#1
Wie? Ik (Vrouw, 23 jaar) met een goede vriendin, E. (Vrouw, 26 jaar) en haar vriend K. als tripsitter
Gewicht allebei ong. 66 KG.
Waar? Bij vriendin E. en vriend K. thuis waar ik nog nooit geweest was
Ervaring: Behalve veel ervaring met uppers (XTC, speed, coke,...) allebei nog nooit psychedelica gebruikt, alsook de tripsitter zelf niet.
Wel HEEL VEEL onderzoek gedaan op voorhand, heel goed voorbereid, veel tripreports gelezen en filmpjes gekeken (ook de tripsitter zelf). Het enige wat stom was; dat we geen weegschaal hadden, maar goed, we hebben namen allebei om te beginnen +/- 10 gram Atlantis truffels.
Wanneer? Vorige week zondag
De truffels eten
Mijn vriendin E. en ik waren heel nieuwsgierig naar psychedelica en besloten dus om truffels te eten. Haar vriend zou op ons passen. We zouden het bij haar thuis doen, waar ik nog nooit geweest was, maar ik zag daar geen probleem in omdat ik haar goed ken. Haar vriend kende ik persoonlijk wat minder goed maar ik vertrouwde hem omdat ik hem wel al een paar keer gezien had en het gevoel had dat ik hem kende doordat zij zoveel over hem vertelde. Ik voelde me op m'n gemak bij haar en ik vertrouw haar en dacht dat daardoor haar huis een veilige omgeving zou zijn of in elk geval zo zou aanvoelen.
Na een uurtje acclimatiseren bij haar thuis, besloten we omstreeks 18.00 de truffels te nemen.
We besloten om ze puur te eten met een glas water erbij.
In het begin vond ik dat de smaak beter meeviel dan ik had gedacht, maar na een paar happen werd die smaak wel zeer doordringend..
E. had er van in het begin last van. Ik moest me echt inhouden om niet te kotsen.
Na ongeveer 45 min. begon mijn lichaam raar aan te voelen.
Ik kreeg een beetje een koortsachtig gevoel, en was ondertussen al die tijd al misselijk en me aan het concentreren om niet te kotsen.
K. had gemberthee opgezet tegen de misselijkheid.
Mijn handen hadden het heel koud en daarna kreeg ik het weer heel warm. Ik voelde me niet zo goed.
Plots begonnen mijn wangen een beetje te spannen, en moest ik heel erg lachen. Ik zei tegen K: 'ik ben echt misselijk' en terwijl ik dat zeg barst ik heel erg in lachen uit. Ik had mezelf niet meer onder controle. K: 'je kan toch niet zo misselijk zijn als je zo hard moet lachen'. K. Had op voorhand een kots-emmer klaargezet en ik begin die te zoeken.
Net op tijd heb ik hem vast en terwijl ik heel hard aan het lachen ben moet ik kotsen.
Vriendin E. barst ook in lachen uit door mij te zien kotsen en ik kots en lach tegelijkertijd (heel raar en grappig).
We beginnen het allebei héél hard te voelen. E. ligt in een bolletje van het lachen.
Het kotsen deed wel deugd, hoewel het tegelijkertijd ook heel vies aanvoelde. Mijn lichaam trilde en ik had echt het gevoel dat ik controle verloor.
Ik ben dan maar een beetje gaan liggen (we hadden een dekentje op de grond gelegd en een soort kamp gemaakt met glow-in-the-dark sticks en kussens enzo).
Op dat moment was ik ook totaal niet met E. bezig. Die is een paar minuten later ook gaan kotsen, maar is wel tot aan het toilet geraakt.
Hard gaan
Wat daarna gebeurde kan ik alleen nog maar in flitsen vertellen. Tijd is hier een abstract begrip.
In het begin toen het echt begon in te kicken bleef ik maar zeggen: 'let maar niet op mij, ik ben hier niet'. Ik wou dat E. en K. me zouden negeren en ik wou er niet zijn.
