Man, 94kg, 33 jaar
20mg 2c-b ( 28mg afgewogen poeder, wat ongeveer neer komt op ongeveer 20mg werkzame stof)
Eigenlijk zat ik er al weken op te hopen. Maar steeds was ik te vermoeid, had ik verplichtingen enz. Maar vandaag had ik tijd en vroeg ik mijn vriendin of ze ook zin had om te trippen.
We hadden kort overleg, ik zat te denken aan wat Golden Teachers, maar we besloten voor een wat "makkelijker" middel te gaan, ook omdat we verwachtten veel mensen tegen te komen en dat op de een of andere manier nog wat lastiger is met paddo's. Daarnaast zou het wellicht een uitdaging zijn om weer uit het bos te komen. Met 2c-b is het allemaal net wat makkelijker, hoewel het natuurlijk ook altijd van de dosis af hangt. Dus het werd 2c-b. Enkele jaren terug eens een gram poeder gehaald en zo nu en dan weeg ik keurig wat af, stop ik het in een capsule en gaan we lekker genieten op een 2c-btje. Het was inmiddels alweer een jaar geleden, dus het werd ook wel weer eens tijd!
15:00
Dus snel wat voorbereidingen getroffen, fruit gehaald, drinken, warme kleding gepakt in een rugzakje en samen op de fiets naar het bos. Ik heb een e-bike en mijn vriendin kon mooi achterop. Omwille van de tijd namen we voor vertrek (15:00) de 2c-b in op een lege maag (laatste maaltijd 09:00). Een kwartiertje laten stonden we al in het bos en begonnen we onze wandeling.
15:30
We besloten op een bankje te gaan zitten. Het was best druk in het bos, daar moet je denk ik toch een beetje tegen kunnen. Vooral als het een ons kent ons wereld is en je af en toe bekenden tegen komt, wat hier dus het geval was. Ik merkte de eerste effecten op: waziger zien, beetje mellow en stoned gevoel, bodyload, ademende bomen aan de horizon. We besloten verder te gaan lopen.
15:45
De 2c-b komt bij mij echt snel op. Ik klim sneller naar mijn piek dan ik gewend ben op 2c-b en vind het ook helemaal prima. Laat maar komen. We beginnen van de ene hilariteit in de andere te belanden. We komen een oude bekende tegen, iemand die vroeger flink aan de middelen heeft gezeten en ons als tieners weleens wat wiet verkocht. Ik kwam nogal lomp uit de hoek en vroeg hem: "Leef jij ook nog joh?" Hij wist even niet meer wie ik was, we spraken elkaar kort. En mijn vriendin lag gevouwen van het lachen vanwege mijn lompe gedrag. Niet veel later belt iemand mij op, zonder na te denken neem ik op. Iemand met een hulpvraag en een bizar verhaal over een gewond dier. "Bel de dierenambulance zei ik". Maar die konden niet komen. Als je zit te pieken op een goeie dosis 2cb kan je ook niet veel betekenen. Dus ik zei dat het niet zo goed uit kwam en ik later weer contact op zou nemen. Een beetje dom dat ik opnam natuurlijk, ik dacht dat handle ik nog wel, maar niet dus. Telefoon op vliegtuigstand en nooit weer doen was de les.
16:00
We wisten dat binnen nu en 50 minuten de zon onder zou gaan. De zon scheen nu nog mooi door het bos heen, maar spoedig zou het donker daarvoor in de plaats komen. We hadden nog wel een mooie bomenlaan op ons verlanglijstje, dus besloten snel onze weg te vervolgen. Ondertussen was het flink visueel, hoewel ik voor mijn gevoel altijd flink moet doseren voor open eye visuals. Sommige bomen hadden zulke bizarre structuren, echt een genot voor het oog. Soms zie je in natuurfilms van die inktvissen waarbij je een soort van golvende kleurveranderingen ziet. Dit zag ik ook op sommige bomen.
16:30
We kwamen bij de bomenlaan, ondertussen hadden we onszelf bekeken in de selfiecam van de telefoon. We waren totaal niet toonbaar voor publiek. Enorme pupillen, glazige ogen en een lach van oor tot oor. We besloten dat het beter was om mensen zo min mogelijk aan te kijken als we ze passeerden. We belandden van de ene lachkick in de andere om de stomste dingen. Precies wat we wilden, gewoon een middagje lol hebben op een mooie plek. Terwijl we doorliepen begon de zon onder te gaan en werd het langzaam donkerder in het bos. Door de bomen heen zagen we hoe mooi de lucht was. We wisten dat we een bankje naderden, en we waren wat slapjes. Dus tijd voor wat fruit.
