Vandaag, 10 mei 09:00,
Een half uurtje geleden werd ik wakker. Samen met de hond de tuin in, hondje plassen, ik had al geplast voordat ik naar buiten ging.
Daar zat ik, exact dat plekje in de tuin waar ik gisteren ook zat, met een groot verschil: ik ben nuchter, alles is normaal, het is morgen, HET IS MORGEN! Ik ben zo blij, nu komen de tranen...
Tranen van geluk, en tranen van verwerking, want ja, op een half dagje tijd het gevoel dat je 600 jaar levenservaring erbij hebt, het gevoel dat je op 1 trip alles hebt meegemaakt...
Ja, das geen kattenpis, dan heb je wel het een en ander te verwerken...
Eigenlijk is het nog te vroeg voor een tripreport, maar schrijven helpt, om alle ervaringen te integreren. Ik zie wel wanneer ik dit post, morgen, volgende week, ik zie wel.
Nu eerst en vooral de tijd nemen om alles goed op een rijtje te zetten. (Laat ik nu eerst maar gaan ontbijten.)
Dit was een moeilijke maar hele goeie trip. Ik heb ervaren waar ik nieuwsgierig naar was, bewust en onbewust heb ik toegewerkt naar deze trip.
Goed, dat was post-trip.
Voor de volledigheid een stukje pre-trip
Spoiler: Trigger warning:suïcide poging
Koningsdag jongstleden, begin van mn vakantie. We hadden een feestje gehad, toen kreeg m'n maat een berichtje dat een vriend van hem een zelfmoordpoging gedaan had door een overdosis xtc te nemen. Dus wij er uiteraard naar toe, de jongen hulp geboden, checkup in het ziekenhuis laten doen en verder de jongen wat opgevangen.
Best heftig, maar voor mij ook weer niets nieuws onder de zon, ik heb vaker met dit bijltje gehakt, daarbij:hulpverlenen is mijn hobby. Uiteindelijk word ik daar heel blij van en krijg ik er energie van
Best heftig, maar voor mij ook weer niets nieuws onder de zon, ik heb vaker met dit bijltje gehakt, daarbij:hulpverlenen is mijn hobby. Uiteindelijk word ik daar heel blij van en krijg ik er energie van
Ik had twee weken vakantie en ik wilde in mijn vakantie nog een trip maken, een heroïsche. Uiteindelijk was het dus de voorlaatste dag van m'n vakantie het beste moment.
M'n vakantie was verder leuk en positief verlopen. Wel was ik veel aan het mijmeren en denken aan m'n geplande trip. Bewust dat ik ook wel iets heftigs had meegemaakt, heb ik een paar keer overwogen om voor een lagere dosis te gaan. Maar ik had zoiets van: "ik zie het op de dag zelf wel"
Verder hebben veel van mijn naasten wel een rugzakje, ik hou verschrikkelijk veel van ze. En ik wil ze helpen en begrijpen. Ik heb vaak gewenst dat ze gewoon hun shit aan mij konden geven zodat ik er dan wel mee deal, en hun het niet meer hoeven.
Een groot deel van deze wens kwam uit tijdens de trip (ik denk dat het onmogelijk is om iemands shit "over te nemen", maar tijdens mijn trip heb ik hun moeilijkheden stuk voor stuk gevoeld en beleefd.) Ik heb het gevoel dat ik ze nu écht begrijp.
De trip.
Overdags lekker in de tuin gewerkt. Vanavond zouden er wat vrienden komen, o.a de jongen die we vorige week geholpen hadden. Ik zou gaan trippen. Ik had hierover nagedacht. Ik had gelegenheid om me terug te trekken en ik vertrouwde erop dat dat voldoende zou zijn.
Om 19:00 3,7 gram gedroogde copelandia afgewogen. Toen ik +/- 1 maand geleden deze trip plande, wilde ik voor 4 gram gaan. Bij het afwegen had ik een goed gevoel bij 3,7. (Ik dacht dat mijn hoogste hiervoor 3,5 was, nu ik zo door mijn dagboeken heen ga, blijkt dat niet te kloppen, m'n hoogste was 3 met passiebloem en vitamine c)
In een kommetje lauwe tomatensoep gedaan en lekker opgepeuzeld. Al vrij snel voelde ik effecten, dit zou een sterke trip worden. Ik had nog niet gedoucht, dat wilde ik nog wel even gedaan hebben vanwege het werk in de tuin. Dus ik de douche in, afgesproken dat ik de deur open zou laten. Douchen was fijn, voelde goed en ik had mooie cev's. Ik bemerkte dat geluiden vervormden, dat heb ik nog nooit zo meegemaakt tijdens een trip.
Na het douchen Schatje geappt dat ik klaar was en op bed ging liggen. Mooie cev's van een soort dak in fractals.
