#1
Oktober 2020
“If you wish to understand the universe, think of energy, frequency and vibration.”
- Nikola Tesla
Wat:
O-PCE (4mg)
3-MeO-PCE (35 mg verspreid over 2,5 uur)
25i-NBOMe (280 mcg)
THC-olie (dosering onbekend)
Aanloop
Ik neem 4 mg O-PCE (oraal/wateroplossing) als ondergrond voor mijn dissotripje vandaag. Een bescheiden dosering omdat ik wil gaan wandelen. Het subtiele effect maakt mijn boswandeling net wat aangenamer; alles voelt wat serener en de muziek klinkt net wat fijner. Na 1,5 uur mis ik nog een beetje het ‘lopen of wolkjes’-effect, dus ik neem 5 mg 3-MeO-PCE bij.
Als ik besluit om weer naar huis te gaan neem ik alvast zo’n 15 mg 3-MeO-PCE. Aangezien het doorgaans wel een uur duurt voor het opkomt, hoef ik dan thuis niet meer zo lang te wachten voor het werkt. Ik moet nu echter wel flink doorlopen, want de laatste dosering zou er best wel eens in kunnen hakken, en dan kan het een behoorlijke uitdaging worden om weer thuis te komen.
Het was toch nog wat verder lopen dan ik dacht, en ik voel het effect steeds verder toenemen. Ik hoef alleen de hoek nog om naar mijn straat, en ik doe even een schietgebedje in de hoop dat mijn buren me niet zien of aanspreken. Tevergeefs. De buurvrouw roept en zwaait al vanuit haar voortuin als ze me ziet en ik begroet haar zo normaal mogelijk terug. Terwijl ik verder loop met benen die als spaghettislierten voelen komt ze naar me toe en begint ze over van alles te vertellen. Ik reageer vriendelijk terug maar van binnen voel ik een lichte paniek opkomen en probeer ik te bedenken hoe ik haar af kan wimpelen. Het zijn 5 lange minuten maar uiteindelijk stap ik dan opgelucht mijn huis binnen.
Ik neem nog een snelle douche, en leg beneden alle dekens klaar die ik kan vinden. Ik zet de sfeerverlichting en een mooie playlist aan, en neem er wat druppels THC-olie bij voor extra ontspanning.
1,5 uur na inname van de 15 mg 3-MeO-PCE voel ik me lekker, maar ik had er meer van verwacht. Typen gaat nog, lopen gaat nog en het voelt nog niet ‘compleet’. Ik vraag me af of een beetje 25i-NBOMe de ervaring completer zal maken. Ik wil niet volledig trippen, maar misschien is dit wel het ontbrekende stukje. Ik besluit het eens te proberen en 280 mcg van de spray gaat mijn neus in.
Na een half uur merk ik een bodyload op die mij nog niet bekend is, en mijn denken verloopt anders. Ik twijfel of ik nog 2 spraytjes bij zal nemen, maar eigenlijk vind ik het toch vooral jammer dat de disso milder uitpakte dan ik had verwacht. Dus ik neem nog 10 mg 3-MeO-PCE bij. Twee minuten later besluit ik dat het nergens op slaat om de 5 mg wateroplossing die nog over is te bewaren, dus die neem ik er ook maar bij. Een paar druppeltjes THC-olie nog en dan is het klaar. 35 mg 3-MeO-PCE in dit tijdsbestek kan tricky zijn (psychonautwiki: 20mg+ doses may result in psychosis and mania), dus nu neem ik niks meer bij. Ik trek mijn kleding uit, zet de verwarming op 23 graden en maak de kamer donker op 1 stripje gekleurde LED lampjes na. Ik maak een nestje op mijn tapijt: onder me, op me, om me heen en naast me liggen van alle kanten alleen maar zachte dekens waar ik me helemaal in rol. Als ik voel dat de piek nadert zet ik de volgende mix aan:
Piek
Ik voel me heerlijk. Alle stress van het dagelijks leven is weg. Hier in dit holletje bestaat het leven enkel uit zachtheid, sereniteit, warmte en rust. Geen anderen, geen gedachtes, geen honger of dorst. Enkel rust.
