wendy1980

"Dag mensen, Afgelopen vrijdag ben ik inderdaad bij de huisarts geweest. Ik heb mijn hele verhaal gedaan en ik heb er een half uur gezeten, verteld van mijn problemen, dat ik veel moeite heb met het afblijven van de drugs, dat ik kinderen heb en van mijn lichamelijke klachten. Omdat de huisarts zich zorgen maakte over het verdoofde gevoel in mijn achterhoofd en dat in combinatie met de schokken/flitsen in mijn hoofd vond hij het noodzaak dat ik zo snel mogelijk naar de neuroloog ging. Daar ben ik dus gisterochtend geweest , ben meteen in een scan geweest en de uitslag is zwaar kut want er zit een tumor in die nu zo groot is als een knikker en die knelt zenuwen af.......Donderdag wordt ik opgenomen en gaan ze proberen operatief te verwijderen en kijken of er uitzaaingen zijn. Al met al lekker kut en dit had ik niet verwacht. De tumor is trouwens geen gevolg van drugsgebruik, dit had iedereen kunnen overkomen. Afgelopen weekend thuis geweest (toen wist ik nog niet van de hersentumor) en vroeg naar bed gegaan, had vorige week alle pilletjes die ik nog had en GHB weggegooid. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet eens behoefte aan heb gehad maar toen ik gisteren dit allemaal hoorde had ik in eerste instantie vreselijk veel zin om helemaal van de kaart te zijn maar al snel bedacht ik dat dat geen enkele zin heeft, ik wil beter worden en leven, ik wil mijn kids nog groot zien worden. De tumor is kwaadaardig een daarom word ik donderdag al geholpen, ik hoop dat ze dat ding er gewoon uit snijden en dat het dan verholpen is maardat is allemaal afwachten...Ik kon van de huisarts trouwens anti-depressiva krijgen maar wil het op eigen kracht doen. Ik heb nu kracht genoeg (denk ik...) want wil gewoon niet ziek zijn/worden! Ik wil jullie nogmaals bedanken voor al jullie reacties, ookal waren sommige niet zo fijn om te lezen ik werd wel even met beide benen op de grond gezet en juist dat had ik misschien wel nodig. Ik ben doordat ik op dit forum ben gekomen wel gaan inzien dat ik een probleem heb en ben daarom naar de huisarts gegaan. Als ik jullie reacties niet had gehad was ik waarschijnlijk echt niet gegaan en misschien was ik dan pas een jaar later geweest en wie weet hoe groot die tumor dan was geweest. Ik wil niet zielig doen, ik ben positief (tja...hoe dat nog kan...haha) en ga ervan uit dat er geen uitzaaiingen zijn en dat dat ding eruit gesneden wordt en dan zien we wel weer verder. Het gaat jullie goed. Liefs, Wendy"