Ik heb dat zeker 10 keer herhaald. Zij begrepen mij niet maar stelden niet veel vragen daarover.
Toch had ik ook heel erg het gevoel dat ik moest uitleggen wat er aan het gebeuren was, wat ik voelde, maar dat kon ik niet, want taal was ineens iets raars en vaags geworden en door de lichamelijke high én de intense ervaring kreeg ik het niet uitgelegd. Fysiek én mentaal niet.
Ik herinner me dat me dat erg frustreerde, omdat ik zo graag aan K. en E. wou uitleggen wat ik beleefde maar ik kreeg het maar niet onder woorden gebracht. Dat was geen prettig gevoel.
Mijn zintuigen liepen door elkaar en het was echt heel intens. Ik wou een beetje gemberthee drinken maar dat kostte heel veel moeite. Het voelde ook raar in mijn keel, de vloeistof. Terwijl ik dronk zag ik in mijn glas vanalles bewegen. Alles bewoog. De ruimte was erg blauw naar mijn gevoel.
Ik herinner me dat mijn algemene gedachte op dat moment was dat ik meer roze wou.
Ik sprak dat ook uit en vroeg aan K. of hij kon zorgen voor meer roze, omdat het te blauw was. Ik heb dat een aantal keren herhaald. 'Kan er meer roze alstublieft?' 'Het is hier te blauw'. Achteraf gezien weet ik nu dat ik toen eigenlijk beter naar een andere kamer was gegaan, maar ik wist op dat moment eigenlijk niet zo goed wat ik moest doen. Het enige wat ik wel wist is dat ik me niet zo goed voelde maar kon het niet duiden dus ook niet melden.
We hadden op voorhand een aantal dingen klaargelegd, waaronder een banaan, waar ik op dat moment dankbaar voor was. Ik nam de banaan in mijn hand en zoals een kind begon ik er een beetje op te sabbelen. De banaan voelde heel zacht en leuk in mijn keel, in tegenstelling tot de gemberthee. Daar had ik even een leuk momentje met mezelf.
K. die op de zetel voor me zat (en ik op de grond) zag er ineens heel groot uit.
Soms leek het alsof de afstand tussen mij en hem héél groot was, alsof hij aan de andere kant van de kamer zat terwijl we in werkelijkheid maar op 0,5 m afstand zaten.
Alles bewoog, rare vormen, pijltjes zag ik,...
Acceptatie
Op een bepaald moment (denk ik achteraf) ben ik het gevoel en de intensiteit van de trip te accepteren waardoor ik me toch een beetje beter begon te voelen.
Het was nog steeds heftig maar ik denk dat ik het op een bepaald punt over me heb laten komen en dan misschien ook gestopt ben met proberen uitleggen wat ik allemaal voelde.
Ik ben wat met de lichtgevende stokjes beginnen spelen, wat een goed idee bleek dat we die hadden aangeschaft want die kleuren waren heel intens en ik heb die nog de hele trip enkele keren terug bovengehaald.
Doorheen de hele trip ben ik ook héél vaak naar de wc gemoeten om te plassen. Daar was alles paars. E.'s hoofd vervormde ook en haar haren werden ook paars.
Ik begon de ruimtes in het huis in te delen in kleuren. De kamer waar ik sliep was GROEN, het toilet was PAARS en de woonkamer BLAUW.
Ik heb dan op een bepaald moment ontdekt dat ik gewoon uit blauw kon stappen en naar groen of paars kon gaan ,wat ik een enorme opluchting vond. Elke kamer had zijn eigen toen begon ik echt een beetje blijer te worden. Ik vond alles wel grappig. Heb ook even naast de gele stofzuiger gestaan omdat ik dacht dat het een step was, en ik ermee wou rijden.