In de mix zit een stilte van 5 minuten. De stilte voelt als een diep moment van bezinning vóór een duik in het onbekende. Stilte voor de storm. Ik weet niet wat er gaat gebeuren, en ik mag best een beetje bang zijn, maar tegelijkertijd weet ik dat het goed is en dat vertrouwen de sleutel is.
De muziek na de stilte is het startsein. Ik zie de klanken door de kamer, ik voel de trillingen van elke noot, ze gaan door mijn lijf en ik vibreer mee met de vorm van de klanken. Alle subtiele klanken bereiken mij één voor één, Ik sta in directe verbinding met de muziek, zoals alles in verbinding met elkaar staat. Zachte en warme noten gaan gepaard met zachte en warme emoties en fysieke sensaties en warme kleuren om mij heen, treurige noten worden donkerder en gaan gepaard met ontroering en subtiele gevoelens en sensaties die ik nog nooit eerder heb mogen ervaren. Ik doorlééf de muziek, klank voor klank, en dat is alles wat er is. Het doet iets met mijn lichaam, elke toon raakt me aan op een andere manier, het ontlaadt me, het laad me op, het heelt. Mijn hele lichaam wordt behandeld, het is een kosmisch energiespel, vrij van redeneren of cognitie. Ik tril helemaal en het voelt geweldig.
Langzaam maar zeker zie ik mijn leven aan me voorbijvliegen, ik zie alle mensen die er een rol in hebben gespeeld. En ik hou van ze allemaal, zelfs degenen met wie ik geen vrede heb kunnen sluiten, met wie ik er niet uit heb kunnen komen. Ik zie dat geen van allen slechte intenties hadden, ik zie dat ik geen slechte intenties had, en dat het allemaal goed is geweest. Stuk voor stuk bedank ik ze voor alles wat ze me hebben geleerd en hoe ze hebben bijgedragen aan mijn leven, stuk voor stuk bewonder ik ze om wie ze zijn, we zijn allemaal verschillende noten in hetzelfde liedje.
Ik voel hoe ik steeds strakker word ingepakt, de dekens om mij heen trekken zich steeds strakker om mij vast, zoals een bloeddrukmeter dat om je arm doet. Met mijn ogen open of dicht zie en voel ik allebei hetzelfde: een donkere tunnel waar ik steeds sneller doorheen ga, en waarvan de wanden steeds dichterbij komen. Het wordt steeds smaller tot ik geplet zal worden en toch blijf ik er in sneltreinvaart doorheen glijden. Bij elke ademhaling neemt de druk op mijn lichaam toe. Het voelt angstig en vertrouwd tegelijkertijd. Het voelt alsof ik door een kosmisch geboortekanaal gedrukt ga worden, en toch ben ik ontspannen. Ik krijg steeds minder lucht, ik focus me nu enkel op mijn ademhaling die steeds wat langzamer gaat. Bij elke uitademing zie ik de kosmos verbreden en voel ik meer rust. Heel langzaam gaat mijn ademhaling nu, af en toe denk ik: ga ik nu echt dood? Maar mijn lichaam is een illusie, ik heb geen lichaam nodig om te leven, dus ik vertrouw. Het laatste stukje angst wat ik nog los moet laten is de angst voor de onprettige fysieke sensatie van stikken. Dat lukt wanneer ik me besef dat ik niet bang ben om daadwerkelijk te stikken, maar bang ben voor de angst om te stikken. Ben ik bang voor angst? Ik moet er om lachen. Het is zo onnodig.
En dan valt alles stil. Ik zweef, door eeuwigheid, door ruimte, door leegte, door vredige duisternis. Door enkel energie, zo veel energie, hoe heeft het ooit anders kunnen zijn? Ik ben onderdeel van het kosmisch schouwspel, de illusie van ego en 3D-wereld is eindelijk verbroken. Denken bestaat hier niet, ik ben de ervaring.
