#1
DISCLAIMER: Op "recreatieve" doses diphenhydramine en andere delirianten gebruiken is aan niemand aan te raden. Naast dat het heel slecht is voor je brein/gezondheid in het algemeen om jezelf een drugs-geĂŻnduceerde delier te geven, heeft het subjectieve effect van (in dit geval specifiek) DPH voor het overgrote deel van de mensen totaal geen recreatieve waarde (wat ook geldt voor andere delirianten). Het is doorgaans lichamelijk zeer onaangenaam en mentaal brengt het je niets wat het 't waard maakt om het ĂŒberhaupt eens te proberen. Voor meer informatie over diphenhydramine en andere delirianten kan je kijken op PsychonautWiki en voor veel en uitgebreide tripreports over delirianten kan je terecht bij de Erowid tripreport index.
MIJN OUDE DELIEREVALUATIE
Ik heb reeds een evaluatie over mijn eerste ervaring met een hoge dosis diphenhydramine geschreven. 't Is wel een droog en "technisch" geschreven en ik ga vooral heel diep in op de inzichten die ik in retrospect gehad heb, maar mocht dat je boeien, klik dan hier.
HET GEDICHT
In de afgelopen maanden heb ik een aantal keer hoog gedoseerd op diphenhydramine en vandaag had ik toevallig zin om daar een gedicht over te schrijven. Voor mensen die bekend zijn met het effect van delirianten en/of zelf een delier hebben gehad, is denk ik veel van wat ik geschreven heb op een manier herkenbaar, maar aangezien zeker niet iedereen dergelijke ervaringen heeft, zal ik onderaan het gedicht wat meer in context plaatsen. Uiteraard staan er ook dingen in die niemand anders dan ik zelf volledig begrijpt, dus voor wie geĂŻnteresseerd is in een volledige interpretatie van dit gedicht, deze is onderaan te vinden.
Titel: Delirant
Wat doen al deze mensen op mijn kamer?
Er gaan te veel gesprekken door elkaar heen
Geroezemoes achter mijn rug, onbekende man naast mijn deur;
ze willen allemaal met me praten, maar ik versta er geen een
"Wat?" vraag ik hardop aan haar
Ik draai me om naar niemand, plots is ze weg
Het was toch echt haar stem, dus waar is ze heen?
Ik zoek naar een antwoord, terwijl ik de leegte in staar
Had haar graag willen spreken, maar nu heb ik pech,
totdat hij ineens naast mij op mijn bed verscheen
Eigenlijk weet ik niet meer of hij er net pas zit, of al heel de nacht
Ik ga niet eens met hem om, maar verder is het ook niet verdacht
dat die stille man nog steeds naast mijn kledingkast staat
Het lijkt alsof hij grondig mijn jaszakken doorzoekt
Ben onverschillig over of hij hier blijft of toch zo mijn kamer verlaat
Is het een zegen dat ik me hier zo bij voel, of ben ik vervloekt?
Het is gaande in mijn kamer, heel de nacht krijg ik bezoek
Levendiger dan deze nacht is niet lucide te dromen
Ik moet even naar voren buigen, want ik zit precies in de hoek
bij de muur, waaruit hij en zijn hond mijn kamer in willen komen
Nu vraag ik me af: wanneer hield dit allemaal op?
Zo ver ik weet is de overgang heel subtiel geweest
Ik heb hierdoor blijvende hersenschade en toch voel ik me top,
tot ik op een gegeven moment een notitie van die nacht teruglees
Hoe groot is de kans dat ik tegen mezelf heb gelogen
toen ik zei "Van acetylcholineterase is er nooit te veel"?
Waarom schreef ik die nacht in mijn notities "Smeer bloed van je ogen"?
