#1
LSA (Baby Hawaiian Woordrose) 850 mg â Kind van de Natuur
What if I just pause
Rest
Unmoved by all the madness
Letting everything Be
As it is
Wat: LSA (âTrip-Eâ Baby Hawaiian Woodrose capsules)
Wie: Niandra en Verwondering
Datum: Mei 2020
LSA is doorgaans geen middel om voor de lol te nemen. LSA reinigt. LSA heelt. Op de dagen voorafgaand aan het nemen van dit plantmedicijn heb ik mijn dieet aangepast en intenties opgeschreven. Op de dag zelf vasten we, mediteren we en praten Ver en ik over hoe we ons voelen en wat onze vragen en verwachtingen zijn.
We nemen de capsules, op het pakje staat een maximale dosering van 1 capsule (150 mg) aangegeven, dus op advies van V neem ik er 4 (2 van 275 mg en 2 van 150 mg), wat neerkomt op 850 mg in totaal.
T+0-2: Opkomst
Het kan wel 2 uur duren voordat het begint te werken, zo heb ik me laten vertellen. Na een kwartier voel ik mijzelf echter al flink misselijk worden. Placebo-effect? Toch niet, want in het half uur wat volgt wordt het erger en erger. We zitten in de tuin, V heeft wierook aangestoken. Ik kan de geur niet verdragen. Ik voel een hevige hoofdpijn opkomen en voel me te slap om op mijn benen te staan. Blij dat ik de kotsemmer mee heb genomen zodat ik niet naar de wc hoef te lopen. V stelt me gerust. âHet is een plantmedicijn, het gaat je zuiveren, het is nodig.â Hij heeft gelijk. Toch begint mijn ego iets anders te roepen. Het roept dat ik vergif heb ingenomen, niks medicijn. Het is een overdosis van een gevaarlijk middel, waarom heb je er dan ook 4 tegelijk genomen, idioot? Je weet toch dat Ver belachelijke doseringen neemt? V zegt dat ik mijn best moet doen om het binnen te houden. Op dit punt kan het me eigenlijk geen barst meer schelen als ik alles uitkots voordat het goed gaat werken. Domme fout, van geleerd, eens maar nooit weer.
Het wordt koud, het waait hard en ik voel me niet prettig meer buiten. Ik vraag V of hij mijn vest voor me van de kapstok wil halen. Hij komt terug met mijn waterfles. Hmm, zijn we al harder aan het trippen dan ik dacht? Een lichte verwarring stijgt op.
Het gevoel van de wind op mijn huid is te pijnlijk voor mijn ultrasensitieve lichaam. Met veel moeite loop ik op mijn wiebelige benen naar binnen, alwaar ik mijn miserabele lot onderga en in gedachten de spot drijf met mijzelf. Wat heb ik mezelf nu weer aangedaan, waar ben ik nu weer in verzeild geraakt? Het voelt eigenlijk net zoals die keer toen ik een zware voedselvergiftiging had. Waarom heb ik steeds extreme ervaringen nodig? Ook V voelt zich knap beroerd, maar is er iets minder slecht aan toe dan ik. Af en toe sta ik op om snel boven de pot te gaan hangen, waarbij mijn benen mij amper kunnen dragen en het meermaals zwart voor mijn ogen wordt.
T+2-3: Schoonheid
Na een tijdje zet V rustgevende, klassieke muziek op. Het geeft direct verlichting. Liggend op mijn rug op het kleed voel ik me het minst beroerd en langzaam voel ik me mentaal steeds rustiger worden. Alles ziet er mooier uit, vrediger, en ik voel hoe mijn ogen langzaam open gaan en met verwondering naar mijn uiterlijke en innerlijke leefwereld kijken. Ineens voel ik me emotioneel en begin ik te huilen. De eerste huilbui van wel 100 huilbuien die dat weekend nog zouden volgen. Ontlading.
