Crazy story van mijn psychose die ik heb opgelopen door XTC

Vanaf mijn 13de blowde ik. Het had geen merkbare effect op mijn psychose (waar ik mee geboren ben). Psychoses daar word je mee geboren maar daar merk je niets van. Mensen met een onderliggende psychose die drugs gebruiken kunnen ervoor zorgen dat de psychose meer naar voren komt. De drugs creëert de psychose niet al lijkt dat wel het geval te zijn maar het zorgt er voor dat wat er al is meer naar voren geschoven word waardoor je psychotische klachten krijgt.



Zoals ik al zei blowde veel maar zonder problemen. Toen ik 16 jaar oud was ging ik flink aan de xtc. In een jaar tijd had ik zoveel gebruikt dat ik 25 of 30 kg was afgevallen (was niet dik). De xtc zorgde naast blowen wel voor problemen.



Mijn 'mind muscle connection' met mijn gezicht haperden extreem. Mijn wenkbrauwen hingen levenloos naar beneden. De enige manier om in contact te komen met mijn gezicht was om er heel bewust op focussen wat resulteerde alsof ik eruit zag dat ik 5g speed op had. Wenkbrauwen helemaal omhoog. Als ik die moeite niet deed zag ik eruit als een levenloos iemand waar iets mee aan de hand was ( zelfde eigenlijk geld ook toen ik moeite deed maar naar mijn idee was dat minder erg). Ik had constant de gedachte: " je moet normaal kijken je moet focussen om normaal te zijn". Wat op zich niet zo'n gekke gedachte is. Deze gedachte waren iedere seconden aanwezig als ik in de buurt was van mensen. Ik zat op de middelbare school en alle prikkels werden teveel. Iemand kucht: dat doet diegene om mij afteleiden. Iemand lacht: dat doet diegene omdat het gesprek over mij gaat. Lezen kon ik niet meer en mijn stem was zeer laag, zacht en eentonig. Niets klopte meer. Slaagde niet voor mijn examen.



Ondanks alle klachten hetzelfde waren heb ik toch geprobeerd om te werken. De gedachtes : " je moet normaal kijken / overkomen" blijven ten alle tijden aanwezig. Ik werkte bij een sportwinkel voor 3 maanden tot dat alles mij teveel werd en ik in huilen uitbarsten.



Niet lang daarna ben ik voor 100% afgekeurd door het UWV en zo aan mijn uitkering kwam. Hierdoor werd ik doorverwezen naar GGZ om mij weer op de rit te krijgen. Ong 1 jaar later werd de behandeling gestopt omdat ik overkwam als iemand die prima instaat is om verder te gaan zonder behandeling. Ongeacht de cognitieve gedragstherapie waren mijn problemen hetzelfde: "je moet normaal kijken" "mensen toeteren voor mijn huis om me te irriteren" "mensen letten op me" etc etc.



Ik weer terug naar UWV en die hebben een jobcoach ingeschakeld. Maar ik was niet klaar om te integreren. Dus weer terug naar GGZingeest. Dit keer niet bij de jeugd afdeling maar volwassenen.



Na ong 1,5 jaar stopte dat ook. Ik was altijd eerlijk over mijn gedachtes maar de diagnose Psychose werd nooit vastgesteld omdat, als je met mij praat, dat totaal niet verwacht.



Weer terug naar UWV en nu weer een andere jobcoach die de situatie met mij analyseerde en tot de conclusie kwam om weer terug te gaan naar GGZingeest gezien de problematiek.



Ik werd doorverwezen naar de afdeling Angst en Depressie. Omdat ik al een vrij groot dossier heb opgebouwd en niet echt geholpen was dachten ze misschien is het een trauma. Ik was inderdaad erg geschrokken omdat ik het contact met mijn gezicht haperde. Ieder jaar verbeterde de connectie met ong 10 tot 15%. Op dit moment in de tijd nu ik voor de 3de keer werd aangemeld bij GGZingeest was de "mind muscle connection'" met mijn gezicht sterk verbeterd sinds het begon dus je zou dan denken ook minder reden om je daar zorgen over te maken. Maar het tegendeel was waar. Ik kon niet in de wachtkamer zitten tegenover iemand want dan werd het al to much.



De mensen van GGZingeest dachten dus misschien een trauma? Maar ook psychose mogelijk. Een psychiater had mijn hele dossier gelezen en vervolgens een kort gesprek van 20 min met mij gehad (waar de psychologe ook bij was). Zijn conclusie: Psychose. Deze psychiater hoorde bij een speciaal team niet dus van de afdeling daar zelf. Mijn psycholoog vroeg een 2nd opinion aan bij de GGZingeest psychiater.......