Coming down
Dan ben ik weer terug in mijn lichaam. Ik ben doordrenkt van het zweet. Ik voel viool en piano. Langzaam land ik, noot voor noot. Ik maak wat kleine bewegingen, die puur genot teweegbrengen. Elke beweging, gedachte, emotie of actie zorgt voor een golfbeweging van energie, en beïnvloedt alle energie daaromheen. Alles staat in direct contact met elkaar, de allerkleinste intentie heeft zijn weerslag op alles. Ik ga meer positiviteit de wereld in brengen. Ook al lijkt het niet uit te maken: het heeft wel degelijk impact. Zelfs het kleinste positieve gebaar heeft invloed op het geheel.
De muziek is afgelopen, en nu ik weer kan bewegen krijg ik plots de ingeving om een audiobestand met ancient solfeggio frequencies aan te zetten (417 Hz – transmutatie/omzetten van energieën). Ik kom uit mijn holletje en zoek met mijn ogen dicht verschillende meditatiehoudingen om mijzelf zo goed mogelijk af te stellen. Intuïtief zoek ik daarna nog verschillende houdingen op en voor het eerst sinds lange tijd start ik weer met yoga om nog ontvankelijker te zijn. Ik probeer de energie naar mijn rug te laten stromen om mijn rug te helen. Helaas veranderd de chronische pijn niet.
Ik heb het gevoel dat ik de hele wereld aan kan. Ik pak mijn telefoon en spreek gelijk een stuk of 6 mensen aan om ze (een keer of 20) te vertellen dat 3-MeO-PCE zooooooo geweldig is en dat iedereen het zou moeten proberen. Ik reageer impulsief, zelfverzekerd en een tikkeltje overdreven op alles. Het is grappig om de spot te drijven met dingen. Remmingen zijn er niet meer, ik praat vrijuit over van alles. Ik ben chaotisch en doe 10 dingen tegelijk die ik allemaal niet af maak. Waar ik me normaal best brakjes kan voelen na de piek van een disso (draaierig, misselijk, geïrriteerd) heb ik nu juist een heerlijke afterglow. De manie is niet te missen.
Conclusies
De volgende dag voel ik me nog steeds wat opgewekter, impulsiever en chaotischer dan normaal. Ik probeer de ervaring te plaatsen. Ik vind het altijd moeilijk om disso-inzichten te interpreteren. Was het echt, of was het mijn eigen fantasiewereld of een waan waar ik in terecht kwam? Het ligt in het verlengde van tripervaringen die ik heb gehad, maar toch voelde het heel anders als psychedelica. Het voelt een beetje als de smokkelroute, de verzachte versie, vals spelen. En daardoor ergens ook niet helemaal echt, of even diepgaand, of even voedend. Psychedelica is veel harder werken, maar werkt ook veel dieper door. Bovendien ervaarde ik ook geen bezieling zoals psychedelica dat wel kan hebben. Het voelt toch wat klinischer en grauwer aan, en zelfs tijdens de ervaring zelf twijfelde ik met vlagen aan de echtheid ervan, al gebeurden er ook zeker dingen die ik niet kan verklaren en die ik zeker niet zou scharen onder disso-onzin.
Wat het ook is; het was in ieder geval wel de ultieme ontspanning op dat moment.
De manie tijdens en nadien is wel tricky en vertekend de inzichten. Ik merk ook voor het eerst sinds mijn XTC-misbruikperiode jaren geleden, dat ik direct hele sterke cravings kreeg naar meer. Ik dacht zelfs: wat een goed idee om dit voortaan elke week te gaan doen om even heerlijk te ontspannen en los te komen van de dagelijkse stress. Dat is een gevaarlijke gedachte die ik nog niet eerder heb gehad. Het zou me daarnaast ook niet verbazen als ik tijdens zo’n manie dingen zou doen waar ik achteraf spijt van krijg, en dat realiteit en waan op een gegeven moment door elkaar heen zouden kunnen gaan lopen bij frequent gebruik.
Kortom: erg leuk en verleidelijk spul, maar de waarschuwingen over dat het tricky kan zijn zijn wat mij betreft terecht.