De effecten doen me nog het meest denken aan mescaline-light. Ik zie de schoonheid overal van in. De planten zijn zo mooi, de rustieke kleuren zijn zo mooi, alles straalt pracht en kalmte uit. V straalt een klassieke verfijndheid uit. Hij komt volwassen over ineens, de diepere lagen van zijn persoonlijkheid tonen zich zo karakteristiek aan me, hij komt zo mooi tot zijn recht. En ook ik ben mooi, ik zie mijn goede intenties, zie mijzelf in mijn kwetsbaarheid, vrouwelijkheid. Ik voel compassie voor mezelf, geen misplaatst zelfmedelijden, maar wat erkenning en zelfliefde.
Wat voel ik mij (mentaal) heerlijk ontspannen en wat voel ik me verrassend helder. Ik ben nog prima in staat om mijn gedachtes uit te spreken, sterker nog; het gaat me zelfs gemakkelijker af dan wanneer ik nuchter ben. Af en toe is er wat verwarring, maar ik spreek direct vanuit mijzelf, er zitten geen filters tussen, alles is puur en oprecht.
T+3-4: Tijdloos
We zijn in een realiteit beland waarin tijd niet bestaat. We zijn hier, nu, dat is alles wat er is. Ik weet dat ik nog wat problemen aan moet gaan pakken, maar dat is voor later. Was er ooit een gister, komt er ooit een morgen? Het is niet meer van belang. In het hier en nu vervalt de verscheidenheid tot eenvoudige eenheid, waar verleden en heden zinloos zijn en inspanning absurd is. Stress bestaat niet, zorgen bestaan niet. Ik mag ontdekken, ik mag ervaren, en met de onschuld van een newborn kijk ik voor de eerste keer de wereld in. Alles is zo opwindend. De ervaring voelt nog het meest zoals de ervaring beschreven in The Doors of Perception van Aldous Huxley. Rust, schoonheid, verwondering, vrede, kalme euforie en perfecte tevredenheid.
Het verschil tussen 16.50 uur en 17.00 uur voelt letterlijk als een hele dag. Ik geloof echt niet dat er slechts 10 minuten verstreken zijn als ik op mijn horloge kijk. Wat een ongelooflijk voorrecht om een hele dag van dit gevoel, met dit gezelschap met wie ik precies op dezelfde golflengte zit, te mogen genieten.
Na wat als een hele dag voelt probeer ik wat water te drinken. Het is moeilijk om niet door mijn benen te zakken op weg naar de keuken. Als ik eenmaal drink kan ik niet meer stoppen; ik voel me echt uitgedroogd. Direct heb ik spijt van mijn gulzigheid, want binnen enkele minuten voel ik die vreselijke hoofdpijn weer opzetten en wordt de intense misselijkheid nog verder versterkt waardoor ik mij weer neergooi op de grond om bij te komen. Als het weer een beetje gaat raap ik al mijn kracht bij elkaar om naar de wc te gaan en daarna boven iets comfortabels aan te trekken. Boven voel ik weer die intense ontspanning opkomen en de stof van mijn kleding is zo ongelooflijk zacht. Alles heeft een prachtige lichte, zachte gloed en naast mescaline voelt het nu ook alsof ik onder invloed ben van MDMA.
Eenmaal terug merk ik dat V zich net zo ontspannen en vrolijk voelt als ik en enthousiast laat ik hem aan de heerlijk zachte stof van mijn kleding voelen. We voelen een soort meligheid opkomen, zijn perfect op elkaar ingesteld, gaan in de meest rare houdingen zitten/liggen/hangen die op dat moment de meest comfortabele posities ooit lijken. Dit zou wel eens een intens vrolijke, ontspannen trip kunnen worden, ware het niet dat ons toch eerst belangrijkere dingen te doen staan.