16:45
We kwamen aan bij het bankje en begonnen het fruit te eten. Mijn vriendin had wat moeite met het pakken van het fruit, het was allemaal wat wazig. Dus ik besloot haar te voeren. Het zal een leuk tafereeltje geweest zijn voor de passerende mensen die er op gelet hebben. Als ze er tenminste op gelet hebben, want wie let daar nou op? Na het eten van dit fruit besluiten we dat het tijd is om naar de fiets te gaan. We staan onderweg regelmatig stil bij alle herfstkleuren. Mijn vriendin ziet een kleur rood en merkt op dat als ze het heeft over mooi rood, dat dit het rood is wat ze dan bedoelt. We lachen veel. Onderweg ziet mijn vriendin een boomstam aan voor een hond en we liggen wederom dubbel van het lachen.
17:00
We komen aan bij de fiets. Even denken, we zijn nog flink aan het trippen en we willen fietsen. Als Albert Hofman het in 1943 kon, dan kunnen wij het ook. Dus mijn vriendin stapt rustig achterop en samen fietsen we de mooie horizon, waar zojuist de zon onder ging, tegemoet. We genieten van alle landschappen, de lucht en het fietsen. Met een omweg fietsen we richting huis. Even krijg ik het koud, we stoppen even met fietsen en mijn vriendin pakt een muts voor mij uit de tas. We vervolgen onze weg weer. Onderweg veel ooh en aah. Want wat is de rode horizon toch mooi...
17:30
We komen weer in de bewoonde wereld en zien in de verte een oliebollenkraam. Het geeft ons een soort kerstgevoel. We besluiten beiden dat we wel zin hebben in een oliebol. Probeer dat maar eens normaal te eten als je een fiets aan de hand hebt en je ballen uit je broek tript. Maar gelukkig, ik had hem vrij vlot op. Maar we liggen enige momenten later toch weer dubbel van het lachen, want mijn vriendin betrapt zichzelf dat ze de helft van het servetje er bij opgegeten heeft. Jammie!
17:45
We komen thuis aan, lekker warm. Tijd voor wat koekjes en thee. We zijn aardig leeg, dus moeten echt een beetje bijtanken. Ontspannen op de bank besluiten we op Netflix de top 72 schattigste dieren te bekijken. Terwijl bij mij de effecten langzaam afnemen, blijft mijn vriendin nog enige tijd door pieken. Ik moet vaak plassen, drie keer kort achter elkaar. Net als je lekker zit moet je weer. Het is wat het is. Mijn vriendin merkt dat ze wat meer last heeft van de bijkomende ongemakjes van dit middel, hoewel dit wel te dragen is.
18:45
Tijd voor avondeten. We hadden alvast alles gehaald en klaargezet voor het avondeten. Voordat ik dit kon bereiden, moet ik nu toch echt even de keuken eerst opruimen. We waren lui en alle vieze afwas stond er nog en de vaatwasser was vol. Dus ik ga die uitruimen en betrap mijzelf er op dat ik dit wel even een leuk klusje vind. Vervolgens ging ik pizza maken, met een kant en klare bloemkoolbodem (aanrader), dat wel. Wat tomato frito op de bodem, oregano er over, flink wat kaas en champignons, puntpaprika en cherrytomaten. Dit wordt smullen. Ik betrap mijzelf er op dat er een verschil is met normaal. Normaal maak ik hele nette pizza's. Dit was een soort van "pleurallesermaarop" creatie. Een half uurtje later aten we de lekkerste pizza's van de wereld en de effecten namen langzaam verder af. Ik nam contact op met de persoon die mij gebeld had en alles was goed gekomen. Een hele geruststelling.
Al met al een leuke trip, niet een trip met diepgang, gewoon lekker gek en oppervlakkig. We hebben veel gelachen en dat was het doel. Missie geslaagd! Ik schrijf niet vaak rapporten, maar beseffende dat anderen er profijt van kunnen hebben toch maar een poging gewaagd. Hopelijk vonden jullie het leuk om dit te lezen
![:)]()
!