#1
@Mindless, ik denk omdat ik me bij DMT ondanks alles wat ik erover gelezen had uiteindelijk toch bar weinig kon voorstellen. Ik wist wel dat me iets heftigs te wachten stond, maar als normale psychedelicatrips je referentiekader zijn (wat voor mij het geval was, ik had/heb nooit écht hele hoge doseringen LSD of psilo geprobeerd) dan heb je eigenlijk geen flauw idee wat er staat te gebeuren, zelfs al verwacht je het heftigste.
Het was denk ik dus gewoon naïef en ook wel makkelijk voor mij om niet (al te) bang te zijn voor iets wat ik niet kende. Ik bedoel, mensen kunnen je wel leuk vertellen dat je in een andere reële/tastbare dimensie terechtkomt, maar ja, dus, en dan? De intensiteit van zoiets dringt pas tot je door in de paar seconden nadat je de stap hebt genomen om voor het eerst een paar hijsen van zo’n pijp te nemen, en dan ben je al daar.
Als je eerder ervaring hebt met hele hoge psilodosissen bijvoorbeeld dan verwacht ik dat je misschien al een wat beter beeld hebt van wat DMT ongeveer kan gaan doen. Ik weet niet in hoeverre dit klopt maar het lijkt me waarschijnlijk.
Ik wil zeker nog meer ervaring op gaan doen met DMT binnenkort of in de toekomst. Maar het spul is wel in die mate overweldigend dat ik de volgende keer vermoedelijk wat meer stress van tevoren ga ervaren dan die eerste keer. Vervelend of eng was de belevenis niet, het was indrukwekkend en ik was er dankbaar voor, maar ik weet de volgende keer wel zo’n beetje waar ik aan begin en dat is aardig spannend.
Bij psilo en LSD heb ik wat meer referentiekader, in de normale tot de wat hogere (niet extreme) dosissen range. En ik heb weliswaar (nog) geen horrorervaringen zoals ik ze soms hier lees maar wel een paar keer goed over de rand kunnen kijken en een glimpje gezien van wat echt flink ‘bad trippen’ kán zijn, en die shit geeft me toch wel rillingen hoor. ‘t Is denk ik hierdoor dat ik meer pussy ben voor heroïsche dosissen relatief bekende middelen. Bang voor het bekende, maar dan een totaal krankzinnige versie ervan. :’)
Daarbij is een DMT-ervaring heel kort. Dat zegt niet alles gezien de shitload aan complexe info die je in die periode op je afgevuurd krijgt en het hoeft ook zeker niet als kort ervaren te worden (mensen houden volgens mij regelmatig een redelijk normaal tijdsbegrip, maar soms ook niet, bij mijzelf was het echt wel flink verstoord en leek het eerder een jarenlange loop). Maar het is van tevoren toch een wat geruststellender gevoel dat iets waar je jezelf in gaat storten - wat mogelijkerwijs op de grens zal gaan zitten van wat je geest aan kan qua heftigheid - minuten gaat duren vs. uren.
Zo was het voor mij dan.![:wink:]()
Het was denk ik dus gewoon naïef en ook wel makkelijk voor mij om niet (al te) bang te zijn voor iets wat ik niet kende. Ik bedoel, mensen kunnen je wel leuk vertellen dat je in een andere reële/tastbare dimensie terechtkomt, maar ja, dus, en dan? De intensiteit van zoiets dringt pas tot je door in de paar seconden nadat je de stap hebt genomen om voor het eerst een paar hijsen van zo’n pijp te nemen, en dan ben je al daar.
Als je eerder ervaring hebt met hele hoge psilodosissen bijvoorbeeld dan verwacht ik dat je misschien al een wat beter beeld hebt van wat DMT ongeveer kan gaan doen. Ik weet niet in hoeverre dit klopt maar het lijkt me waarschijnlijk.
Ik wil zeker nog meer ervaring op gaan doen met DMT binnenkort of in de toekomst. Maar het spul is wel in die mate overweldigend dat ik de volgende keer vermoedelijk wat meer stress van tevoren ga ervaren dan die eerste keer. Vervelend of eng was de belevenis niet, het was indrukwekkend en ik was er dankbaar voor, maar ik weet de volgende keer wel zo’n beetje waar ik aan begin en dat is aardig spannend.
Bij psilo en LSD heb ik wat meer referentiekader, in de normale tot de wat hogere (niet extreme) dosissen range. En ik heb weliswaar (nog) geen horrorervaringen zoals ik ze soms hier lees maar wel een paar keer goed over de rand kunnen kijken en een glimpje gezien van wat echt flink ‘bad trippen’ kán zijn, en die shit geeft me toch wel rillingen hoor. ‘t Is denk ik hierdoor dat ik meer pussy ben voor heroïsche dosissen relatief bekende middelen. Bang voor het bekende, maar dan een totaal krankzinnige versie ervan. :’)
Daarbij is een DMT-ervaring heel kort. Dat zegt niet alles gezien de shitload aan complexe info die je in die periode op je afgevuurd krijgt en het hoeft ook zeker niet als kort ervaren te worden (mensen houden volgens mij regelmatig een redelijk normaal tijdsbegrip, maar soms ook niet, bij mijzelf was het echt wel flink verstoord en leek het eerder een jarenlange loop). Maar het is van tevoren toch een wat geruststellender gevoel dat iets waar je jezelf in gaat storten - wat mogelijkerwijs op de grens zal gaan zitten van wat je geest aan kan qua heftigheid - minuten gaat duren vs. uren.
Zo was het voor mij dan.