Op dit moment heb ik een afspraak met mijn psycholoog. Zij vertelde me dat nog een psychiater mij komt beoordelen. Precies op dat moment vliegt de deur open. De psychiater arrived. Ik barste ineens in huile uit. Keihard janken (kon niet plaatsen waarom). Nou de psychiater gaat zitten en mijn psycholoog start het gesprek. Toen de psychiater begon te praten en wij elkaar in de ogen keken kreeg ik last van mijn gedachte : " Je moet normaal kijken, JE MOET NORMAAL KIJKEN, kijk normaal". En toen gebeurde het. Ik werd overgenomen door een 2de persoon, mijn gezicht veranderde in een duivels persoon met de grootste uitpuilende ogen mogelijk. Mijn zicht was naar boven, maar mijn psychose keek de psychiater aan. Toen dit gebeurde ervaarde ik het hier en nu als een persoon met goede normen en waarden en dus niet een duivels iets. Mijn psychose bleef 6sec lang op de meest duivelse manier de psychiater aankijken. Toen zo snel dat het er was, zo snel dat het weer ging. Toen mijn gezicht weer terug ging naar normaal dacht ik niet: WTF is dit? Een 2de persoon? Wie was dat? Helemaal niets van dat...... Het enige wat ik dacht (nu keek ik de psychiater aan op een normale manier waar niets bijzonders aan te zien is) "oh shit hij heeft het gezien! Oh shit hij heeft het gezien"!



De psychiater grinnikte en schreef direct antipsychotica voor. 5mg olanzapine. Toen hij weg was zei ik tegen mijn psychologe (niet denkende over de 2de persoon die naar voren kwam. Alsof het heel normaal was terwijl ik niet van hem afwist!) Ik zei: de reden waarom ik huilde was omdat hij zou gaan zeggen dat ik gek was. Maar dat was niet zo. Mijn psychose huilde omdat hij erbij was. Maar ik huilde...en ik ben geen duivels iets wat mijn psychose (net als alle andere) wel is. Dus ik interperteerde het gedrag van mijn psychose als mijn eigen....



4 dagen later (dagelijks 5mg olanzapine)



Telefonisch gesprek met psycholoog ( wetende dat er een psychiater erbij zit want nu is het psychiatrie).



Ze vroeg direct: " krijg je opdrachten van hem"?.

Ik antwoorden verontwaardigd: "neeeeuhhh..........Ik ben het".



Dat zei ik..... Maar dat zei ik niet!?!?

Toen pas (door olanzapine) dacht ik wooh dit is gek! ( Wat zich niet afspeelde toen ik overgenomen werd!)

Maar binnen 1ms kon ik het rationaliseren en er nooit meer over nadenken. Heel gek.

Olanzapine begon dus te werken

Iedere dag dat ik wakker werd 8 uur lang met pen en papier gezeten:" wie is het, ben ik mijn psychose?" alles proberen uit te vogelen.
Sommige mensen hebben stemmen in hun hoofd maar niets daarvan was bij mij het geval. Ik heb er nooit vanaf geweten. De gedachtes van :"Normaal kijken" was ook daadwerkelijk een valide gedachte omdat ervan alles mis met me was. Maar dat komt dus van mijn psychose.....maar dan moet ik toch veel meer denken.....meer gedachtes van mijn psychose..... Niets helemaal niets! Super gek...

Ik begon me beter te voelen na 2 weken olanzapine 5mg dus verhoogde ik het zelf naar 7,5mg. Na die verhoging voelde ik individuele sensoren in mijn kop knijpen. Olanzapine voelde ik letterlijk in mijn brein werk doen.

Veel veranderingen maakte ik mee. Omdat ik onstabiel werd ging ik langs bij de crisis team.

Ik kom daar aan en ga zitten in een kamer gewoon stabiel. Plots veranderde ik van iemand die heel normaal is leeg hoofd naar iemand die heel verdrietig was. Deze keer kwam het verdriet van mij vandaan ...mijn psychose vluchte namelijk omdat er psychiaters zaten. Mijn psychose verliet mij op dat moment ( wat hij ook deed al die jaren onder behandeling bij GGZingeest waardoor de diagnose niet gesteld werd het enige wat ik ervaarde was een soort opluchting na gesprekken. Achteraf gezien zorgde mijn psychose ervoor dat hij minimaal aanwezig was om zo niet gezien te worden. Hij is daar niet veilig). wat duidelijk te zien was..... Ik huilen en huilen.... Ik keek de psychiater aan .... Weer gedachtes: "NORMAAL KIJKEN".
En ja hoor hij liet zichzelf zien. Paar seconden later is hij weg en ik ga gewoon verder in de zelfde toestand voordat hij zich liet zien. Alsof het nooit gebeurde....

