, misschien wel mijn hele leven of ver daarvoor nog naar toe gewerkt is. Ik zoom uit en voel me buiten de tijd komen te staan en zie al deze tijdlijnen waarin dit complot voorbereid is door mijn huis en leefomgeving afspelen. Ik zie tot in elk detail hoe er hints neergelegd worden en door onschuldige dingen mij in richtingen gebogen hebben om naar dit moment toe te werken. Alles komt samen en ik zie deze mensen in de realiteit om mij heen zitten met borden die een boodschap voor mij oplezen.
Zodra ik deze boodschap lees en begrijp word ik met brute kracht nog verder uit het besef van werkelijkheid getrokken, ik zie een oneindig rooster met herhalingen dat dit complot zich afgespeeld heeft. Ik zoom nog verder uit en zie een heel boek aan bladzijden vol met versies van dit complot op elkaar dichtslaan. Terwijl het boek dichtslaat en ik achterblijf in een niets, vaag ik weg in een staat van pure energie en bewustzijn. Terwijl dit gebeurd hoor ik dezelfde boodschap als die ik niet gelezen had nog een keer als een laatste teken van menselijkheid en daarmee een soort ultieme conclusie tot mijn bestaan door mijn bewustzijn galmen.
In de realiteit ben ik dus angstig gaan kijken, een paar kreten uitgelaten, wat chaotische dingen gebrabbeld en weer met mijn vriend meegelopen en gaan zitten. Gelukkig niet echt in paniek geraakt en weggerend. Heftig middeltje in ieder geval, niet iets wat ik voorlopig of ooit hoef te herhalen.
Ik vul de bong met een klein laagje wiet en daarop eerst een minimale dosering salvia. Ik rook deze, op de correcte manier met een torchaansteker. Houd mijn addem zo lang mogelijk in terwijl ik ga liggen maar kom na 3 of 4 minuten tot de conclusie dat er alleen een raar roesje is maar geen echte psychedellische effecten. Hierna laad ik misschien het dubbele van wat ik in eersta instantie genomen heb in mijn bong en rook het.
Van de comeup kan ik me niks herrineren. Spontaan zit ik in diepe psychedellia met ernstige paniek, compleet blackout kijk ik om mee heen en herken ik mijn omgeving niet, ik besef ook niet meer dat ik salvia gerookt heb. Rechts van me zie ik de bong opeens omvallen. Ja! Bong! Salvia! Ik heb salvia gerookt, dat heeft de pániek waar ik nu in zit veroorzaakt. Met dit besef ritst het grasveld voor me open en zie ik mezelf in mijn eigen huis naar buiten rennen. Ik hoor mijn ouders schreeuwen en zie mijn ouders mij die op hol slaat aan de salvia op de grond forceren. Meteen geloof ik dus ook volledig dat dit is wat er aan de hand is terwijl ik in feite op een grasveld aan de andere kant van het land lig.
Ik verzet me er woest tegen en raak onderhand compleet de concepten van de realiteit kwijt. Dat ik onder invloed ben van salvia ben ik al lang weer kwijt. Er speelt zich een lange reeks gebeurtenissen af waar herrinering en gevoel zich tot in de wortels van de realiteit vermengen in een diepe mindfuck die niet uit elkaar te houden is. Af en toe komen er glimpsen van het grasveld waar ik lig en de mensen om zich heen langs die zich dan vermengen met het dialoog van de trip wat zich voornamelijk afspeelt in mijn huis en met mijn ouders. Ik raak hier steeds dieper in verdwaald en het komt tot een soort ultieme climax waar ik spontaan met diepe gevoelens en inzichten geraakt word.
Ik zie al de mensen die in de realiteit om me heen zitten en besef dat het mijn beste en meest belangerijke vrienden zijn (In de realiteit kende ik de meeste van deze mensen NIET voor deze middag en ken ik er één al ruim een jaar) en in een complot samen met mijn ouders zaten waar al maanden, nee. Jaren, misschien wel mijn hele leven of ver daarvoor nog naar toe gewerkt is. Ik zoom uit en voel me buiten de tijd komen te staan en zie al deze tijdlijnen waarin dit complot voorbereid is door mijn huis en leefomgeving afspelen. Ik zie tot in elk detail hoe er hints neergelegd worden en door onschuldige dingen mij in richtingen gebogen hebben om naar dit moment toe te werken. Alles komt samen en ik zie deze mensen in de realiteit om mij heen zitten met borden die een boodschap voor mij oplezen.
Zodra ik deze boodschap lees en begrijp word ik met brute kracht nog verder uit het besef van werkelijkheid getrokken, ik zie een oneindig rooster met herhalingen dat dit complot zich afgespeeld heeft. Ik zoom nog verder uit en zie een heel boek aan bladzijden vol met versies van dit complot op elkaar dichtslaan. Terwijl het boek dichtslaat en ik achterblijf in een niets, vaag ik weg in een staat van pure energie en bewustzijn. Terwijl dit gebeurd hoor ik dezelfde boodschap als die ik niet gelezen had nog een keer als een laatste teken van menselijkheid en daarmee een soort ultieme conclusie tot mijn bestaan door mijn bewustzijn galmen.
In de realiteit ben ik dus angstig gaan kijken, een paar kreten uitgelaten, wat chaotische dingen gebrabbeld en weer met mijn vriend meegelopen en gaan zitten. Gelukkig niet echt in paniek geraakt en weggerend. Heftig middeltje in ieder geval, niet iets wat ik voorlopig of ooit hoef te herhalen.