“If you wish to understand the universe, think of energy, frequency and vibration.”
- Nikola Tesla
Wat:
O-PCE (4mg)
3-MeO-PCE (35 mg verspreid over 2,5 uur)
25i-NBOMe (280 mcg)
THC-olie (dosering onbekend)
Aanloop
Ik neem 4 mg O-PCE (oraal/wateroplossing) als ondergrond voor mijn dissotripje vandaag. Een bescheiden dosering omdat ik wil gaan wandelen. Het subtiele effect maakt mijn boswandeling net wat aangenamer; alles voelt wat serener en de muziek klinkt net wat fijner. Na 1,5 uur mis ik nog een beetje het ‘lopen of wolkjes’-effect, dus ik neem 5 mg 3-MeO-PCE bij.
Als ik besluit om weer naar huis te gaan neem ik alvast zo’n 15 mg 3-MeO-PCE. Aangezien het doorgaans wel een uur duurt voor het opkomt, hoef ik dan thuis niet meer zo lang te wachten voor het werkt. Ik moet nu echter wel flink doorlopen, want de laatste dosering zou er best wel eens in kunnen hakken, en dan kan het een behoorlijke uitdaging worden om weer thuis te komen.
Het was toch nog wat verder lopen dan ik dacht, en ik voel het effect steeds verder toenemen. Ik hoef alleen de hoek nog om naar mijn straat, en ik doe even een schietgebedje in de hoop dat mijn buren me niet zien of aanspreken. Tevergeefs. De buurvrouw roept en zwaait al vanuit haar voortuin als ze me ziet en ik begroet haar zo normaal mogelijk terug. Terwijl ik verder loop met benen die als spaghettislierten voelen komt ze naar me toe en begint ze over van alles te vertellen. Ik reageer vriendelijk terug maar van binnen voel ik een lichte paniek opkomen en probeer ik te bedenken hoe ik haar af kan wimpelen. Het zijn 5 lange minuten maar uiteindelijk stap ik dan opgelucht mijn huis binnen.
Ik neem nog een snelle douche, en leg beneden alle dekens klaar die ik kan vinden. Ik zet de sfeerverlichting en een mooie playlist aan, en neem er wat druppels THC-olie bij voor extra ontspanning.
1,5 uur na inname van de 15 mg 3-MeO-PCE voel ik me lekker, maar ik had er meer van verwacht. Typen gaat nog, lopen gaat nog en het voelt nog niet ‘compleet’. Ik vraag me af of een beetje 25i-NBOMe de ervaring completer zal maken. Ik wil niet volledig trippen, maar misschien is dit wel het ontbrekende stukje. Ik besluit het eens te proberen en 280 mcg van de spray gaat mijn neus in.
Na een half uur merk ik een bodyload op die mij nog niet bekend is, en mijn denken verloopt anders. Ik twijfel of ik nog 2 spraytjes bij zal nemen, maar eigenlijk vind ik het toch vooral jammer dat de disso milder uitpakte dan ik had verwacht. Dus ik neem nog 10 mg 3-MeO-PCE bij. Twee minuten later besluit ik dat het nergens op slaat om de 5 mg wateroplossing die nog over is te bewaren, dus die neem ik er ook maar bij. Een paar druppeltjes THC-olie nog en dan is het klaar. 35 mg 3-MeO-PCE in dit tijdsbestek kan tricky zijn (psychonautwiki: 20mg+ doses may result in psychosis and mania), dus nu neem ik niks meer bij. Ik trek mijn kleding uit, zet de verwarming op 23 graden en maak de kamer donker op 1 stripje gekleurde LED lampjes na. Ik maak een nestje op mijn tapijt: onder me, op me, om me heen en naast me liggen van alle kanten alleen maar zachte dekens waar ik me helemaal in rol. Als ik voel dat de piek nadert zet ik de volgende mix aan:
Piek
Ik voel me heerlijk. Alle stress van het dagelijks leven is weg. Hier in dit holletje bestaat het leven enkel uit zachtheid, sereniteit, warmte en rust. Geen anderen, geen gedachtes, geen honger of dorst. Enkel rust.