T+5-8: Therapie
Praten. Er moet over dingen gepraat worden. Hele heftige, pijnlijke en mooie gesprekken volgen. We praten en praten, met horten en stoten, alles moet eruit. Hevig wisselende emoties en flinke huilbuien, intense kwetsbaarheid en soms ook verwarring blijkt vooral achteraf, maar toch zo verhelderend. Eerst wat dingen tussen ons ophelderen en uitspreken, daarna praten we beurtelings over de belangrijkste themaâs en issues in ons leven. Alles wordt besproken, geen schaamte of maskers, we spreken hardop onze gedachtes uit en stellen elkaar verdiepende vragen om beter tot inzichten te komen. We zijn luisteraar, prater, vriend, geliefde, helper, therapeut, spiegel. Het is allemaal zo duidelijk. Dit zijn tientallen uitmuntende psychotherapiesessies in Ă©Ă©n. En ik weet precies wat mijn probleem is en wat me te doen staat. We maken een plan om mijn problemen stapsgewijs aan te pakken, waar ik direct de volgende dag mee begin door een grote knoop door te hakken.
De trip is niet leuk meer te noemen, het is keihard werken, maar de LSA laat me zien dat dit de absolute prioriteit heeft, dat ik hier echt iets mee moet doen om mijzelf verder te kunnen ontplooien en om niet om te vallen. En zo blijf ik erover praten, en blijf ik huilen, blijven de inzichten tot me komen tot alles is uitgedacht en ik er zeker van kan zijn dat ik dit probleem ga oplossen.
LSA werkt in golven. Dan praten we weer even, dan drijf ik weer weg, dan luisteren we naar muziek, dan weer een zware misselijkheidsaanval, soms ineens een golf van nuchterheid. Ik wissel erg in mijn emoties, opgelucht, uitgeput, vol liefde, maar ook vol angst voor de knopen die ik de komende dagen door moet gaan hakken. Bang om in elkaar te zakken voel ik mij zwaar en depressief, wat als ik dit probleem te lang heb laten doorsudderen, wat als ik te laat ben? Ondanks alle inzichten voelt de impact van LSA als een mokerslag.
T+8-10: Laat je zorgen los
Het helpt wanneer V wisselt van muziek. De muziek is preciés wat ik nodig heb. De helderheid, maar ook de luchtigheid, de moderne klanken. Het helpt me aarden. Ik lig op mijn rug op het kleed en de goddelijke klanken voel ik als golven van genot door mijn lijf gaan, tot ik weer verzand in zorgen, mijmeringen, stapels draaglast die zo zwaar zijn in het dagelijks leven dat ik bijna door mijn benen zak.
âLeg je zorgen naast je neer, dan ben je een stuk lichterâ, zegt V.
Ik sluit mijn ogen en visualiseer hoe ik mijn zorgen, Ă©Ă©n voor Ă©Ă©n, van me afwerp en naast me neerleg. Bij elke zorg die ik van me af werp voel ik de druk op mijn rug en schouders letterlijk lichter worden. Allemaal gaan ze uit mijn hoofd, uit mijn lijf, uit mij. Ik word steeds lichter en lichter, tot alles weg is. En dan voel ik alleen nog maar liefde. Ik stijg op, zweef in de perfectie van de muziek, ga op in de euforie van het moment. Ultieme tevredenheid, volkomen gewaardeerd om wie ik ben en helemaal in contact met mijn diepe zelf. Ik voel me zo dankbaar.