"Hallo mensen, Mijn vriendin heeft mij gevraagd om een bericht te posten op dit forum. Ze wilde jullie laten weten hoe het met haar gaat. Afgelopen donderdag is zij geopereed en is een stukje weefsel weggenomen van de tumor. De uitslag was niet positief en ze gaan woensdag al beginnen met chemotherapie/radiotherapie. Het is ook zeldzaam want meestal komt deze kanker voor bij ouderen, maar zij heeft weer de pech dat het bij haar overkomt. De arts zei dat deze vorm bij 1op 10.000 jongere mensen voorkomt. De tumor kon niet in zijn geheel weggehaald worden daar deze helemaal vergroeid was. we zijn ons kapot geschrokken en ik wist natuurlijk datze last had van die schokken in aar hoofd maar wij dachten datdat kwam door het drugsgebruik.Ik heb haar vele malen gezegd naar de huisarts te gaan,ik heb veel gedaan om haar er vanaf te helpen maar het is me nooit gelukt. Nadat zij op het forum wasgeweest, had ze haar ogen eindelijk geopened en ging voor hulp naar de huisarts. Daardoor kwam deze ellende dus aan het licht. Ik hoop zo en vooral voor onze kinderen dat het goed komt maar de artsen zijn nietpositief. Ik heb vanaf donderdag dag en nacht op internet gezeten om ook maarergens positieve verhalen te lezen maar er is weinig hoop.Maar wie weet, ze heeft al zoveel overwonnen dat dit haar misschien ook gaat lukken. Bedankt voor jullie berichten, fijn te weten dat er mensen zijn die meeleven. Ik zal een stukje tekst kopieren van hetgeen wat ze nu precies heeft, ik kan het moeilijk uitleggen, dus dan maar even zo; "Glioblastoma multiforme (GBM) (astrocytoom graad 4) Het glioblastoma multiforme is het meest voorkomende en helaas ook meest agressieve glioom, en komt vooral voor op hogere leeftijd tussen de 50 en 70 jaar. Het komt iets vaker voor bij mannen dan bij vrouwen. Symptomen Het glioblastoma multiforme groeit snel en geeft veelal direct ernstige klachten: Hoofdpijn, misselijkheid, braken Gedragsveranderingen, in het bijzonder verwardheid en een in korte tijd ontstaan traag denkvermogen Moeite met / uitval van spraak en taal Stoornissen van het gezichtsvermogen Verlammingsverschijnselen, in het bijzonder zwakte van een lichaamshelft Epileptisch insult Diagnose De symptomen zijn vaak zo ernstig dat een patiënt snel wordt verwezen naar een neuroloog. Het kenmerkende beeld van een glioblastoma multiforme op een MRI is een grillige hersentumor, waarbij de randen veel contrast opnemen rond een contrastarm tumorcentrum met weinig bloedvaten (dood weefsel). De diagnose moet gesteld worden middels weefselonderzoek. Behandeling De standaardbehandeling van een glioblastoma multiforme is een operatie gevolgd door radiotherapie. Bij relatief jonge patiënten (jonger dan ca. 65 jaar) in goede conditie wordt in het algemeen radiotherapie in combinatie met chemotherapie geadviseerd. Er is geen standaardbehandeling voor tumoren van deze aard die terugkeren. Wel zijn er meerdere experimentele behandelingen die in studieverband worden gegeven." We proberen positef te blijven en over een tijdje zal ik jullie berichten hoe het gegaan is. Voor nu ben ik vee lbij haar en ben ik erg druk met de kinderen. Groet, Jasper"

"Lieve mensen, De afgelopen anderhalve week zijn ontzettend chaotisch geweest en we zijn allemaal kapot, mijn lieve vriendin, Wendy,is afgelopen zaterdag 17 oktober in het ziekenhuis overleden. We zijn zo ongelooflijk verbaasd hoe dit zo snel heeft kunnen gaan, we zijn echt in shock. Ik, onze kids, onze ouders, broers, vrienden... de enige die niet echt verbaasd lijken zijn de artsen. Drie weken geleden wisten we nog van niets en maakten we plannen om aankomende Kerst metde kids naar Disneyland te zullen gaan en nu....nu wordt ze morgen gecremeerd....ikkan er maar niet bij met mijn verstand, en ik word helemaal gek, nu dit hier schrijven geeft even rust in mijn kop,klinkt misschien stom maar door nu hier "even op te sommen" wat er de afgelopen dagen is gebeurd lijk ik het steeds meer te beseffen... Ik zal proberen om kortsamen te vatten wat er is gebeurd. donderdag 12 okt werd er weefsel weggenomen en toen hoorden we vrijwel meteen dat het goed fout zat, verder hebben ze ons heel veel verteldmaar ikmoet jullie bekennen dat ik dat allemaal kwijt ben...feit is dat ze vanaf toen in het ziekenhuis moest blijven en dat ze steeds sneller achteruit ging, ik denk nog steeds bij mezelf" wat als we nu niet naar de dokter waren gegaan....misschien was ze nu dan niet dood..."....vreemd maar dat gevoel heb ik nu. Anyway, met de dag werd ze zwakker, afgelopen vrijdag kon ze ineens niet meer praten en niets meer zien aan één oog, ze herkende ons allemaal niet meer en het enige wat ze nog deed was alsmaar overgeven en epileptische aanvallen. Zaterdagavond is de familie bijelkaar geroepen omdat ze vrijdagavond in coma raakte, zooo ontzettend snel...godverdomme....de kinderen hebben geen afsceid van hun mama knnen nemen toen ze nog helder was. Zooneerlijk! Sorry,ik spring nu van de hak op de tak ,ik benmomenteel echt even in de war. Later werd er ons verteld dat er geen hersenactiviteit meer zichtbaar was met andere woorden ze was dus hersendood. En dan weet je dus, dit komt nooit meer goed. Om 23.58 uur is de apparatuur eruit gehaald en is ze overleden. En morgen gaat ze dus voorgoed weg en zien we aar niet meer. De kinderen zijnzo verdrietig, ze zijnnog zo lein maar toch weten ze dat mama niet meer komt en dat doet zoveelpijn. Ik heb jullie nu op de hoogte gesteld van haar overlijden, Anderhalve week geleden hadden we t nog over het forum en zei ze me al dat ik wel ff nog wat moest postendat ze het zo fijn had gevonden dat jullie zo meelevend waren. Ik wou dat ik beter nieuws had...Groet, Jasper en kids"