Maar op een dag.....

Ineens kreeg ik het idee om te stoppen met olanzapine. Uit het niets ( die keus was ongetwijfeld op een of andere manier beïnvloed door mijn psychose want olanzapine hielp...).

Dag 1 na het stoppen verliep prima
Dag 2 na het stoppen verliep prima
Dag 3 na het stoppen verliep prima

Het is dag 3 en ik slaap op het moment.
Ik heb een droom.
Ik zie een bankje die je ziet in Amerikaanse films bij psychiaters.

Daar zit een bekende ex commandant van het Amerikaanse leger (YouTube filmpje gezien van hem).

Hij wist van mijn psychose en zei :" kom we gaan hem aanpakken".

Ik antwoorden

"Nee kan niet ik zit onder de xtc"( mijn psychose bestuurde mij om dat te zeggen).

Hij zei

"Kom op ga maar liggen we gaan hem aanpakken".

Ik besloot om naar het bankje te gaan.
1 stap naar voren en de droom stopte.

Toen hoorde hem..... Geschreeuw van een demoon....duivels iets

"rrrrhhaaaaaaaa ,rrrrrrhhhhhhaaaaaaaaaaaaaaaa,rrrrrhhhaaaaaaa"

Ik werd wakker. Heel onstabiel. Rennend naar de douche voor afleiding maar ik was te onstabiel om te douchen. Gaat niet goed, gaat niet goed. Rennen naar de keuken en crisis dienst bellen. Heel onstabiel ik begon mezelf helemaal te verliezen.
Direct olanzapine ingenomen na het gesprek en 20mg temazepan.

Volgende dag gaat niet goed. Ik word suïcidaal. Ik wil van het balkon springen ik wil dood. Mijn psychose is dus boos.
3 maanden lang gaat het niet goed. Verkeer in een shock, ik wil dood, iedere nacht zeik en zeik nat ik trill nonstop. Iedere dag was heel moeilijk om door te komen. Zo slecht ging het dat ik durf te zeggen dat erger dan dat bijna niet kan. Maar ik ben sterk. Ik gaf niet toe aan die gedachtes. De ruimte om te denken : ooh dit komt door mijn psychose hier moet ik even doorheen" was er niet. Ik moest dood. Gedachtes om mijn moeder in mekaar te slaan etc waren er ook. Gelukkig maar dat ik sterker was. Ik denk dat niet iedereen in die positie er levend doorheen was gekomen.

4 maanden later zijn de suïcidale en agressieve gedachtes weg alsof ze nooit bestaan hadden. Olanzapine heeft lang de tijd nodig in situaties als deze. Als het aan mij lag was ik direct opgenomen in een inrichting maar ook al was ik aangemeld, mijn psychiater besloot om het aan te zien. Waarom? Als ik was opgenomen dan zou ik mezelf helemaal verliezen, helemaal nuts worden

Op dit moment gaat het goed. Geen last van gestoorde gedachtes.

STOP NOOIT ZOMAAR MET ANTIPSYCHOTICA.

Grootste fout.

Nu gaat het dus prima. Merk niet echt iets van mijn psychose. Hier en daar kan ik een film effect ervaren: licht in me hoofd. Maar daar blijft het ook bij. Het speelt niet echt een rol in mijn leven meer. Alleen omdat ik er zo lang mee heb rondgelopen , terwijl ik het bestaan ervan niet wist, is het mogelijk dat die gedachtes nog hier en daar voorkomen maar dit komt door de gewoonte meer dan daadwerkelijk mijn psychose. Alles is onder controle nu. Stoppen met modafinil moet ik ook doen. Gewoon geen drugs nemen en olanzapine slikken dan zal het gewoon goed gaan.

De klachten die ik ervaar zijn niets in vergelijking met hoe ik eraan toe was voor olanzapine. Het doet zijn werk dus goed. 🤗

En het gekke is terwijl ik de psychose na mijn xtc gebruik had opgelopen heb ik geblowd en andere drugs gebruikt zonder problemen!

Mijn hypothese is dan ook dat door mijn lichte vorm van autisme mijn brein zo in mekaar zit dat mijn psychose, ten aanzien van andere mensen met psychoses, niet een volledige eigen wil kan uitoefenen. Want wetende wat voor persoon het is..... Had allang wat gebeurt moeten zijn. Al helemaal op mijn 19de weer joints gerookt maar zonder negatieve effecten....ik verkeerde jaren in psychose zonder ik dat wist.... Maar ik was dezelfde persoon voor mijn psychotische klachten......dus wat betekent dat precies? Geen flauw idee ik zie de wereld door het oog van iemand met goede normen en waarden niets anders.
.