Wiet stress gevolgen iemand ervaring !?

Hoi,

Aangezien ik ten einde raad ben wil ik via fora kijken of iemand hierin iets herkent. Ik heb namelijk psychische problemen en ik zal proberen het uit te leggen:

Op de een of andere manier “triggerde” het schrijven van een Bachelor scriptie een soort enorme stress/pieker/angst/onzekerheid gedachten stroom die letterlijk NONE STOP doorging. Alsof je dus 24/7 stijf staat van de spanning en je eigen helemaal gek maalt over alles in onzekere en negatieve gedachten. Na het behalen van de scriptie kwam ik tot rust en kon weer functioneren.

(uiteraard hele versimpelde versie van het hele verhaal)

Nu een aantal jaren later kom ik in precies hetzelfde terecht nadat mijn ex de relatie heeft verbroken terwijl we in een nieuwe woning samen zouden gaan wonen. Echt constant een enorme stress/pieker/angst/onzekerheid gedachten stroom die ik niet kan beheersen. Omdat ik nu in de ziektewet zit en via de reguliere GGZ niet echt het gevoel krijg dat dit probleem “bekend/behandelbaar” is maakt het mij alleen maar panischer.

Als iemand nu vraagt waar denk je dan aan dan is dat bijna niet te beantwoorden.. Maar eigenlijk zijn het allemaal zelfreflecties van verleden of zoals mijn leven nu is. Een soort innerlijk dialoog met een erg slecht zelfbeeld. Ook bijvoorbeeld wat mijn ex allemaal gezegd heeft blijft maar spoken. En mijn overtuiging dat ik niet zelfstandig door het leven kan met deze “stress reactie” wordt steeds groter.. Of een erg beperkt leven..

De gedachten zijn zo heftig dat ik eigenlijk dood wil om er maar vanaf te zijn. Elke dag is weer dezelfde nachtmerrie in mijn hoofd – het begint al zodra ik wakker wordt. Een soort obsessieve zelfreflectie. Ik kan niks meer doen of het voelt niet goed, niks meer denken of ik keur het af. Letterlijk loop ik dan te ijsberen en te piekeren tot ik hoofdpijn krijg en mezelf helemaal gek te maken. Het lijkt er sterk op dat ik als ik alleen ben mezelf geen raad weet, bijvoorbeeld ook niet wat ik zou moeten doen.

Ook lijk ik er zelf weinig aan te doen, dit klinkt misschien gek maar allerlei piekeroefeningen, mindfullnes en dergelijke hebben totaal geen nut.

Heb in mijn jeugd (nu 27) aardig wat geblowd en ik vermoed dat dat ermee te maken heeft..

Met oxazepam kom ik gelukkig wel redelijk tot rust maar dit is verslavend en geen oplossing.. Ook ben ik begonnen met sertraline (AD) en een paar keer bij een psycholoog geweest maar daar krijg ik niet het gevoel dat het nut heeft.. De huisarts wil misschien een anti psychotica proberen om de gedachtestroom wat te temperen..

Is er iemand die dit herkent? Tot nu toe lijkt een gegeneraliseerde angststoornis er het meeste op, maar toch vind ik bij andere ervaringen geen echte herkenning.. Zover ik dingen kan vinden op psychoses is dat ook weer wat anders..

Misschien zijn er meerdere die dit soort ervaringen hebben en ook veel geblowd hebben in de jeugd?

Je zegt dat er een innerlijke dialoog is met een negatief zelfbeeld. Heb je al eens geprobeerd om dit zelfbeeld te visualiseren als je innerlijke kind? De jonge versie van jou die nog steeds een deel is van jou? Bij veel (zo niet alle) mensen heeft dit innerlijke "kind" vele onverwerkte trauma's. Door dit kind te visualiseren en in je bewustzijn te houden kun je kijken wat die trauma's mogelijk zijn en door die 'mental image' omlaag te verplaatsen als het ware van je hoofd naar je hart (manier van spreken) kun je die trauma's beginnen te verwerken. Het is kort gezegd een proces van vergeving en liefdevol omarmen (niet negeren) van dat inner kind, dat ook jou is.