Wellicht daagt het me weer in een delirante staat, maar tot die tijd blijft het gezelschap in mijn kamer stil
CONTEXT & INTERPRETATIE
Qua context is het belangrijk om te weten dat ik 's nachts op mijn kamer 325mg diphenhydramine genomen i.c.m. 2,5mg lorazepam + 7,5mg zopiclon en dat ik met heel veel andere mensen samen woon. Veel van die mensen zie en spreek ik ook dagelijks. Dit was de eerste keer dat ik dusdanig hoog gedoseerd had dat ik hele realistische auditieve en visuele hallucinaties had. Volwaardig zou ik echter niet zeggen, want bij de visuele hallucinaties ontbraken details wel veel en qua auditieve hallucinaties was het wel echt zo dat ik alleen maar stemmen hoorde van mensen die ik persoonlijk ken, maar ik kon geen concrete dingen horen die ze zeiden, daar was het te onverstaanbaar voor. Dat is het belangrijkste wel.
Ik zat dus in mijn kamer en ik was totaal niet bezig met waar ik naar keek. Ik staarde gewoon een beetje naar m'n deken en intussen hoorde ik allemaal mensen die ik ken praten, veelal huisgenoten van mij, maar het lukte mij niet om te focussen op wat de inhoud was van de dingen die ze zeiden. Ik had ook een visuele hallucinatie van een man met een lange jas. Details ontbraken, dus het was eigenlijk meer een soort schim dan dat het echt een mens was, maar in mijn hoofd klikte het in ieder geval wel als "Oh, dat is gewoon een random persoon die met z'n rug naar me toe staat. Geen idee wie het is, maar ja, boeie."
De auditieve hallucinaties die ik had beschouw ik dus niet als volwaardig, maar Ă©Ă©n keer was het wel dusdanig realistisch dat ik in wilde gaan op wat er gezegd werd, want ik dacht mijn beste vriendin te horen, maar ik kon haar net niet goed verstaan, dus ik zei "Wat?" en draaide me om, met het idee dat ik haar dan achter me zou zien, maar dat was niet zo. Tot dat moment was ik voor een onbekende periode dus vergeten dat ik diphenhydramine genomen had. De laatste zin refereert naar dat ik een andere huisgenoot van mij ineens op mijn bed zat (nu ik dit zo schrijf waren sommige visuele hallucinaties toch wel wat realistischer dan ik dacht dat ze waren).
De onlogische overgang van de tweede naar de derde zin symboliseert de rare associaties die ik maakte. Dat kwam doordat het onmogelijk was om me te concentreren en om dingen langer dan een paar seconden te onthouden. Hoe het hier zo van de hak op de tak is, zo beleefde ik de hallucinaties en mijn denkpatroon van toen ook.
Dit stuk refereert naar het feit dat ik gedurende de hele delier geen enkel moment negatieve emoties/gedachten/sensaties heb gehad door de diphenhydramine. Fysiek voelde ik me prima en ik ervaarde ook geen vervelende hallucinaties. De stemmen die ik hoorde waren uitsluitend van mensen die ik of heel erg mag of waar ik neutraal over ben. De schim die ik zag deed niets en had verder ook niet hele duidelijke kenmerken, buiten dat die donker gekleed was en een lange, zwarte jas droeg. Ik dacht en voelde helemaal niks en dat was voor mij heel euforisch. Hoewel ik dus mentaal en fysiek nergens last van had, ben ik vrij zeker dat dit te danken is aan de lorazepam die ik erbij genomen had, maar het feit dat dit dus zo'n positieve ervaring voor mij was heeft er wel voor gezorgd dat ik het nog vaker gedaan heb. Een feit blijft ook dat jezelf een delier geven totaal niet goed is voor je gezondheid, waardoor het hebben van deze positieve ervaringen met diphenhydramine zowel als een zegen als een vloek voelen.
Een delirante staat van zijn voelde heel droomachtig aan voor mij, ondanks het feit dat ik gewoon wakker was. Wat dromen en zo'n staat met elkaar gemeen hebben is dat gebeurtenissen heel erg van de hak op de tak zijn en dat het gevoel van verwarring eigenlijk continu wel aanwezig is. Ook worden er rare verbanden gelegd die in de context van een lucide droom en een delier gevoelsmatig toch lijken te kloppen, zoals de tweede en de derde zin ook weergeven. Ik zat tegen de muur aan en ik hoorde iemand die ik ken zeggen dat hij er even langs moest met zijn hond, implicerend dat ik in de weg zou zitten. Ik boog daarna dus naar voren, want ja, ik ga niet onbeleefd zitten doen. Wat trouwens wel leip was is dat ik er in mijn hoofd van gemaakt had dat die persoon een lichtharige hond zou hebben, terwijl ik dit niet wist. Paar maanden later zag ik toevallig een foto van die persoon met, inderdaad, meerdere honden die allemaal leken op hoe ik het gehallucineerd had. Dat was wel echt bizar.