Ik ben op een bepaald moment ook naar groen gelopen omdat ik wist dat E. en K. me zouden komen zoeken. Echt als een kind ben ik naar groen gerend, en zij kwamen met twee achter me aan en ik vond dat héél grappig omdat ik dat voorspeld had en het gevoel had op dat moment alsof ik een kind was die iets stouts gedaan had.
Op een bepaald moment wou ik connectie maken met E. Ik wou een beetje bij haar liggen en met haar 'spelen' (als een kind), maar ik kon geen connectie met haar maken. Zij ervaarde de trip (ook) als véél te heftig en wou vooral in haar eigen wereldje zijn. Dat vond ik op dat moment (en achteraf gezien ook ) een beetje jammer, want we hebben eigenlijk geen enkel moment op dezelfde golflengte gezeten. Zij wou vooral alleen en rustig zitten en ik wou vanalles met haar delen. Ik heb wel het gevoel dat dat de goede vibes die ik had soms heeft tegengehouden.
Volgende fase
Na een tijdje (ik denk na ongeveer 2 uur) was het heftigste achter de rug. Dat vond ik wel fijn want ik vond dat wel weer goed geweest.
Dan kwam een nieuwe fase van inzichten en filosoferen en een ander bewustzijn. Dat vond ik een héél leuke fase, alleen was E. toen nog steeds niet echt sociaal en zoals ik al zei, dat heeft het voor mij wel een beetje minder leuk gemaakt.
Ik heb een gitaar genomen en ben gitaar beginnen spelen als nooit tevoren. Ik heb nog nooit zo goed gitaar gespeeld.
In de snaren had ik het gevoel dat ik alles snapte.
Ik was één snaar aan 't stemmen. Naast mij zat E. TV te kijken en met het stemmen van de snaar had ik het gevoel dat die snaar het leven voorstelde. Ik deed de snaar constant van hoog naar laag zo 'pfieeeeuw,', 'pjoeeeew' (ik kan het niet beter uitleggen haha, k draaide aan de knop de hele tijd van boven naar onder), en ik verstond daar het leven in.
E. bevestigde dat ook , al weet ik niet of ze dat echt zo voelde of dat ze dat zei om me te bevestigen haha.
Gewicht allebei ong. 66 KG.
Waar? Bij vriendin E. en vriend K. thuis waar ik nog nooit geweest was
Ervaring: Behalve veel ervaring met uppers (XTC, speed, coke,...) allebei nog nooit psychedelica gebruikt, alsook de tripsitter zelf niet.
Wel HEEL VEEL onderzoek gedaan op voorhand, heel goed voorbereid, veel tripreports gelezen en filmpjes gekeken (ook de tripsitter zelf). Het enige wat stom was; dat we geen weegschaal hadden, maar goed, we hebben namen allebei om te beginnen +/- 10 gram Atlantis truffels.
Wanneer? Vorige week zondag
De truffels eten
Mijn vriendin E. en ik waren heel nieuwsgierig naar psychedelica en besloten dus om truffels te eten. Haar vriend zou op ons passen. We zouden het bij haar thuis doen, waar ik nog nooit geweest was, maar ik zag daar geen probleem in omdat ik haar goed ken. Haar vriend kende ik persoonlijk wat minder goed maar ik vertrouwde hem omdat ik hem wel al een paar keer gezien had en het gevoel had dat ik hem kende doordat zij zoveel over hem vertelde. Ik voelde me op m'n gemak bij haar en ik vertrouw haar en dacht dat daardoor haar huis een veilige omgeving zou zijn of in elk geval zo zou aanvoelen.
Na een uurtje acclimatiseren bij haar thuis, besloten we omstreeks 18.00 de truffels te nemen.
We besloten om ze puur te eten met een glas water erbij.
In het begin vond ik dat de smaak beter meeviel dan ik had gedacht, maar na een paar happen werd die smaak wel zeer doordringend..
E. had er van in het begin last van. Ik moest me echt inhouden om niet te kotsen.
Na ongeveer 45 min. begon mijn lichaam raar aan te voelen.