Muziek opgezet, ik merkte dat ik moeilijk kon kiezen maar ik ben vaker wat ongedurig in de come up. Ik besloot buiten te gaan zitten om daar verder de paddo's te laten inwerken. Ik genoot van m'n tuintje en ineens besefte ik dat ik "erin zat" (dat besef en gevoel van "ik zit ín de trip) de planten zagen er plastic-achtig uit, ik genoot van de bloemetjes. Voor mijn gevoel maakte ik contact met een Fuchsia, ze deed me denken aan juffrouw ooievaar. Ik heb ook wat stenen in m'n tuin en daarop ontstonden de mooiste tekeningen.
Ik werd me bewust van de muziek die op stond: dat was het nummer "beyond the void" van waveform & solaris vibe. Een goa trance nummer, maar er zit wel een wat duistere tekst in,
("In the beginning, there was shit, literally nothing but void and darkness. That's how the darkness liked it. It wasn't until God the creep turned on the light that things got nasty (...) Because you can't own the darkness, the darkness owns you)
Geen idee of ik hierdoor unheimlich werd, het kan het versterkt hebben. Maakt ook niet uit, voor mijn gevoel was het de bedoeling dat ik een moeilijke trip zou gaan doorstaan.
Hoe dan ook, ik werd unheimlich, de sfeer werd creepy, de Fuchsia bleef grappig, maar leek ook wat aanvallend. Toen trok de vanmiddag drastisch gesnoeide vlier mijn aandacht (die had ik vanmiddag uitgegraven en gesnoeid om er een bonsai van te maken) ik voelde me schuldig dat ik haar zo had toegetakeld, ik voelde pijn van het stokkerig boompje. Toen viel een andere stokkige boom mij op en het werd steeds dreigender.
Dus ging ik maar eens naar binnen. Op dat moment was alleen Schatje thuis. Ik veinsde dat alles goed ging, was voor mijn gevoel ook wel, creepy randje ben ik wel gewend van paddo's, ok, dit was nieuw maar heej, ik heb met planten gecommuniceerd, wat bijzonder!
Binnen kon ik m'n rust ook niet vinden, liggen was niet fijn, ik begon steeds meer te twijfelen over wat ik wilde of nodig had.
Water halen in de keuken, existentieel nihilistische gedachtengangen begonnen de kop op te steken.
"Het maakt allemaal geen flikker uit, alles is onbelangrijk!"
-"het zijn maar gedachten, zit gewoon in m'n kop, straks zijn de paddo's uitgewerkt en is het weer ok"
-"precies, het zit in je kop, alles daarbuiten is een illusie, en nu werkt je kop ook al niet goed meer "
Ik had het gevoel mij op een smal brugje van realiteit te bevinden, daarbuiten was enkel illusie.
"Maar er is liefde en goedheid, dat bestaat en heb ik in andere trips ervaren "
"Oh ja? En wie zegt dat dat niet allemaal illusie is? Dat je niet gigantisch voor de gek gehouden bent? En wie zegt dat je hier uitkomt? Wie zegt überhaupt dat je er ooit uit geraakt bent? Misschien ben je al jaren krankzinnig!"
-"nee, ik weet het nog, ik heb nu even niet al m'n herinneringen, maar ik weet dat daar iets goeds is, wat ik niet begrijp, maar wat op me past "
"Oh ja? En waarom voel je dat dan niet? Niets doet ertoe, alles is zinloos "
"Wat heeft me bezield om zoveel paddo's te nemen? Nee nee nee, dit is ff moeilijk, maar ik kom er doorheen "
"Is dat zo? Of zie je nu de waarheid, dat er buiten jou niets is?"
"Nee, er is iets goeds, er is beter, dit is maar een fase "
Tussendoor ook dezelfde conclusies als Terrence McKenna, over het verband tussen taal, realiteit en informatie maar daar weer de beangstigende gedachten dat je daarvoor goed functionerende hersenen nodig hebt, en dat de mijne prut functioneren... ik kon mezelf gerust stellen dat er een wezen bestaat die dat kan (die ffing "trickster-twijfelstem" hiermee enigszins kunnen overrulen)
Terug naar de woonkamer.
Schatje merkte dat m'n onrust bleef en stelde voor om wat tv te kijken, Songfestival.
Ineens:BENG!!! De tv viel uit en er kwam een behoorlijke rookwolk uit. Ik instrueerde Schatje om de stekker eruit te trekken zodat er geen kortsluiting kon ontstaan. Schatje ging in de kluwen kabels op zoek naar de juiste. Ondertussen had ik een lastige conversatie in m'n hoofd.
"Geeft toch niks als ze de kabel niet kan vinden? Het maakt niks uit! Huizen fikken zo vaak af, met bewoners erbij, het maakt niks uit!"