Dit is een hyperbool. 't Is niet dat ik mezelf helemaal had aangepraat dat ik vanaf deze nacht maar gewoon dagelijks monsterdoses diphenhydramine moest gaan doen, maar omdat deze delier dus zo euforisch was, had ik zeker wel verlangens om het op regelmatige basis te doen, eens per 3 ĂĄ 4 weken of zo en dat is echt al veel te vaak. Dat is hoe je ervoor zorgt dat je op je 30e dement bent.
Over de eerste zin: geen idee waarom ik dat geschreven had, maar dat was niet bepaald chill om ineens in mijn notities te zien de dag erna. Ik heb die notitie ook nog steeds, weet niet waarom ik die per se wil bewaren. De laatste zinnen zijn ironisch bedoeld, aangezien dingen onthouden of herinneren in een delirante staat juist maar amper tot niet lukt. Noch ik noch "het gezelschap" (de stemmen van bekenden die ik hoorde) zou in een delier terug kunnen halen waarom ik iets tijdens een andere delier opgeschreven zou hebben. Het stil blijven van het gezelschap is een metafoor voor abstinent blijven van diphenhydramine.
Ik hoop dat het een beetje interessant en leuk was om te lezen. Ik hoor graag jullie ideeën/interpretaties/meningen, ben benieuwd!
Oké, doei.
MIJN OUDE DELIEREVALUATIE
Ik heb reeds een evaluatie over mijn eerste ervaring met een hoge dosis diphenhydramine geschreven. 't Is wel een droog en "technisch" geschreven en ik ga vooral heel diep in op de inzichten die ik in retrospect gehad heb, maar mocht dat je boeien, klik dan hier.
HET GEDICHT
In de afgelopen maanden heb ik een aantal keer hoog gedoseerd op diphenhydramine en vandaag had ik toevallig zin om daar een gedicht over te schrijven. Voor mensen die bekend zijn met het effect van delirianten en/of zelf een delier hebben gehad, is denk ik veel van wat ik geschreven heb op een manier herkenbaar, maar aangezien zeker niet iedereen dergelijke ervaringen heeft, zal ik onderaan het gedicht wat meer in context plaatsen. Uiteraard staan er ook dingen in die niemand anders dan ik zelf volledig begrijpt, dus voor wie geĂŻnteresseerd is in een volledige interpretatie van dit gedicht, deze is onderaan te vinden.
Titel: Delirant
Wat doen al deze mensen op mijn kamer?
Er gaan te veel gesprekken door elkaar heen
Geroezemoes achter mijn rug, onbekende man naast mijn deur;
ze willen allemaal met me praten, maar ik versta er geen een
"Wat?" vraag ik hardop aan haar
Ik draai me om naar niemand, plots is ze weg
Het was toch echt haar stem, dus waar is ze heen?
Ik zoek naar een antwoord, terwijl ik de leegte in staar
Had haar graag willen spreken, maar nu heb ik pech,
totdat hij ineens naast mij op mijn bed verscheen
Eigenlijk weet ik niet meer of hij er net pas zit, of al heel de nacht
Ik ga niet eens met hem om, maar verder is het ook niet verdacht
dat die stille man nog steeds naast mijn kledingkast staat
Het lijkt alsof hij grondig mijn jaszakken doorzoekt
Ben onverschillig over of hij hier blijft of toch zo mijn kamer verlaat
Is het een zegen dat ik me hier zo bij voel, of ben ik vervloekt?
Het is gaande in mijn kamer, heel de nacht krijg ik bezoek
Levendiger dan deze nacht is niet lucide te dromen
Ik moet even naar voren buigen, want ik zit precies in de hoek
bij de muur, waaruit hij en zijn hond mijn kamer in willen komen
Nu vraag ik me af: wanneer hield dit allemaal op?