T+10-12: Kind van de natuur
Nu alle persoonlijke hindernissen zijn opgeruimd is er ruimte voor diepere lessen en inzichten. We praten over het leven, over de natuur waar wij uit voortgekomen zijn. V heeft een diepe wijsheid in zich, hij praat alsof hij in direct contact staat met iets groters dan hijzelf. En eindelijk voel ik het zelf ook. Dacht ik dat ik losstond van de natuur? Erboven stond? Dat ik beter ben omdat ik als mens zoân intelligent organisme ben? Alles valt op zân plek. Logisch dat er zo veel mensen zo ongelukkig zijn. Logisch dat ik zelf zo ongelukkig ben geweest. We weten niet meer waar we vandaan komen. Als we het contact met onze natuur verliezen raken we vervreemd van onszelf. We zoeken wanhopig naar geluk, maar kijken in een totaal verkeerde richting. We zoeken zonneschijn in TL-buizen, emotie in televisie, smaak in nepvoedsel, ontspanning in alcohol, gezondheid in synthetische middelen. Enkel de natuur kan ons de warmte en liefde bieden waar we zo naar smachten. De nepwereld die wij hebben gecreĂ«erd om maar zo comfortabel mogelijk te leven weerhoudt ons ervan het leven echt te ervaren zoals het is, met de jaargetijden mee en in al zijn facetten. Leed en ongemak hoort bij de cyclus van het leven, laten we ons meevoeren op de golven in plaats van afgevlakt door het leven te gaan. We zijn aardemensen, laten we ons ook zo gedragen in plaats van als computers. Moeder natuur zorgt altijd voor ons. Ook al verkloten we het keer op keer en maken we haar helemaal kapot. Moeder natuur zal geduldig wachten tot we terugkeren en vergeeft altijd. Zij laat nooit iemand achter, maar wij moeten zelf inzien waar wij mee bezig zijn en terugkeren.
Ik voel me zo nederig. Ik heb spijt van mijn arrogantie als mens. Ik voel hoe iets moederlijks mij in haar armen sluit en me terugneemt, ik ben weer een meisje van héél lang geleden. Ik ben een kind. Een kind van de natuur. De zoveelste huilbui komt over me heen, ik ben diep geroerd.
Als ik terugkom van de wc blijft mijn blik hangen in de spiegel. Ik kijk eens goed naar mezelf. Waar ik mijzelf steeds zo lelijk heb gevonden, zie ik nu hoe mooi ik ben, zoals ieder mens maar volledig uniek. Ik heb een gezicht waarin zo veel af te lezen is. Ik heb een zachte huid, ik heb prachtige ogen die vol verwondering de wereld in kijken. Ik blijf nog eens stil kijken, en zie dan hoe mijn ogen veranderen in huid tot ze een egaal geheel zijn met mijn gezicht. Ik heb geen ogen meer, maar zie toch. Mijn gezicht verandert nog verder, ook mijn neus en mond verdwijnen langzaam. Even ben ik bang, maar ik besluit te vertrouwen. Dan verandert mijn huid langzaam van kleur en ontstaat er een soort reliëf. Mijn gezicht verandert in de structuur van een eikenboom. Ik verander nog verder en kan mij voor een moment niet meer bewegen. Ik zie er niet alleen uit als een boom; ik ben daadwerkelijk een boom geworden.
T+12-14: Afterglow
Opnieuw diep onder de indruk wisselen we gedachten en ervaringen uit, maar we zijn echt uitgeput. Steeds als we denken dat de trip bijna voorbij is, komt er toch weer een nieuwe golf. Hoeveel input kunnen we nog aan? Omdat de tijd bijna stil lijkt te staan op LSA voelt het alsof we een week samen hebben getript en elkaar door en door hebben leren kennen. Daarnaast voel ik mij 10 jaar ouder aan levenservaring. Fysiek is de ervaring slopend. Onderweg naar mijn bed moet ik een paar keer pauzeren en op de grond gaan liggen omdat ik het gevoel heb anders neer te gaan. De misselijkheid is ook nog niet voorbij. Uiteindelijk val ik na een hele lichte dosering kortwerkende benzo in slaap.
Conclusie
Fysiek het meest heftige middel wat ik ken, maar o wat een kleine prijs om te betalen voor dit diep helende medicijn. Het is iets wat ik niet vaker ga doen dan eenmaal per jaar, en waarbij ik mezelf de volgende keer waarschijnlijk weer zal vervloeken dat ik het heb genomen. Maar uiteindelijk heeft het me in staat gesteld zo veel over mezelf te leren, en mijn aardse problemen aan te pakken en op te lossen. Daarnaast is dit het enige psychedelicum waarop ik mijzelf heel goed kan verwoorden, wat enorm bevrijdend heeft gevoeld en de verbinding met mijn tripmaatje enorm heeft versterkt. Intentie is leidend. Het is geen makkelijk middel, maar zeker een aanrader voor iedereen die het wil gebruiken om van te leren.