Je bent al bezig met mindfulness, wat hartstikke goed is. Daardoor word je je bewuster van wat er in (en buiten) jezelf is. Maar het vergeef proces, het leren houden van jezelf is cruciaal. Daar vindt de genezing plaats.

Dit mag allemaal zweverig klinken, maar ik zou zeggen: kijk daar even doorheen. Probeer het. Je zelfbeeld blijven haten kan sowieso de oplossing niet zijn toch? Je bent in staat om jezelf te genezen als je je innerlijke kind kunt accepteren en er zelfs van houden.

Wiet heeft de neiging om zulke trauma's boven te halen, maar stelt je niet in staat om ze voldoende te genezen, omdat het je helderheid wegneemt. Ik raad wiet compleet af en raad aan nuchter je gevoelens te tolereren en daarna accepteren. Overigens denk ik niet dat je verleden met wiet dit allemaal heeft veroorzaakt. Vergeet die tijd en hou je bezig met hoe je nu bent.

Er is een weg hier uit!

Beste Mindless,

Bedankt voor je uitgebreide reactie.

Op de een of andere manier wil ik het wel aannemen, maar komen onverwerkte trauma's niet echt naar voren tijdens gesprekken. Ik weet van de scheiding van mijn ouders genoeg nare momenten maar als ik daar over praat komt er verder weinig naar boven..

Het klopt wel dat ik zenuwachtig was tijdens ruzies- iets wat ik nu in principe in extreme vorm ben - zenuwachtig/onzeker..

En het voelt ook zo geforceerd/cliché om daar bij een psycholoog over te beginnen: alsof je denkt ik zit bij een psycholoog dus ga ik drama oprakelen..

Eerlijk gezegd lijkt waar ik mee te kampen heb het meeste op zo'n angst/onzekerheid dal wat sommigen mensen met blowen meemaken..

Bij trauma's denk ik toch vaak aan "ergere/heftigere" dingen die je veelal leest/hoort of waarnaar gevraagd wordt door psychologen.

Hoi Natan,

Het is denk ik ook niet per se een kwestie van erachter komen wat je trauma's precies zijn, maar eerder een kwestie van je energie die nu vooral zit in (overmatig) denken transmuteren naar een open, accepterende, liefdevolle (tegenover jezelf) energie. Nu mag het misschien noodzakelijk zijn voor mensen die echt vreselijk traumatische ervaringen hebben ondergaan om dat eerst met een psycholoog te bespreken en te behandelen, maar ik ben van mening dat dat niet per se nodig is in de meeste gevallen. Want het moment dat je accepterend tegenover jezelf wordt: die acceptatie zelf is al de genezing in werking. En dit kan plaatsvinden, zelfs zonder verstandelijk te weten welke gebeurtenis iets teweeg heeft gebracht bij jou.

Ik zie het als een spiritueel 'alchemisch' proces. Er is energie, maar deze energie bevindt zich op dit moment vooral in het verstand in de vorm van gedachten. Maar energie kan op dat niveau nergens ontsnappen. En in de vorm van gedachten maakt het jou helemaal gek. Door die chaos te verplaatsen van hoofd naar hart (gedachten naar gevoel) ontstaat er een afstand tussen jou en je gedachten en is er de mogelijkheid voor jou om je energie op het gevoelsniveau te accepteren. Wanneer deze acceptatie diep en compleet genoeg is, zal je energie zich transformeren. Je zult dan diepe ontspanning door loslating ervaren en je raakt je onrust kwijt. Laag voor laag.