Zo ver ik weet is de overgang heel subtiel geweest
Ik heb hierdoor blijvende hersenschade en toch voel ik me top,
tot ik op een gegeven moment een notitie van die nacht teruglees
Hoe groot is de kans dat ik tegen mezelf heb gelogen
toen ik zei "Van acetylcholineterase is er nooit te veel"?
Waarom schreef ik die nacht in mijn notities "Smeer bloed van je ogen"?
Wellicht daagt het me weer in een delirante staat, maar tot die tijd blijft het gezelschap in mijn kamer stil
CONTEXT & INTERPRETATIE
Qua context is het belangrijk om te weten dat ik 's nachts op mijn kamer 325mg diphenhydramine genomen i.c.m. 2,5mg lorazepam + 7,5mg zopiclon en dat ik met heel veel andere mensen samen woon. Veel van die mensen zie en spreek ik ook dagelijks. Dit was de eerste keer dat ik dusdanig hoog gedoseerd had dat ik hele realistische auditieve en visuele hallucinaties had. Volwaardig zou ik echter niet zeggen, want bij de visuele hallucinaties ontbraken details wel veel en qua auditieve hallucinaties was het wel echt zo dat ik alleen maar stemmen hoorde van mensen die ik persoonlijk ken, maar ik kon geen concrete dingen horen die ze zeiden, daar was het te onverstaanbaar voor. Dat is het belangrijkste wel.
Wat doen al deze mensen op mijn kamer?
Er gaan te veel gesprekken door elkaar heen
Geroezemoes achter mijn rug, onbekende man naast mijn deur;
ze willen allemaal met me praten, maar ik versta er geen een
Ik zat dus in mijn kamer en ik was totaal niet bezig met waar ik naar keek. Ik staarde gewoon een beetje naar m'n deken en intussen hoorde ik allemaal mensen die ik ken praten, veelal huisgenoten van mij, maar het lukte mij niet om te focussen op wat de inhoud was van de dingen die ze zeiden. Ik had ook een visuele hallucinatie van een man met een lange jas. Details ontbraken, dus het was eigenlijk meer een soort schim dan dat het echt een mens was, maar in mijn hoofd klikte het in ieder geval wel als "Oh, dat is gewoon een random persoon die met z'n rug naar me toe staat. Geen idee wie het is, maar ja, boeie."
"Wat?" vraag ik hardop aan haar
Ik draai me om naar niemand, plots is ze weg
Het was toch echt haar stem, dus waar is ze heen?
Ik zoek naar een antwoord, terwijl ik de leegte in staar
Had haar graag willen spreken, maar nu heb ik pech,
totdat hij ineens naast mij op mijn bed verscheen
De auditieve hallucinaties die ik had beschouw ik dus niet als volwaardig, maar Ă©Ă©n keer was het wel dusdanig realistisch dat ik in wilde gaan op wat er gezegd werd, want ik dacht mijn beste vriendin te horen, maar ik kon haar net niet goed verstaan, dus ik zei "Wat?" en draaide me om, met het idee dat ik haar dan achter me zou zien, maar dat was niet zo. Tot dat moment was ik voor een onbekende periode dus vergeten dat ik diphenhydramine genomen had. De laatste zin refereert naar dat ik een andere huisgenoot van mij ineens op mijn bed zat (nu ik dit zo schrijf waren sommige visuele hallucinaties toch wel wat realistischer dan ik dacht dat ze waren).
Eigenlijk weet ik niet meer of hij er net pas zit, of al heel de nacht
Ik ga niet eens met hem om, maar verder is het ook niet verdacht
dat die stille man nog steeds naast mijn kledingkast staat
De onlogische overgang van de tweede naar de derde zin symboliseert de rare associaties die ik maakte. Dat kwam doordat het onmogelijk was om me te concentreren en om dingen langer dan een paar seconden te onthouden. Hoe het hier zo van de hak op de tak is, zo beleefde ik de hallucinaties en mijn denkpatroon van toen ook.
Ben onverschillig over of hij hier blijft of toch zo mijn kamer verlaat
Is het een zegen dat ik me hier zo bij voel, of ben ik vervloekt?