"Het maakt wél uit! Ik wil goed doen, geen pijn!"
Goddank wist Schatje de kabel eruit te halen.
Ik probeerde relaxed te blijven, zodat Schatje dat ook zou zijn. Ik geloofde er nog altijd in dat het wel zou beteren. Weer gaan liggen, ogen niet durven sluiten, bang te verdwalen. Bij Schatje gaan liggen, nog steeds bang, Schatje was nu letterlijk mijn houvast.
Mijn tijdsbesef was behoorlijk off. Volgens mij waren we nu anderhalf uur na inname.
Het besef kwam dat de trip niet intenser moest worden maar ik wilde Schatje ook niet ongerust maken.
Dus ik zei dat ik zin had in gewone cola. (Ik weet dat suikers de effecten wat kunnen dempen)
Helaas hadden we geen gewone cola meer, wel een pot jellybeans. Ik ben ze letterlijk gaan vreten.
Intussen leek de tijd stil te staan, voor mijn gevoel een paar uur verder, bleek 1 of 2minuten te zijn. Ik voelde me gevangen in de tijd. Ik moest weer syncen met de tijd, tijd syncen werd de missie. Zo ontstond het werken naar morgen "morgen ben ik weer gesynct" ("ìs dat zo?") Af en toe zag ik flitsen van mezelf als seniele oude man. Wat moet dementeren verschrikkelijk zijn: steeds het besef jezelf kwijt te raken, weten dat je herinneringen verliest, weten dat het alleen maar erger wordt. Gelukkig gaat het bij mij over ("ìs dat zo?")
Intussen was ik niet meer in staat om te praten. Ik kon wel op woorden komen, maar er gebeurde zo veel in m'n hoofd dat ik niet aan praten toekwam. Wat moet schizofrenie verschrikkelijk zijn, weten dat deze toestand heel lang kan duren, gelukkig duurt het bij mij maar een paar uur ("idz?")
Oh wat verlangde ik naar morgen, dat ik weer nuchter was en dat dingen weer gewoon gesynct en automatisch gingen.
Inmiddels waren er wat mensen gearriveerd, Schatje bracht ze op de hoogte dat het wat moeilijk ging met mij.
Ze waren super lief en hadden een vervangende tv bij. Och ze deden zo hun best om hem voor mij aan te sluiten, maar het was zo overprikkelend. Ik was bang dat ik boos zou worden, terwijl ze zo lief waren (en intussen in gevecht met het nihilistische stemmetje)
Maar ik was ook bang om alleen te zijn.
Toen kreeg ik een idee: als ik porno kijk, gaat de tijd vaak snel voorbij. Ik nam Schatje apart en legde het uit (waarschijnlijk vanwege het ping-idee-effect, kon ik me op deze gedachte richten en praten)
Schatje, open minded en begripvol als ze is, leidde me naar boven, zorgde voor handdoeken en waarborgde mijn privacy (gek, ergens wist ik niet meer wat gepast en ongepast was, maar ik wist dat ik op Schatje kon vertrouwen en dat zij mij kon begeleiden).
Het lukte totaal niet, ik kon me niet op porno concentreren. Nog geprobeerd om te fantaseren, maar ik kan je zeggen: fantaseren als je eigenlijk niet meer weet wat echt is en wat niet, slecht idee. Het werd alleen maar verwarrender en ik werd bang dat ik toch iets ongepasts of kwetsends gedaan had.
Ik ging rechtop zitten. Ik kon me ineens goed voorstellen waarom sommige gehandicapten dwangmatig masturberen: om contact te maken met hun eigen lichaam, om de bevestiging te krijgen dat ze bestaan, zo ervaarde ik het tenminste.
Spoiler: Trigger warming: automutilatie
Op een gegeven moment keek ik naar m'n armen. Er zat een kras op. Ik had nog ergens de herinnering dat ik in de tuin had gewerkt en de logica dat ik daar een kras had opgelopen. Maar door de verwarring was het voor mij net zo goed mogelijk dat ik het zelf gedaan had. Ik zag littekens op mijn armen ontstaan en voelde pijn van misbruik en wanhoop om te automutileren (heeft een dierbare ook allemaal meegemaakt)
Ik zat een poosje voor me uit te staren, in de war, niet meer weten wat te doen of wat te willen. Numb, eenzaam. Ik ervaarde egodood in de zin dat wie of wat ik was, totaal irrelevant geworden was. Zo zat ik, voor mijn gevoel heel lang, de ellende van de wereld voelend. Ik ging weer naar beneden, terug onder de mensen.
De tv deed het inmiddels. Songfestival, ik kon totaal niet volgen. In al hun liefde vroegen mensen mij wat ik wilde. Dit was heel lastig en overprikkelend, ik wist niet wat ik wilde of wat goed voor me was, weer bang om boos te worden. Ik gaf aan, ik weet het niet, kijk maar wat je wil. Ik vond het zo lief van ze.