What if I just pause
Rest
Unmoved by all the madness
Letting everything Be
As it is
Wat: LSA (âTrip-Eâ Baby Hawaiian Woodrose capsules)
Wie: Niandra en Verwondering
Datum: Mei 2020
LSA is doorgaans geen middel om voor de lol te nemen. LSA reinigt. LSA heelt. Op de dagen voorafgaand aan het nemen van dit plantmedicijn heb ik mijn dieet aangepast en intenties opgeschreven. Op de dag zelf vasten we, mediteren we en praten Ver en ik over hoe we ons voelen en wat onze vragen en verwachtingen zijn.
We nemen de capsules, op het pakje staat een maximale dosering van 1 capsule (150 mg) aangegeven, dus op advies van V neem ik er 4 (2 van 275 mg en 2 van 150 mg), wat neerkomt op 850 mg in totaal.
T+0-2: Opkomst
Het kan wel 2 uur duren voordat het begint te werken, zo heb ik me laten vertellen. Na een kwartier voel ik mijzelf echter al flink misselijk worden. Placebo-effect? Toch niet, want in het half uur wat volgt wordt het erger en erger. We zitten in de tuin, V heeft wierook aangestoken. Ik kan de geur niet verdragen. Ik voel een hevige hoofdpijn opkomen en voel me te slap om op mijn benen te staan. Blij dat ik de kotsemmer mee heb genomen zodat ik niet naar de wc hoef te lopen. V stelt me gerust. âHet is een plantmedicijn, het gaat je zuiveren, het is nodig.â Hij heeft gelijk. Toch begint mijn ego iets anders te roepen. Het roept dat ik vergif heb ingenomen, niks medicijn. Het is een overdosis van een gevaarlijk middel, waarom heb je er dan ook 4 tegelijk genomen, idioot? Je weet toch dat Ver belachelijke doseringen neemt? V zegt dat ik mijn best moet doen om het binnen te houden. Op dit punt kan het me eigenlijk geen barst meer schelen als ik alles uitkots voordat het goed gaat werken. Domme fout, van geleerd, eens maar nooit weer.
Het wordt koud, het waait hard en ik voel me niet prettig meer buiten. Ik vraag V of hij mijn vest voor me van de kapstok wil halen. Hij komt terug met mijn waterfles. Hmm, zijn we al harder aan het trippen dan ik dacht? Een lichte verwarring stijgt op.
Het gevoel van de wind op mijn huid is te pijnlijk voor mijn ultrasensitieve lichaam. Met veel moeite loop ik op mijn wiebelige benen naar binnen, alwaar ik mijn miserabele lot onderga en in gedachten de spot drijf met mijzelf. Wat heb ik mezelf nu weer aangedaan, waar ben ik nu weer in verzeild geraakt? Het voelt eigenlijk net zoals die keer toen ik een zware voedselvergiftiging had. Waarom heb ik steeds extreme ervaringen nodig? Ook V voelt zich knap beroerd, maar is er iets minder slecht aan toe dan ik. Af en toe sta ik op om snel boven de pot te gaan hangen, waarbij mijn benen mij amper kunnen dragen en het meermaals zwart voor mijn ogen wordt.
T+2-3: Schoonheid
Na een tijdje zet V rustgevende, klassieke muziek op. Het geeft direct verlichting. Liggend op mijn rug op het kleed voel ik me het minst beroerd en langzaam voel ik me mentaal steeds rustiger worden. Alles ziet er mooier uit, vrediger, en ik voel hoe mijn ogen langzaam open gaan en met verwondering naar mijn uiterlijke en innerlijke leefwereld kijken. Ineens voel ik me emotioneel en begin ik te huilen. De eerste huilbui van wel 100 huilbuien die dat weekend nog zouden volgen. Ontlading.