Dit stuk refereert naar het feit dat ik gedurende de hele delier geen enkel moment negatieve emoties/gedachten/sensaties heb gehad door de diphenhydramine. Fysiek voelde ik me prima en ik ervaarde ook geen vervelende hallucinaties. De stemmen die ik hoorde waren uitsluitend van mensen die ik of heel erg mag of waar ik neutraal over ben. De schim die ik zag deed niets en had verder ook niet hele duidelijke kenmerken, buiten dat die donker gekleed was en een lange, zwarte jas droeg. Ik dacht en voelde helemaal niks en dat was voor mij heel euforisch. Hoewel ik dus mentaal en fysiek nergens last van had, ben ik vrij zeker dat dit te danken is aan de lorazepam die ik erbij genomen had, maar het feit dat dit dus zo'n positieve ervaring voor mij was heeft er wel voor gezorgd dat ik het nog vaker gedaan heb. Een feit blijft ook dat jezelf een delier geven totaal niet goed is voor je gezondheid, waardoor het hebben van deze positieve ervaringen met diphenhydramine zowel als een zegen als een vloek voelen.
Levendiger dan deze nacht is niet lucide te dromen
Ik moet even naar voren buigen, want ik zit precies in de hoek
bij de muur, waaruit hij en zijn hond mijn kamer in willen komen
Een delirante staat van zijn voelde heel droomachtig aan voor mij, ondanks het feit dat ik gewoon wakker was. Wat dromen en zo'n staat met elkaar gemeen hebben is dat gebeurtenissen heel erg van de hak op de tak zijn en dat het gevoel van verwarring eigenlijk continu wel aanwezig is. Ook worden er rare verbanden gelegd die in de context van een lucide droom en een delier gevoelsmatig toch lijken te kloppen, zoals de tweede en de derde zin ook weergeven. Ik zat tegen de muur aan en ik hoorde iemand die ik ken zeggen dat hij er even langs moest met zijn hond, implicerend dat ik in de weg zou zitten. Ik boog daarna dus naar voren, want ja, ik ga niet onbeleefd zitten doen. Wat trouwens wel leip was is dat ik er in mijn hoofd van gemaakt had dat die persoon een lichtharige hond zou hebben, terwijl ik dit niet wist. Paar maanden later zag ik toevallig een foto van die persoon met, inderdaad, meerdere honden die allemaal leken op hoe ik het gehallucineerd had. Dat was wel echt bizar.
Hoe groot is de kans dat ik tegen mezelf heb gelogen
toen ik zei "Van acetylcholineterase is er nooit te veel"?
Dit is een hyperbool. 't Is niet dat ik mezelf helemaal had aangepraat dat ik vanaf deze nacht maar gewoon dagelijks monsterdoses diphenhydramine moest gaan doen, maar omdat deze delier dus zo euforisch was, had ik zeker wel verlangens om het op regelmatige basis te doen, eens per 3 ĂĄ 4 weken of zo en dat is echt al veel te vaak. Dat is hoe je ervoor zorgt dat je op je 30e dement bent.
Waarom schreef ik die nacht in mijn notities "Smeer bloed van je ogen"?
Wellicht daagt het me weer in een delirante staat,
maar tot die tijd blijft het gezelschap in mijn kamer stil
Over de eerste zin: geen idee waarom ik dat geschreven had, maar dat was niet bepaald chill om ineens in mijn notities te zien de dag erna. Ik heb die notitie ook nog steeds, weet niet waarom ik die per se wil bewaren. De laatste zinnen zijn ironisch bedoeld, aangezien dingen onthouden of herinneren in een delirante staat juist maar amper tot niet lukt. Noch ik noch "het gezelschap" (de stemmen van bekenden die ik hoorde) zou in een delier terug kunnen halen waarom ik iets tijdens een andere delier opgeschreven zou hebben. Het stil blijven van het gezelschap is een metafoor voor abstinent blijven van diphenhydramine.
Ik hoop dat het een beetje interessant en leuk was om te lezen. Ik hoor graag jullie ideeën/interpretaties/meningen, ben benieuwd!
Oké, doei.