Ik kreeg een beetje een koortsachtig gevoel, en was ondertussen al die tijd al misselijk en me aan het concentreren om niet te kotsen.
K. had gemberthee opgezet tegen de misselijkheid.
Mijn handen hadden het heel koud en daarna kreeg ik het weer heel warm. Ik voelde me niet zo goed.
Plots begonnen mijn wangen een beetje te spannen, en moest ik heel erg lachen. Ik zei tegen K: 'ik ben echt misselijk' en terwijl ik dat zeg barst ik heel erg in lachen uit. Ik had mezelf niet meer onder controle. K: 'je kan toch niet zo misselijk zijn als je zo hard moet lachen'. K. Had op voorhand een kots-emmer klaargezet en ik begin die te zoeken.
Net op tijd heb ik hem vast en terwijl ik heel hard aan het lachen ben moet ik kotsen.
Vriendin E. barst ook in lachen uit door mij te zien kotsen en ik kots en lach tegelijkertijd (heel raar en grappig).
We beginnen het allebei héél hard te voelen. E. ligt in een bolletje van het lachen.
Het kotsen deed wel deugd, hoewel het tegelijkertijd ook heel vies aanvoelde. Mijn lichaam trilde en ik had echt het gevoel dat ik controle verloor.
Ik ben dan maar een beetje gaan liggen (we hadden een dekentje op de grond gelegd en een soort kamp gemaakt met glow-in-the-dark sticks en kussens enzo).
Op dat moment was ik ook totaal niet met E. bezig. Die is een paar minuten later ook gaan kotsen, maar is wel tot aan het toilet geraakt.
Hard gaan
Wat daarna gebeurde kan ik alleen nog maar in flitsen vertellen. Tijd is hier een abstract begrip.
In het begin toen het echt begon in te kicken bleef ik maar zeggen: 'let maar niet op mij, ik ben hier niet'. Ik wou dat E. en K. me zouden negeren en ik wou er niet zijn.
Ik heb dat zeker 10 keer herhaald. Zij begrepen mij niet maar stelden niet veel vragen daarover.
Toch had ik ook heel erg het gevoel dat ik moest uitleggen wat er aan het gebeuren was, wat ik voelde, maar dat kon ik niet, want taal was ineens iets raars en vaags geworden en door de lichamelijke high én de intense ervaring kreeg ik het niet uitgelegd. Fysiek én mentaal niet.
Ik herinner me dat me dat erg frustreerde, omdat ik zo graag aan K. en E. wou uitleggen wat ik beleefde maar ik kreeg het maar niet onder woorden gebracht. Dat was geen prettig gevoel.
Mijn zintuigen liepen door elkaar en het was echt heel intens. Ik wou een beetje gemberthee drinken maar dat kostte heel veel moeite. Het voelde ook raar in mijn keel, de vloeistof. Terwijl ik dronk zag ik in mijn glas vanalles bewegen. Alles bewoog. De ruimte was erg blauw naar mijn gevoel.
Ik herinner me dat mijn algemene gedachte op dat moment was dat ik meer roze wou.
Ik sprak dat ook uit en vroeg aan K. of hij kon zorgen voor meer roze, omdat het te blauw was. Ik heb dat een aantal keren herhaald. 'Kan er meer roze alstublieft?' 'Het is hier te blauw'. Achteraf gezien weet ik nu dat ik toen eigenlijk beter naar een andere kamer was gegaan, maar ik wist op dat moment eigenlijk niet zo goed wat ik moest doen. Het enige wat ik wel wist is dat ik me niet zo goed voelde maar kon het niet duiden dus ook niet melden.
We hadden op voorhand een aantal dingen klaargelegd, waaronder een banaan, waar ik op dat moment dankbaar voor was. Ik nam de banaan in mijn hand en zoals een kind begon ik er een beetje op te sabbelen. De banaan voelde heel zacht en leuk in mijn keel, in tegenstelling tot de gemberthee. Daar had ik even een leuk momentje met mezelf.