De effecten doen me nog het meest denken aan mescaline-light. Ik zie de schoonheid overal van in. De planten zijn zo mooi, de rustieke kleuren zijn zo mooi, alles straalt pracht en kalmte uit. V straalt een klassieke verfijndheid uit. Hij komt volwassen over ineens, de diepere lagen van zijn persoonlijkheid tonen zich zo karakteristiek aan me, hij komt zo mooi tot zijn recht. En ook ik ben mooi, ik zie mijn goede intenties, zie mijzelf in mijn kwetsbaarheid, vrouwelijkheid. Ik voel compassie voor mezelf, geen misplaatst zelfmedelijden, maar wat erkenning en zelfliefde.
Wat voel ik mij (mentaal) heerlijk ontspannen en wat voel ik me verrassend helder. Ik ben nog prima in staat om mijn gedachtes uit te spreken, sterker nog; het gaat me zelfs gemakkelijker af dan wanneer ik nuchter ben. Af en toe is er wat verwarring, maar ik spreek direct vanuit mijzelf, er zitten geen filters tussen, alles is puur en oprecht.
T+3-4: Tijdloos
We zijn in een realiteit beland waarin tijd niet bestaat. We zijn hier, nu, dat is alles wat er is. Ik weet dat ik nog wat problemen aan moet gaan pakken, maar dat is voor later. Was er ooit een gister, komt er ooit een morgen? Het is niet meer van belang. In het hier en nu vervalt de verscheidenheid tot eenvoudige eenheid, waar verleden en heden zinloos zijn en inspanning absurd is. Stress bestaat niet, zorgen bestaan niet. Ik mag ontdekken, ik mag ervaren, en met de onschuld van een newborn kijk ik voor de eerste keer de wereld in. Alles is zo opwindend. De ervaring voelt nog het meest zoals de ervaring beschreven in The Doors of Perception van Aldous Huxley. Rust, schoonheid, verwondering, vrede, kalme euforie en perfecte tevredenheid.
Het verschil tussen 16.50 uur en 17.00 uur voelt letterlijk als een hele dag. Ik geloof echt niet dat er slechts 10 minuten verstreken zijn als ik op mijn horloge kijk. Wat een ongelooflijk voorrecht om een hele dag van dit gevoel, met dit gezelschap met wie ik precies op dezelfde golflengte zit, te mogen genieten.
Na wat als een hele dag voelt probeer ik wat water te drinken. Het is moeilijk om niet door mijn benen te zakken op weg naar de keuken. Als ik eenmaal drink kan ik niet meer stoppen; ik voel me echt uitgedroogd. Direct heb ik spijt van mijn gulzigheid, want binnen enkele minuten voel ik die vreselijke hoofdpijn weer opzetten en wordt de intense misselijkheid nog verder versterkt waardoor ik mij weer neergooi op de grond om bij te komen. Als het weer een beetje gaat raap ik al mijn kracht bij elkaar om naar de wc te gaan en daarna boven iets comfortabels aan te trekken. Boven voel ik weer die intense ontspanning opkomen en de stof van mijn kleding is zo ongelooflijk zacht. Alles heeft een prachtige lichte, zachte gloed en naast mescaline voelt het nu ook alsof ik onder invloed ben van MDMA.
Eenmaal terug merk ik dat V zich net zo ontspannen en vrolijk voelt als ik en enthousiast laat ik hem aan de heerlijk zachte stof van mijn kleding voelen. We voelen een soort meligheid opkomen, zijn perfect op elkaar ingesteld, gaan in de meest rare houdingen zitten/liggen/hangen die op dat moment de meest comfortabele posities ooit lijken. Dit zou wel eens een intens vrolijke, ontspannen trip kunnen worden, ware het niet dat ons toch eerst belangrijkere dingen te doen staan.
