#1
- Wie: Snuffelaar 🐾 met @Climbatize als tripsitter
- Wat: N,N-DMT via vape pen
- Wanneer: Oktober 2025, 's avonds
- Waar: Passagiersstoel van onze auto
- Ervaring: 2e keer vape pen, vrij ervaren met changa & NN-DMT (vaporgenie)
Intro
We waren op weg naar een freeparty in Wallonië, ergens in de bossen. Climbatize was de auto chauffeur. Ik zat naast haar als passagier, DJ en copiloot. Een vriendin had me haar DMT vape pen geleend maar ik had nog geen goed moment gevonden om hem te gebruiken. Tijdens het rijden keken we af en toe naar buiten om de mooie omgeving te bewonderen. Dit gaf me good vibes. Zo goed dat het gevoel om te trippen begon te kriebelen. C. vertrouwde me en liet het mij toe.
Ik had het de dag ervoor al kort getest, maar heb geen idee van hoeveel DMT er werkelijk in zat. Qua intensiteit was de ervaring die volgen zou een 4/5. Niet even intens als het moment van een eerdere breakthrough waar ik een farao had ontmoet, maar heftig genoeg voor in de memory books.
Vlak voor het inhaleren ademde ik een paar keer diep in en uit. Zo kwamen mijn hoofd en lichaam wat tot rust zodat het vapen makkelijker zou verlopen. Ik nam een rustige stabiele hijs, telde tot tien en hield m’n adem nog eens tien seconden vast. Daarna nog een keer. En nog een keer. Drie trekjes in één minuut.
De trip
De laatste puf liet ik zo lang mogelijk chillen in m’n longen tot ik bijna instant gelanceerd werd naar ergens niet hier. De snelheid liet me compleet gedesoriënteerd achter in een donkere leegte waar zwaartekracht nooit een concept is geweest. Ik zag vertrouwde elementen rondzweven die me half subtiel observeerden. Een vrolijk gevoel overheerste de verwarring. Blij om weer terug te zijn. Dat welkome gevoel herken ik van changa en eerdere dmt trips. Het is moeilijk om de ervaring in woorden om te zetten; maar wie niet waagt, blijft maagd.
Vanuit het niets verscheen er een gifgroene slang in het midden van mijn vizier. Ik probeerde met mijn ogen te knipperen om te zien of het een hallucinatie was. Aangezien mijn ogen dicht waren en knipperen hierdoor niet lukte, bleek het inderdaad een hallucinatie te zijn. Ze bleef naar mijn gevoel een tiental seconden naar me staren. Haar aanwezigheid voelde vrij neutraal aan. Vriendelijk noch vijandig; gewoon starendig.
Plots verdween de slang in het niets. Dit maakte ruimte in de ruimte voor een soort slierten die in neon-achtige kleuren door elkaar overvloeiden. Ze zweefden sierlijk als een astronaut door de lucht, wetende dat ik ze aan het observeren was. Enkelen kwamen op me af en groeiden naarmate ze dichterbij kwamen. Er waren gloeiende symbolen tussen die slierten te zien. Ze leken wat op hiërogliefen, maar ergens toch ook niet. Volgens mij is dit gewoon de taal die ze spreken en in hun Rijk ben ik analfabeet.
Tevergeefs probeerde ik te ontrafelen wat ze me probeerden te vertellen. Een jammer gevoel schoot door mijn gedachten wat ook weer even snel verdween. Dit heb ik wel vaker gezien tijdens vorige ervaringen en snapte er toen ook al even weinig van. Als ooit de dag komt dat ik als uitwisselingsstudent naar daar zou mogen kan ik misschien machine elf leren. Dan zal de puzzel misschien wel in elkaar passen. Waarschijnlijk niet. Niet omdat zo’n uitwisseling waarschijnlijk onbestaande is, maar omdat ik het gevoel heb dat de dmt er plezier in heeft me te plagen. Dit geplaag voelde vrij kinderlijk aan in positieve zin.