K. die op de zetel voor me zat (en ik op de grond) zag er ineens heel groot uit.
Soms leek het alsof de afstand tussen mij en hem héél groot was, alsof hij aan de andere kant van de kamer zat terwijl we in werkelijkheid maar op 0,5 m afstand zaten.
Alles bewoog, rare vormen, pijltjes zag ik,...
Acceptatie
Op een bepaald moment (denk ik achteraf) ben ik het gevoel en de intensiteit van de trip te accepteren waardoor ik me toch een beetje beter begon te voelen.
Het was nog steeds heftig maar ik denk dat ik het op een bepaald punt over me heb laten komen en dan misschien ook gestopt ben met proberen uitleggen wat ik allemaal voelde.
Ik ben wat met de lichtgevende stokjes beginnen spelen, wat een goed idee bleek dat we die hadden aangeschaft want die kleuren waren heel intens en ik heb die nog de hele trip enkele keren terug bovengehaald.
Doorheen de hele trip ben ik ook héél vaak naar de wc gemoeten om te plassen. Daar was alles paars. E.'s hoofd vervormde ook en haar haren werden ook paars.
Ik begon de ruimtes in het huis in te delen in kleuren. De kamer waar ik sliep was GROEN, het toilet was PAARS en de woonkamer BLAUW.
Ik heb dan op een bepaald moment ontdekt dat ik gewoon uit blauw kon stappen en naar groen of paars kon gaan ,wat ik een enorme opluchting vond. Elke kamer had zijn eigen toen begon ik echt een beetje blijer te worden. Ik vond alles wel grappig. Heb ook even naast de gele stofzuiger gestaan omdat ik dacht dat het een step was, en ik ermee wou rijden.
Ik ben op een bepaald moment ook naar groen gelopen omdat ik wist dat E. en K. me zouden komen zoeken. Echt als een kind ben ik naar groen gerend, en zij kwamen met twee achter me aan en ik vond dat héél grappig omdat ik dat voorspeld had en het gevoel had op dat moment alsof ik een kind was die iets stouts gedaan had.
Op een bepaald moment wou ik connectie maken met E. Ik wou een beetje bij haar liggen en met haar 'spelen' (als een kind), maar ik kon geen connectie met haar maken. Zij ervaarde de trip (ook) als véél te heftig en wou vooral in haar eigen wereldje zijn. Dat vond ik op dat moment (en achteraf gezien ook ) een beetje jammer, want we hebben eigenlijk geen enkel moment op dezelfde golflengte gezeten. Zij wou vooral alleen en rustig zitten en ik wou vanalles met haar delen. Ik heb wel het gevoel dat dat de goede vibes die ik had soms heeft tegengehouden.
Volgende fase
Na een tijdje (ik denk na ongeveer 2 uur) was het heftigste achter de rug. Dat vond ik wel fijn want ik vond dat wel weer goed geweest.
Dan kwam een nieuwe fase van inzichten en filosoferen en een ander bewustzijn. Dat vond ik een héél leuke fase, alleen was E. toen nog steeds niet echt sociaal en zoals ik al zei, dat heeft het voor mij wel een beetje minder leuk gemaakt.
Ik heb een gitaar genomen en ben gitaar beginnen spelen als nooit tevoren. Ik heb nog nooit zo goed gitaar gespeeld.
In de snaren had ik het gevoel dat ik alles snapte.
Ik was één snaar aan 't stemmen. Naast mij zat E. TV te kijken en met het stemmen van de snaar had ik het gevoel dat die snaar het leven voorstelde. Ik deed de snaar constant van hoog naar laag zo 'pfieeeeuw,', 'pjoeeeew' (ik kan het niet beter uitleggen haha, k draaide aan de knop de hele tijd van boven naar onder), en ik verstond daar het leven in.
E. bevestigde dat ook , al weet ik niet of ze dat echt zo voelde of dat ze dat zei om me te bevestigen haha.