T+5-8: Therapie
Praten. Er moet over dingen gepraat worden. Hele heftige, pijnlijke en mooie gesprekken volgen. We praten en praten, met horten en stoten, alles moet eruit. Hevig wisselende emoties en flinke huilbuien, intense kwetsbaarheid en soms ook verwarring blijkt vooral achteraf, maar toch zo verhelderend. Eerst wat dingen tussen ons ophelderen en uitspreken, daarna praten we beurtelings over de belangrijkste themaâs en issues in ons leven. Alles wordt besproken, geen schaamte of maskers, we spreken hardop onze gedachtes uit en stellen elkaar verdiepende vragen om beter tot inzichten te komen. We zijn luisteraar, prater, vriend, geliefde, helper, therapeut, spiegel. Het is allemaal zo duidelijk. Dit zijn tientallen uitmuntende psychotherapiesessies in Ă©Ă©n. En ik weet precies wat mijn probleem is en wat me te doen staat. We maken een plan om mijn problemen stapsgewijs aan te pakken, waar ik direct de volgende dag mee begin door een grote knoop door te hakken.
De trip is niet leuk meer te noemen, het is keihard werken, maar de LSA laat me zien dat dit de absolute prioriteit heeft, dat ik hier echt iets mee moet doen om mijzelf verder te kunnen ontplooien en om niet om te vallen. En zo blijf ik erover praten, en blijf ik huilen, blijven de inzichten tot me komen tot alles is uitgedacht en ik er zeker van kan zijn dat ik dit probleem ga oplossen.
LSA werkt in golven. Dan praten we weer even, dan drijf ik weer weg, dan luisteren we naar muziek, dan weer een zware misselijkheidsaanval, soms ineens een golf van nuchterheid. Ik wissel erg in mijn emoties, opgelucht, uitgeput, vol liefde, maar ook vol angst voor de knopen die ik de komende dagen door moet gaan hakken. Bang om in elkaar te zakken voel ik mij zwaar en depressief, wat als ik dit probleem te lang heb laten doorsudderen, wat als ik te laat ben? Ondanks alle inzichten voelt de impact van LSA als een mokerslag.
T+8-10: Laat je zorgen los
Het helpt wanneer V wisselt van muziek. De muziek is preciés wat ik nodig heb. De helderheid, maar ook de luchtigheid, de moderne klanken. Het helpt me aarden. Ik lig op mijn rug op het kleed en de goddelijke klanken voel ik als golven van genot door mijn lijf gaan, tot ik weer verzand in zorgen, mijmeringen, stapels draaglast die zo zwaar zijn in het dagelijks leven dat ik bijna door mijn benen zak.
âLeg je zorgen naast je neer, dan ben je een stuk lichterâ, zegt V.
Ik sluit mijn ogen en visualiseer hoe ik mijn zorgen, Ă©Ă©n voor Ă©Ă©n, van me afwerp en naast me neerleg. Bij elke zorg die ik van me af werp voel ik de druk op mijn rug en schouders letterlijk lichter worden. Allemaal gaan ze uit mijn hoofd, uit mijn lijf, uit mij. Ik word steeds lichter en lichter, tot alles weg is. En dan voel ik alleen nog maar liefde. Ik stijg op, zweef in de perfectie van de muziek, ga op in de euforie van het moment. Ultieme tevredenheid, volkomen gewaardeerd om wie ik ben en helemaal in contact met mijn diepe zelf. Ik voel me zo dankbaar.
T+10-12: Kind van de natuur
Nu alle persoonlijke hindernissen zijn opgeruimd is er ruimte voor diepere lessen en inzichten. We praten over het leven, over de natuur waar wij uit voortgekomen zijn. V heeft een diepe wijsheid in zich, hij praat alsof hij in direct contact staat met iets groters dan hijzelf. En eindelijk voel ik het zelf ook. Dacht ik dat ik losstond van de natuur? Erboven stond? Dat ik beter ben omdat ik als mens zoân intelligent organisme ben? Alles valt op zân plek. Logisch dat er zo veel mensen zo ongelukkig zijn. Logisch dat ik zelf zo ongelukkig ben geweest. We weten niet meer waar we vandaan komen. Als we het contact met onze natuur verliezen raken we vervreemd van onszelf. We zoeken wanhopig naar geluk, maar kijken in een totaal verkeerde richting. We zoeken zonneschijn in TL-buizen, emotie in televisie, smaak in nepvoedsel, ontspanning in alcohol, gezondheid in synthetische middelen. Enkel de natuur kan ons de warmte en liefde bieden waar we zo naar smachten. De nepwereld die wij hebben gecreĂ«erd om maar zo comfortabel mogelijk te leven weerhoudt ons ervan het leven echt te ervaren zoals het is, met de jaargetijden mee en in al zijn facetten. Leed en ongemak hoort bij de cyclus van het leven, laten we ons meevoeren op de golven in plaats van afgevlakt door het leven te gaan. We zijn aardemensen, laten we ons ook zo gedragen in plaats van als computers. Moeder natuur zorgt altijd voor ons. Ook al verkloten we het keer op keer en maken we haar helemaal kapot. Moeder natuur zal geduldig wachten tot we terugkeren en vergeeft altijd. Zij laat nooit iemand achter, maar wij moeten zelf inzien waar wij mee bezig zijn en terugkeren.