Nu zijn er mensen (zoals ik) die van zichzelf moeite hebben met (liefdevolle) acceptatie. Voor hen is het eerst een kwestie van met wilskracht bewust worden van gedachten/gevoelens/energie. Dit is de moeilijke weg. Het is de liefdevolle acceptatie (van jezelf) die dit allemaal pas makkelijk maakt. Kun je dat, begin daar dan mee. Kun je dat niet, dan zul je flinke wilskracht en discipline op moeten brengen om te mediteren. De acceptatie volgt dan op een dag vanzelf en maakt het proces veel gemakkelijker.

Een andere vorm van ditzelfde verhaal is observatie van de ademhaling. Door de ademhaling te observeren wordt er ook een afstand gecreëerd tussen jou en je gedachten, waardoor je uiteindelijk op dezelfde plek van acceptatie aankomt. Het is hierbij van groot belang om de ademhaling niet te controleren, maar slechts observeren.

Uiteraard kun je het ook meer in de psychologie/praat-therapie hoek zoeken. Ik denk zelf dat dat geen echte oplossing is voor dergelijke mentale problemen, omdat er daarbij geen proces van transformatie van energie plaatsvindt. Om tot mentale gezondheid te komen, zul je imo het mentale moeten ontstijgen (via het gevoel en dan acceptatie/transformatie van energie). Maar wie weet kan het voor jou wel wat betekenen, al is het maar op relatief niveau.

Hopelijk kun je hier wat mee. Ik ken de hel van onophoudelijke gedachtes maar al te goed dus ik leef met je mee.

Beste Mindless, zij het wat cryptisch, bedankt voor je reactie. Ondertussen aan de AD, daardoor wel iets rustiger maar nog niet lekker in vel/mind. Eigenlijk totaal niet en de gesprekken met een psycholoog veranderen weinig so far.

Maar goed hier zal mijn probleem ook niet opgelost worden, mocht iemand zich er nog helemaal in herkennen hoor ik het alsnog graag.

Goed dat je weet dat je probleem niet opgelost zal worden door AD of praten. Het kan je tijdelijk wat verlichting of hoop brengen, maar de wortel van angst (anxiety vind ik een goed woord ervoor) zit diep en gaat echt niet zomaar weg.

Ik begrijp dat ik hierin wat cryptisch overkom. Maar ik wil je alsnog zeggen: het is allemaal een kwestie van perspectief. Dat angstgevoel, dat onzekere jengelende (als je begrijpt wat ik bedoel) gevoel onder je gedachten, dat gevoel kun je voor jouw beleving in één oogopslag veranderen in een gelukzalig gevoel. Alleen door het in het juiste perspectief te bekijken. Als je begrijpt dat niets in dit universum persoonlijk is, begrijp je dat ook dat gevoel niet persoonlijk is. Het is er niet om jou dwars te zitten. Het is slechts een patroon van energie. Kun je er op zo'n onpersoonlijke manier naar kijken, dan veranderd jouw beleving ervan compleet. Dan laat je het gevoel er zijn en laat je het doen wat het de hele tijd al probeert te doen: uiteenvallen, oplossen, terugkeren naar puur bewustzijn. Dat proces is een plezierig proces wanneer je het toelaat. En het laat je lichter achter. Een last valt van je schouders. Elke keer wanneer je het proces zijn gang laat gaan.

Praten reikt niet tot de kern van dit probleem. Het bevrijdt de gevangen energie niet. En antidepressiva is ook een "oplossing" buiten jezelf en heeft bijwerkingen. Het zijn allemaal vluchten om niet tot de confrontatie met jezelf te hoeven komen. Ieder zijn keuze, maar uiteindelijk is die confrontatie onvermijdelijk. En karma blijft opbouwen. Alles wat je opbouwt, zul je later weer moeten verwerken. Alles wat je de wereld instuurt als intentie, zal terug bij je komen. Niet als een soort bestraffing, maar omdat alles in dit universum altijd op zoek is naar een equilibrium.