niandra

"Ik herken ook veel in de verhalen. Ben op mijn 18e verslingerd geraakt aan speed, en sindsdien eigenlijk nooit serieus gestopt, behalve dan tijdens mijn zwangerschap. Ergens halverwege de jaren 90 in het housecircuit gerold, en van het een komt het ander. Dagelijks speed gebruiken is me vanaf het eerste moment prima bevallen. Na een poosje excessief te hebben gebruikt ( 30 kg afvallen, niet meer slapen zonder slaappillen, constant megastrak staan en er zowel geestelijk als lichamelijk bijna aan onderdoorgaan)heb ik geleerd om toch dagelijks te gebruiken, maar er mee om te gaan zonder er hinder te van ondervinden in het dagelijkse maatschappelijke leven. En toen ik dat onder de knie had, was het einde zeg maar zoek. Ik ben nu 27 en alles netjes huisje boompje beestje, HBO-opleiding afgemaakt en een goede baan, koophuis, leuk kind, goede relatie etc...maar nog steeds min of meer verslaafd aan speed. Niet dat ik de hele dag superhyper rondstuiter ofzo, maar wel iedere ochtend na het ontbijt een bommetje met dagdosering....En vervolgens naar mijn werk om mensen te gaan helpen.....(werk in de hulpverlening) Tja...raar blijft het natuurlijk wel. Ben nu voor het eerst van mijn leven van plan om het anders aan te pakken, maar het valt me tot nu toe behoorlijk tegen. Ik ondervind nu voornamelijk de emotionele gevolgen van een bijna 10-jarige speedverslaving, en dat bevalt me voor geen meter. Ik heb het gevoel dat ik maar twee kanten op kan: Mijn kind en biezen pakken en weggaan uit mijn omgeving (die mij altijd weer confronteert met de mogelijkheid om gewoon voor het gemak weer lekker te gaan gebruiken) en ergens helemaal opnieuw beginnen. Of accepteren dat deze verslaving bij mij hoort en gewoon mijn leven verder leven. Dat laatste is het makkelijkst, en ook heel goed werkbaar. Maar het idee dat ik dan voor de rest van mijn leven een speedjunk zal blijven maakt me ook niet echt vrolijk."