Ik rolde mijn ogen vooruit en merkte dat ze nu terug een stukje van de werkelijkheid konden zien. Op het dashboard voor me verschenen er horizontaal verschillende lagen licht, alsof het gestapelde legoblokjes waren. Iedere laag liet me thematisch een ander stukje gespleten dimensie zien. Ze bleven allemaal persistent in het thema dat ter plekke gaande was. Ik kon mijn ogen niet geloven. Sommige lagen namen het volledige veld in beslag, terwijl anderen eerder leken op augmented reality, geplakt over onze echte realiteit.
Mijn aandacht werd getrokken naar het stukje dimensie die zich in het midden begaf. Doorzichtige kubussen met afgeronde hoeken vulden het hele veld. Hoewel ik ze normaal in het geel, oranje en soms blauw tegenkom waren ze deze keer zo wit als sneeuw.
De laag hierboven was zo zwart als zwart kan zijn. Wél voelde het alsof er een dozijn smileys me toelachten ondanks dat het praktisch gezien onmogelijk was om ze te zien. Toen ik er naar keek verschenen er heel erg vage macaroni particles in mijn ooghoeken. Opnieuw tintelde een bijzonder vrolijk gevoel door mijn lichaam. Het gelach in dit portaal werkte vrij aanstekelijk.
Hierna probeerde ik mijn hoofd naar de autodeur rechts van me te draaien om te kijken of er nog iets te zien viel. Verbazend genoeg lukte me dit ook. Alles draaide met me mee, alsof ik een VR bril op had maar dit was niet zo, want ik heb geen VR bril. De kubussen van daarstraks, die er nu blauw uitzagen, waren zich hier aan het verstoppen. Misschien wouden ze geen aandacht trekken. Misschien vonden ze het daar gewoon een comfortabele hoek.
Boven op het plafond van de linker achterbank merkte ik een spiraal op die vaagjes aan het verdwijnen was. Ook begonnen de verschillende dimensies te verdwijnen. De poort leek vanaf nu al dimmend te sluiten. Ik sloot mijn ogen en haalde diep adem.
Achter me hoorde ik korte golven van percussie die in vlagen kwamen. Nochtans had ik airpods in met noise cancellation om extern geluid weg te houden. Het deed me denken aan een gezellig kampvuur waar fluisterbongos werden gespeeld. Wanneer ik probeerde er op te focussen verdwenen ze abrupt. Opnieuw werd ik op een speelse manier in de maling genomen.
Ik zette een paar keer de noise cancellation uit om te checken of de radio aan stond. Dit vroeg ik ook een paar keer aan C. die dit ontkende. Haar stem klonk ver weg en had een echo met reverb, wat haar een dromerige vibe gaf. Alsof de stem zich ook in dezelfde void bevond, sterrenstelsels verwijderd van waar ik me op dat moment begaf.
Boven de bijna verdwenen portalen heen kon ik door het raam van de auto kijken. Een geasfalteerde binnenbaan verscheen onder de autolampen van C. Dit vond ik heel lief, want anders viel er buiten niets te zien. De void was al donker genoeg op zich. Het leek alsof de weg in een lichte buiging naar ons toe kwam. De auto voelde aan als zo’n karretje op een houten achtbaan, die maar eindeloos bleef klimmen.
Af en toe verschenen er langs de zijkant bomen die graag wouden fonkelen. Dit waren ze ongevraagd dus ook aan het doen. Desondanks het nog te vroeg is voor kerst, flikkerden er sterretjes in hun takken. Dit stoorde me niet zozeer. In tegendeel, het was ze gegund om even in de spotlight te staan. Er is een video van Kud die me ooit liet zien hoe eenzaam ze kunnen zijn. Sindsdien is mijn empathie naar bomen.. licht gestegen.
Terwijl ik nog wat verder zat te denken over welke emoties bomen potentieel kunnen hebben nam de dmt stilletjes afscheid. Net op tijd, want we stonden op het punt om op de bestemming van de freeparty te arriveren. Golven van euforie zinderden nog door mijn lichaam. Deels van wat er zonet allemaal is gebeurd; deels van wat er straks allemaal zal gebeuren.
Een magisch moment die opgevolgd werd door een magische nacht.