Intussen was ik flink aan het boeren en jellybeans aan het vreten.
Er waren momenten dat ik wat helderder was, paddo's gaan in golven.
Toen bedacht ik dat ik tripstopper had, ik had niet de illusie dat deze de trip echt zou stoppen, maar wellicht zou het iets remmen.
Ik probeerde de verpakking te openen,
Spoiler: Trigger warming: automutilatie
wat niet lukte. Ik ging naar de keuken om het pakje open te knippen. De schaar bracht weer automutilatie gedachten en verwarring. "wat maakt het uit als je jezelf open snijdt, misschien heb je het allang gedaan, en lig je hier te bloeden."
-"nee, dat is níet waar!" Snel uit die keuken.
Tripstopper genomen. Ik weet niet precies hoeveel tijd paseerde, voor mijn gevoel een eeuwigheid.
Ik werd misselijk, maar wilde de tripstopper niet uitkotsten. Boeren, boeren....
Op een gegeven moment liet ik een boer en rook ik kots, ik was bang dat ik gekotst had, maar het zelf niet zag. Dat was niet, zei Schatje. Ik kreeg een kots-emmer. Ik heb met grote halen gekokhalst, een aantal keer, de kots emmer werd een soort tunnel.
Ik ervaarde katharsis en wedergeboorte.
Uiteindelijk kotste ik een klein beetje.
Hoe het daarna verder ging, weet ik niet meer precies. Het ging niet meteen beter, maar er kwam een soort omslagpunt, ik voelde me nuchterder worden en positiever. Iedereen werd ook vrolijk. Ik werd super blij en kwam tot het inzicht dat er niets psychedelischer is dan de puurste nuchterheid. Wat was ik blij. Ik was zó klaar met drugs, het liefst had ik op dat moment al mijn drugs in de kliko gegooid.
De verdere avond was super positief. We hebben super veel geknuffeld met z'n allen en goede gesprekken gehad. Lekkere muziek geluisterd, gedanst en gesprongen. En, uiteraard heel veel gelachen. Iedereen was zo blij en ik was zo blij met iedereen.
En met m'n inzichten.
Ik was gedwongen geweest om een leap of faith te nemen in mijn trip: ik móest geloven in de goede uitkomst, ook al voelde ik het niet. Ik heb ergens in mijn trip aan god gevraagd om me hier doorheen te helpen. En aangezien ik er zonder kleerscheuren uit ben gekomen, geloof ik erin dat God me geholpen hééft.
Ik hoef niet meer te weten als ik kan geloven.
Er is meer, daar geloof ik in, maar voor nu zit ik veilig in dit lichaam en wil ik er goed voor zorgen, zodat het nog lang mee gaat. Mijn lichaam is het kleuterklasje, ik hoef nog niet naar de grote klas.
Geloof, Hoop en Liefde, zo waardevol.
Ik ben dankbaar voor deze trip, voor mijn gevoel ben ik lifetimes wijzer geworden.
Inmiddels is het 11 mei.
Er is wat nuance gekomen in het "nooit meer drugs" idee, maar ik wil drastisch minderen en definitief kappen met roken.
Psychedelics? Voorlopig heb ik genoeg te verwerken na deze trip. Ik heb nog momenten van verwarring, maar die gaan niet boven niveau verstrooid. Héél af en toe lichte angst om in een psychose te schieten, maar dat ebt snel weg. Gisteren en vanmorgen moest ik vlak na het opstaan huilen, maar het zijn tranen van geluk.
Vandaag gewerkt, niet ideaal, prikkelverwerking is ook nog niet optimaal en ik voel me emotioneel nog wat labiel. Aan de andere kant helpt het me aarden (met aarden bedoel ik: terug vertrouwd in m'n lichaam zitten, weer optimaal functioneren in het dagdagelijkse leven).
Ik heb in deze trip alles ervaren waar ik nieuwsgierig naar was, en meer. Voor mijn gevoel zo'n beetje alles meegemaakt, een berg shit, maar ook zo'n mooie happyness, zó genoten van de mensen om me heen.
Ik ben dankbaar, om een gezond mens te zijn.
Dit was voor mij dè trip, die ene life changing trip.
Nu zal ik het werk moeten gaan doen, en de trip verder integreren.
Ik probeer er met Schatje zo veel mogelijk over te praten, was tot nu toe moeilijk, omdat ik het nog niet allemaal goed op een rijtje had.
Volgens mij heb ik de essentiële ervaringen wel uitgeschreven, misschien herinner ik mij de komende tijd nog meer, we zullen zien.
Vrouwe Psilo: Bedankt voor de wijze les!