"Aan wat voor vervelenders denk je dan? Ik had voor vanochtend een afspraak staan bij de huisarts, maar ik had afgebeld, ik durf gewoon niet te gaan. Ik wil wel hulp want ik kan dit niet alleen. IK heb vorige maand op de Mediumcare in het ziekenhuis gelegen omdat ik dacht dat ik 2 likjes MDMA poeder had genomen maar het bleek Ice te zijn (chrystal meth). Je zou denken dat ik daardoor nooit meer iets zou gebruiken, en dat was ik die week ook echt nooit meer van plan, maar ja, toen werd het weer weekend. Ik schaam me gewoon om als volwassen vrouw (met kinderen nota-bene) daar hulp te voor moeten vragen. ik dacht dat ik het altijd goed in de hand had maar ik krijg nu toch wel allerlei vage klachten. Advies en tips zeer welkom..."

"Ik weet dat je gelijk hebt, ik moet gewoon gaan. Ik ga het doen, wie hou ik voor de gek.Dank je voor je reactie, het gaan om je gezondheid, en idd, als ik die zooi allemaal durf in te nemen dan moet ik ook naar de arts durven Groetjes"

"Dank je voor je reactie. Toen ik die vanmorgenvroeg las, gaf me dat net dat laatste zetje wat ik nodig had en heb de huisarts gebeld en kan vrijdag komen. Ik zie ook wel in dat dit niet lang goed kan gaan, en idd elk weekend feesten...ik wil er wel bij zeggen dat mijn kinderen in het weekend altijd bij hun vader zijn, dus zij hebben me nooit onder invloed gezien. En ja, ik was op maandag en dinsdag erg moe maar zorgde wel altijd dat de kids op tijd op school waren, met ze spelen etc. Ik wil niks goedpraten maar wil wel zeggen dat ik juist voor hun wel mijn best heb gedaan en nu is het tijd om te stoppen. Mijn partner gaat me ook helpen en ik hoop echt dat ik het kan, al ben ik van mening (tenminste...dat roep ik zelf altijd het hardste) dat als je iets écht wilt dat het je ook lukt. Ik ben het zo zat om 2-3dagen in de week kapot te zijn van zo'n weekend, ik heb een eigen zaak en ook dat ben ik de laatste maanden aan het verslonzen, allemaal tekenen die ik eerst niet wilde zien. ik durf wel te zeggen dat ik misschien inderdaad een probleem heb, of misschien verslaafd, alleen dat klinkt zo zwaar, onder verslaafde versta ik junkies die geen geld hebben, geen werk, die er vies uit zien....Ik heb geen zin om dadelijk alles kwijt te raken wat ik lief heb, dus ik ga er nu wat aan doen. In het verleden, toen ik 16 was, ben ik naar het CAD geweest, vanwege de speed waar ik toen maar niet van kon afblijven, ik ben daar toen boos weggegaan (ik was paranoia, en agressief...)....inmiddels is dat dus 14 jaar geleden, zou ik daar nog terug kunnen? Ik hoop dat de huisarts me kan adviseren, misschien dat iemand dit weet, maar de laatste paar maanden ben ik behoorlijk depri, waarschijnlijk serotonine-tekort, geven ze daar pilletjes voor of anti-depressiva...? Groetjes, Wendy"