Daar.. Ergens in de bossen van Wallonië...
- Wat: N,N-DMT via vape pen
- Wanneer: Oktober 2025, 's avonds
- Waar: Passagiersstoel van onze auto
- Ervaring: 2e keer vape pen, vrij ervaren met changa & NN-DMT (vaporgenie)
Intro
We waren op weg naar een freeparty in Wallonië, ergens in de bossen. Climbatize was de auto chauffeur. Ik zat naast haar als passagier, DJ en copiloot. Een vriendin had me haar DMT vape pen geleend maar ik had nog geen goed moment gevonden om hem te gebruiken. Tijdens het rijden keken we af en toe naar buiten om de mooie omgeving te bewonderen. Dit gaf me good vibes. Zo goed dat het gevoel om te trippen begon te kriebelen. C. vertrouwde me en liet het mij toe.
Ik had het de dag ervoor al kort getest, maar heb geen idee van hoeveel DMT er werkelijk in zat. Qua intensiteit was de ervaring die volgen zou een 4/5. Niet even intens als het moment van een eerdere breakthrough waar ik een farao had ontmoet, maar heftig genoeg voor in de memory books.
Vlak voor het inhaleren ademde ik een paar keer diep in en uit. Zo kwamen mijn hoofd en lichaam wat tot rust zodat het vapen makkelijker zou verlopen. Ik nam een rustige stabiele hijs, telde tot tien en hield m’n adem nog eens tien seconden vast. Daarna nog een keer. En nog een keer. Drie trekjes in één minuut.
De trip
De laatste puf liet ik zo lang mogelijk chillen in m’n longen tot ik bijna instant gelanceerd werd naar ergens niet hier. De snelheid liet me compleet gedesoriënteerd achter in een donkere leegte waar zwaartekracht nooit een concept is geweest. Ik zag vertrouwde elementen rondzweven die me half subtiel observeerden. Een vrolijk gevoel overheerste de verwarring. Blij om weer terug te zijn. Dat welkome gevoel herken ik van changa en eerdere dmt trips. Het is moeilijk om de ervaring in woorden om te zetten; maar wie niet waagt, blijft maagd.
Vanuit het niets verscheen er een gifgroene slang in het midden van mijn vizier. Ik probeerde met mijn ogen te knipperen om te zien of het een hallucinatie was. Aangezien mijn ogen dicht waren en knipperen hierdoor niet lukte, bleek het inderdaad een hallucinatie te zijn. Ze bleef naar mijn gevoel een tiental seconden naar me staren. Haar aanwezigheid voelde vrij neutraal aan. Vriendelijk noch vijandig; gewoon starendig.
Plots verdween de slang in het niets. Dit maakte ruimte in de ruimte voor een soort slierten die in neon-achtige kleuren door elkaar overvloeiden. Ze zweefden sierlijk als een astronaut door de lucht, wetende dat ik ze aan het observeren was. Enkelen kwamen op me af en groeiden naarmate ze dichterbij kwamen. Er waren gloeiende symbolen tussen die slierten te zien. Ze leken wat op hiërogliefen, maar ergens toch ook niet. Volgens mij is dit gewoon de taal die ze spreken en in hun Rijk ben ik analfabeet.
Tevergeefs probeerde ik te ontrafelen wat ze me probeerden te vertellen. Een jammer gevoel schoot door mijn gedachten wat ook weer even snel verdween. Dit heb ik wel vaker gezien tijdens vorige ervaringen en snapte er toen ook al even weinig van. Als ooit de dag komt dat ik als uitwisselingsstudent naar daar zou mogen kan ik misschien machine elf leren. Dan zal de puzzel misschien wel in elkaar passen. Waarschijnlijk niet. Niet omdat zo’n uitwisseling waarschijnlijk onbestaande is, maar omdat ik het gevoel heb dat de dmt er plezier in heeft me te plagen. Dit geplaag voelde vrij kinderlijk aan in positieve zin.