In de mix zit een stilte van 5 minuten. De stilte voelt als een diep moment van bezinning vóór een duik in het onbekende. Stilte voor de storm. Ik weet niet wat er gaat gebeuren, en ik mag best een beetje bang zijn, maar tegelijkertijd weet ik dat het goed is en dat vertrouwen de sleutel is.
De muziek na de stilte is het startsein. Ik zie de klanken door de kamer, ik voel de trillingen van elke noot, ze gaan door mijn lijf en ik vibreer mee met de vorm van de klanken. Alle subtiele klanken bereiken mij één voor één, Ik sta in directe verbinding met de muziek, zoals alles in verbinding met elkaar staat. Zachte en warme noten gaan gepaard met zachte en warme emoties en fysieke sensaties en warme kleuren om mij heen, treurige noten worden donkerder en gaan gepaard met ontroering en subtiele gevoelens en sensaties die ik nog nooit eerder heb mogen ervaren. Ik doorlééf de muziek, klank voor klank, en dat is alles wat er is. Het doet iets met mijn lichaam, elke toon raakt me aan op een andere manier, het ontlaadt me, het laad me op, het heelt. Mijn hele lichaam wordt behandeld, het is een kosmisch energiespel, vrij van redeneren of cognitie. Ik tril helemaal en het voelt geweldig.
Langzaam maar zeker zie ik mijn leven aan me voorbijvliegen, ik zie alle mensen die er een rol in hebben gespeeld. En ik hou van ze allemaal, zelfs degenen met wie ik geen vrede heb kunnen sluiten, met wie ik er niet uit heb kunnen komen. Ik zie dat geen van allen slechte intenties hadden, ik zie dat ik geen slechte intenties had, en dat het allemaal goed is geweest. Stuk voor stuk bedank ik ze voor alles wat ze me hebben geleerd en hoe ze hebben bijgedragen aan mijn leven, stuk voor stuk bewonder ik ze om wie ze zijn, we zijn allemaal verschillende noten in hetzelfde liedje.
Ik voel hoe ik steeds strakker word ingepakt, de dekens om mij heen trekken zich steeds strakker om mij vast, zoals een bloeddrukmeter dat om je arm doet. Met mijn ogen open of dicht zie en voel ik allebei hetzelfde: een donkere tunnel waar ik steeds sneller doorheen ga, en waarvan de wanden steeds dichterbij komen. Het wordt steeds smaller tot ik geplet zal worden en toch blijf ik er in sneltreinvaart doorheen glijden. Bij elke ademhaling neemt de druk op mijn lichaam toe. Het voelt angstig en vertrouwd tegelijkertijd. Het voelt alsof ik door een kosmisch geboortekanaal gedrukt ga worden, en toch ben ik ontspannen. Ik krijg steeds minder lucht, ik focus me nu enkel op mijn ademhaling die steeds wat langzamer gaat. Bij elke uitademing zie ik de kosmos verbreden en voel ik meer rust. Heel langzaam gaat mijn ademhaling nu, af en toe denk ik: ga ik nu echt dood? Maar mijn lichaam is een illusie, ik heb geen lichaam nodig om te leven, dus ik vertrouw. Het laatste stukje angst wat ik nog los moet laten is de angst voor de onprettige fysieke sensatie van stikken. Dat lukt wanneer ik me besef dat ik niet bang ben om daadwerkelijk te stikken, maar bang ben voor de angst om te stikken. Ben ik bang voor angst? Ik moet er om lachen. Het is zo onnodig.
En dan valt alles stil. Ik zweef, door eeuwigheid, door ruimte, door leegte, door vredige duisternis. Door enkel energie, zo veel energie, hoe heeft het ooit anders kunnen zijn? Ik ben onderdeel van het kosmisch schouwspel, de illusie van ego en 3D-wereld is eindelijk verbroken. Denken bestaat hier niet, ik ben de ervaring.