"Ik begrijp die reacties wel, ja, ik ben ook behoorlijk stom geweest, maar niet iedereen staat nou eenmaal sterk in zijn schoenen...ik in ieder geval niet. Ik wil er gewoon echt vanaf, en nee, ik hoef geen pillen van de dokter zodat ik elk weekend weer door kan gaan ik bedoelde daarmee of er misschien pillen bestaan die je serotoninetekorten weer enigzins aan kunnen vullen waardoor ik me wat lekkerder voel en júist geen behoefte meer krijg om te gaan feesten. Denken jullie nu echt dat ik me heerlijk voel elke keer? Heb al jaren niet meer dat geweldige gevoel als van de eerste paar keer, dat snap ik zelf ook wel, ik heb het niet gebruikt maar misbruikt, omdat ik geen maat kan houden en misschien te extreem ben, noem me een slappeling whatever...ik heb altijd voor mijn kinderen goed gezorgd, behalve voor mezelf, en dat wil ik nu gaan veranderen, en dit was een eerste stap. Ik had ook niet verwacht dat ik reacties vol medelijden zou krijgen, daar zit ik niet op te wachten, het is goed om de waarheid onder ogen te zien. En ik heb ook geen excuses om te gebruiken, het is begonnen omdat ik het lekker vond....en ik hoop dat ik sterk genoeg ben dat het nu eindigt en dat ik me lekker kan voelen zonder drugs...welke soort dan ook. In elk geval bedankt voor alle reacties."

"Bedankt voor jullie lieve en warme berichten, dat doet me goed. Gisteren was de crematie, het was er echt zo'n sombere dag voor, regen...wind...het was enorm druk, er waren ruim 500 mensen, het was een prachtig afscheid, iedereen kwam in het wit, zo mooi om te zien. De kinderen hebben ook mooie dingen gezegd, ik was zo trots op ze dat ze voor 500 man met zijn tweetjes wat gingen zeggen. Ik geloof dat toen niemand het meer droog hield. Alles is gefilmfd dus als ze wat ouder zijn bekijken ze het misschien op een andere manier dan nu. Ze zijn wel verdrietig mar kinderen kunnen zo makkelijk relativeren..."mama heeft nu tenminste geen pijn meer en dan is ze ook bij haar oma en bij Kim (haar zus)".... Iemand vroeg op dit topic hoe het zo snel heeft kunnen gebeuren en wat nu de precieze doodsoorzaak was...de tumor ebben ze toen niet weg kunnen halen, eenklein stukje maar, en omdat het zo'n agressieve tumor was groeide die met de dag harder en harder waardoor snel veel functies uit vielen, savonds raakte ze dus in coma en zo vielen al aar functies uit. Voor ons onbegrijpelijk en snel,maar de artsen zeiden dat dat "vrij normaal" was met deze tumor... Doordat ze dus toen hersendood was hebben we besloten de beademing uit te zetten en toen is ze dus vanzelf overleden. Mensen, ik wil jullie zeggen, geniet van het leven, zo zie je dat het zo maar afgelopen kan zijn, Wendy was een feestbeest en een superlief wijf, voor mij, de kinderen, iedereen. Aan de andere kant heeft ze in het verleden dingen meegemaakt waardoor ze vaak haar toevlucht zocht in de drugs, dat wil niet zeggen dat et haar tot een slechte moeder maakte, integendeel, ik ken nemand die zo toegewijd was aan haar kinderen dan zij. Maar goed, geniet allemaal, wees lief voor elkaa en et enige wat ik nog kan zeggen is dat als je er iets is ga liever 1000 x voor niks naar de dokter als 1 x veel te laat. Wij moeten nu verder, en vanaf vandaag lijkt het alsof de wereld stilstaat maar alles gaat gewoon door, de kinderen moeten gewoon naar school, ikmoet weer aan het werk....pfffffff....ik hoop dat de tijd snel gaat want ze zeggen tijd heelt alle wonden....In ieder geval eeft het ons heel erg goed gedaan dat er wildvreemde mensen zijn die zulke lieve woorden berichten, dank jullie wel voor dat! Jasper"