Ik voel me zo nederig. Ik heb spijt van mijn arrogantie als mens. Ik voel hoe iets moederlijks mij in haar armen sluit en me terugneemt, ik ben weer een meisje van héél lang geleden. Ik ben een kind. Een kind van de natuur. De zoveelste huilbui komt over me heen, ik ben diep geroerd.
Als ik terugkom van de wc blijft mijn blik hangen in de spiegel. Ik kijk eens goed naar mezelf. Waar ik mijzelf steeds zo lelijk heb gevonden, zie ik nu hoe mooi ik ben, zoals ieder mens maar volledig uniek. Ik heb een gezicht waarin zo veel af te lezen is. Ik heb een zachte huid, ik heb prachtige ogen die vol verwondering de wereld in kijken. Ik blijf nog eens stil kijken, en zie dan hoe mijn ogen veranderen in huid tot ze een egaal geheel zijn met mijn gezicht. Ik heb geen ogen meer, maar zie toch. Mijn gezicht verandert nog verder, ook mijn neus en mond verdwijnen langzaam. Even ben ik bang, maar ik besluit te vertrouwen. Dan verandert mijn huid langzaam van kleur en ontstaat er een soort reliëf. Mijn gezicht verandert in de structuur van een eikenboom. Ik verander nog verder en kan mij voor een moment niet meer bewegen. Ik zie er niet alleen uit als een boom; ik ben daadwerkelijk een boom geworden.
T+12-14: Afterglow
Opnieuw diep onder de indruk wisselen we gedachten en ervaringen uit, maar we zijn echt uitgeput. Steeds als we denken dat de trip bijna voorbij is, komt er toch weer een nieuwe golf. Hoeveel input kunnen we nog aan? Omdat de tijd bijna stil lijkt te staan op LSA voelt het alsof we een week samen hebben getript en elkaar door en door hebben leren kennen. Daarnaast voel ik mij 10 jaar ouder aan levenservaring. Fysiek is de ervaring slopend. Onderweg naar mijn bed moet ik een paar keer pauzeren en op de grond gaan liggen omdat ik het gevoel heb anders neer te gaan. De misselijkheid is ook nog niet voorbij. Uiteindelijk val ik na een hele lichte dosering kortwerkende benzo in slaap.
Conclusie
Fysiek het meest heftige middel wat ik ken, maar o wat een kleine prijs om te betalen voor dit diep helende medicijn. Het is iets wat ik niet vaker ga doen dan eenmaal per jaar, en waarbij ik mezelf de volgende keer waarschijnlijk weer zal vervloeken dat ik het heb genomen. Maar uiteindelijk heeft het me in staat gesteld zo veel over mezelf te leren, en mijn aardse problemen aan te pakken en op te lossen. Daarnaast is dit het enige psychedelicum waarop ik mijzelf heel goed kan verwoorden, wat enorm bevrijdend heeft gevoeld en de verbinding met mijn tripmaatje enorm heeft versterkt. Intentie is leidend. Het is geen makkelijk middel, maar zeker een aanrader voor iedereen die het wil gebruiken om van te leren.