Ik rolde mijn ogen vooruit en merkte dat ze nu terug een stukje van de werkelijkheid konden zien. Op het dashboard voor me verschenen er horizontaal verschillende lagen licht, alsof het gestapelde legoblokjes waren. Iedere laag liet me thematisch een ander stukje gespleten dimensie zien. Ze bleven allemaal persistent in het thema dat ter plekke gaande was. Ik kon mijn ogen niet geloven. Sommige lagen namen het volledige veld in beslag, terwijl anderen eerder leken op augmented reality, geplakt over onze echte realiteit.
Mijn aandacht werd getrokken naar het stukje dimensie die zich in het midden begaf. Doorzichtige kubussen met afgeronde hoeken vulden het hele veld. Hoewel ik ze normaal in het geel, oranje en soms blauw tegenkom waren ze deze keer zo wit als sneeuw.
De laag hierboven was zo zwart als zwart kan zijn. Wél voelde het alsof er een dozijn smileys me toelachten ondanks dat het praktisch gezien onmogelijk was om ze te zien. Toen ik er naar keek verschenen er heel erg vage macaroni particles in mijn ooghoeken. Opnieuw tintelde een bijzonder vrolijk gevoel door mijn lichaam. Het gelach in dit portaal werkte vrij aanstekelijk.
Hierna probeerde ik mijn hoofd naar de autodeur rechts van me te draaien om te kijken of er nog iets te zien viel. Verbazend genoeg lukte me dit ook. Alles draaide met me mee, alsof ik een VR bril op had maar dit was niet zo, want ik heb geen VR bril. De kubussen van daarstraks, die er nu blauw uitzagen, waren zich hier aan het verstoppen. Misschien wouden ze geen aandacht trekken. Misschien vonden ze het daar gewoon een comfortabele hoek.
Boven op het plafond van de linker achterbank merkte ik een spiraal op die vaagjes aan het verdwijnen was. Ook begonnen de verschillende dimensies te verdwijnen. De poort leek vanaf nu al dimmend te sluiten. Ik sloot mijn ogen en haalde diep adem.
Achter me hoorde ik korte golven van percussie die in vlagen kwamen. Nochtans had ik airpods in met noise cancellation om extern geluid weg te houden. Het deed me denken aan een gezellig kampvuur waar fluisterbongos werden gespeeld. Wanneer ik probeerde er op te focussen verdwenen ze abrupt. Opnieuw werd ik op een speelse manier in de maling genomen.
Ik zette een paar keer de noise cancellation uit om te checken of de radio aan stond. Dit vroeg ik ook een paar keer aan C. die dit ontkende. Haar stem klonk ver weg en had een echo met reverb, wat haar een dromerige vibe gaf. Alsof de stem zich ook in dezelfde void bevond, sterrenstelsels verwijderd van waar ik me op dat moment begaf.
Boven de bijna verdwenen portalen heen kon ik door het raam van de auto kijken. Een geasfalteerde binnenbaan verscheen onder de autolampen van C. Dit vond ik heel lief, want anders viel er buiten niets te zien. De void was al donker genoeg op zich. Het leek alsof de weg in een lichte buiging naar ons toe kwam. De auto voelde aan als zo’n karretje op een houten achtbaan, die maar eindeloos bleef klimmen.
Af en toe verschenen er langs de zijkant bomen die graag wouden fonkelen. Dit waren ze ongevraagd dus ook aan het doen. Desondanks het nog te vroeg is voor kerst, flikkerden er sterretjes in hun takken. Dit stoorde me niet zozeer. In tegendeel, het was ze gegund om even in de spotlight te staan. Er is een video van Kud die me ooit liet zien hoe eenzaam ze kunnen zijn. Sindsdien is mijn empathie naar bomen.. licht gestegen.
Terwijl ik nog wat verder zat te denken over welke emoties bomen potentieel kunnen hebben nam de dmt stilletjes afscheid. Net op tijd, want we stonden op het punt om op de bestemming van de freeparty te arriveren. Golven van euforie zinderden nog door mijn lichaam. Deels van wat er zonet allemaal is gebeurd; deels van wat er straks allemaal zal gebeuren.
Een magisch moment die opgevolgd werd door een magische nacht.
Daar.. Ergens in de bossen van Wallonië...