Coming down
Dan ben ik weer terug in mijn lichaam. Ik ben doordrenkt van het zweet. Ik voel viool en piano. Langzaam land ik, noot voor noot. Ik maak wat kleine bewegingen, die puur genot teweegbrengen. Elke beweging, gedachte, emotie of actie zorgt voor een golfbeweging van energie, en beïnvloedt alle energie daaromheen. Alles staat in direct contact met elkaar, de allerkleinste intentie heeft zijn weerslag op alles. Ik ga meer positiviteit de wereld in brengen. Ook al lijkt het niet uit te maken: het heeft wel degelijk impact. Zelfs het kleinste positieve gebaar heeft invloed op het geheel.
De muziek is afgelopen, en nu ik weer kan bewegen krijg ik plots de ingeving om een audiobestand met ancient solfeggio frequencies aan te zetten (417 Hz – transmutatie/omzetten van energieën). Ik kom uit mijn holletje en zoek met mijn ogen dicht verschillende meditatiehoudingen om mijzelf zo goed mogelijk af te stellen. Intuïtief zoek ik daarna nog verschillende houdingen op en voor het eerst sinds lange tijd start ik weer met yoga om nog ontvankelijker te zijn. Ik probeer de energie naar mijn rug te laten stromen om mijn rug te helen. Helaas veranderd de chronische pijn niet.
Ik heb het gevoel dat ik de hele wereld aan kan. Ik pak mijn telefoon en spreek gelijk een stuk of 6 mensen aan om ze (een keer of 20) te vertellen dat 3-MeO-PCE zooooooo geweldig is en dat iedereen het zou moeten proberen. Ik reageer impulsief, zelfverzekerd en een tikkeltje overdreven op alles. Het is grappig om de spot te drijven met dingen. Remmingen zijn er niet meer, ik praat vrijuit over van alles. Ik ben chaotisch en doe 10 dingen tegelijk die ik allemaal niet af maak. Waar ik me normaal best brakjes kan voelen na de piek van een disso (draaierig, misselijk, geïrriteerd) heb ik nu juist een heerlijke afterglow. De manie is niet te missen.
Conclusies
De volgende dag voel ik me nog steeds wat opgewekter, impulsiever en chaotischer dan normaal. Ik probeer de ervaring te plaatsen. Ik vind het altijd moeilijk om disso-inzichten te interpreteren. Was het echt, of was het mijn eigen fantasiewereld of een waan waar ik in terecht kwam? Het ligt in het verlengde van tripervaringen die ik heb gehad, maar toch voelde het heel anders als psychedelica. Het voelt een beetje als de smokkelroute, de verzachte versie, vals spelen. En daardoor ergens ook niet helemaal echt, of even diepgaand, of even voedend. Psychedelica is veel harder werken, maar werkt ook veel dieper door. Bovendien ervaarde ik ook geen bezieling zoals psychedelica dat wel kan hebben. Het voelt toch wat klinischer en grauwer aan, en zelfs tijdens de ervaring zelf twijfelde ik met vlagen aan de echtheid ervan, al gebeurden er ook zeker dingen die ik niet kan verklaren en die ik zeker niet zou scharen onder disso-onzin.
Wat het ook is; het was in ieder geval wel de ultieme ontspanning op dat moment.
De manie tijdens en nadien is wel tricky en vertekend de inzichten. Ik merk ook voor het eerst sinds mijn XTC-misbruikperiode jaren geleden, dat ik direct hele sterke cravings kreeg naar meer. Ik dacht zelfs: wat een goed idee om dit voortaan elke week te gaan doen om even heerlijk te ontspannen en los te komen van de dagelijkse stress. Dat is een gevaarlijke gedachte die ik nog niet eerder heb gehad. Het zou me daarnaast ook niet verbazen als ik tijdens zo’n manie dingen zou doen waar ik achteraf spijt van krijg, en dat realiteit en waan op een gegeven moment door elkaar heen zouden kunnen gaan lopen bij frequent gebruik.
Kortom: erg leuk en verleidelijk spul, maar de waarschuwingen over dat het tricky kan zijn zijn wat mij betreft terecht.