Tingtingting

"Wie? Ik en een vriendin (M) . Een aantal vrienden waren ook nuchter aanwezig, omdat we een hele hechte vriendengroep hadden stoorde we ons hier niet aan. M heeft ook haar eigen tripreport geschreven! Wat? 12-13 gram Atlantis truffels Waar? Bij M thuis. Het is een lang verhaal geworden, sorry alvast 😊 M en ik hadden al een tijdje het idee om te trippen. Ik had één keer een kleine hoeveelheid truffels genomen en zij een aantal keer paddos. Ondanks dat er veel in ons leven aan de gang is, zowel positief als negatief wouden we graag eens trippen. We stonden er allebei hetzelfde in: alle gevoelens zijn welkom, wat er ook zou komen, het mocht er zijn. 13:00 Ik ging naar het huis van M om het alvast in te richten. We hingen glowsticks op, hadden een starprojector, staken wierrook aan, legde stressballen neer en maakte alles gezellig. Ondertussen kwamen onze vrienden binnen. Een had 2 Pillow Pets mee: een soort hele lange knuffels van een kat. Ik was er gelijk verliefd op. Een andere vriendin had een spelljar gemaakt met verschillende kruiden om ons een veilige reis te bezorgen. 'Voor een veilige reis en dat jullie er mentaal goed door mogen komen' zei ze. We waren er ontzettend dankbaar voor. M en ik klaagde ondertussen over de honger, we hadden beide nog niets gegeten en dachten aan al het heerlijke eten wat we konden nemen tijdens de trip. De truffel thee stond klaar en moest nog even intrekken. M en ik besloten ondertussen even op het bed te gaan liggen en te gaan mediteren. Maar al snel, omdat we zoveel honger hadden begonnen we liedjes te zingen. (op de melodie van O' Denneboom): Frietje met, Frietje met, Frikandel en Een kroket En op 'Had ik maar iemand om van te houden:' 'Had ik maar een pan met nasi' Het haalde even de druk van de ketel en toen het tijd was begonnen we al lachend de truffelthee te nemen. We maakte grapjes over dat we zoveel honger hadden dat we niet eens hadden gemerkt hoe vies de truffels waren. 15:30 Ik begon misselijk te worden. Ik vond het een vervelend gevoel en had gehoopt door de thee dat het mee zou vallen. Langzaam kwamen de effecten bij mij en M op. Ik deed mijn ogen dicht en hoorde de muziek helemaal door me heen gaan. Ondertussen deed ik flink mijn best om alles binnen te houden. 'Niet kotsen, Niet kotsen' herhaalde ik als een soort mantra in mijn hoofd. Ik sloot mijn ogen en achter mijn ogen zag ik verschillende patronen. Het was prachtig, ik zag een soort oranje en paarse paddestoelen dansen. Ik moest er erg om lachen. Met mijn ogen open zag ik nog niet veel verschil. We besloten om buiten een sigaretje te gaan roken. Buiten was ineens ontzettend mooi! Er stond een kleurrijk gebouw, voor dit gebouw stonden allemaal gekleurde auto's. Daarnaast stond een grijs vervallen gebouw, daarvoor stonden allemaal zwarte en grijze auto's. Het was prachtig, het deed me denken aan een schilderij. Ik kon er voor mijn gevoel uren naar kijken. Toen de sigaret op was keek ik naar een vriendin. Het viel mij op dat haar haar prachtig was. Er leken verschillende tinten blond in te zitten die perfect met haar blush complementeerde. Haar blush leek wat van kleur te veranderen, en toen ze weg keek leek het of er goud licht van haar afstraalde wat precies dezelfde tint goud was als haar. Eenmaal weer boven gingen we lekker. We voelde ons beide super euforisch en licht en de muziek klonk echt prachtig. Ook moest ik om alles keihard lachen. Mijn ogen traande, maar ik kon er niet mee stoppen. Het plafond bestond uit honderden geometrische patronen en achter mijn ogen was een hele paars/oranje wereld. M probeerde op een gegeven moment me uit te leggen wat zij zag, maar ze kwam niet ver. 'Ja' zei ik, 'Ik snap het helemaal'. Het voelde alsof we elkaar compleet begrepen. Op een gegeven moment gingen M en ik op bed liggen en besloten weer even te gaan mediteren. Dat duurde even, want op bed waren we weer compleet afgeleid. Toen we uiteindelijk de meditatie weer opzette leek het of de meditatie alles verstevigde. Achter mijn ogen golfde de patronen mee op het ritme van mijn ademhaling. Erg lang lukte het niet, het leek wel of ik uit elkaar zou spatten. Ik opende mijn ogen en keek naar mijn handen en mijn handen leken in slowmotion te bewegen. Ik wuifde met mijn handen voor mijn ogen. Ze leken ook niet op mijn handen. Maar ik vond ze wel erg mooi. M lag ondertussen in een deken opgerold, met de Pillow Pet in haar armen. Toen ik van het bed af wou moest ik over haar heen klimmen. Dat leek wel een kwartier te duren. Ik moest weer super hard lachen. 16:00 Vanaf daar weet ik niet precies meer wanneer alles en wat er precies gebeurt is. Het was super chaotisch, maar alles was echt prachtig. M en ik zagen dezelfde dingen en moesten nog steeds om alles lachen. Ook had M een chocoladezoen gegeten. M at die chocoladezoen zo lekker en vol overgave op dat ik ook iets wou eten, maar de gedachte aan chocola maakte me misselijk. Dus stopte ik een yoghurt snoepje in mijn mond. Deze had een citroensmaak en smaakte zo raar en zuur dat ik hem met moeite weg kreeg. Daarna kreeg ik weer zin in een sigaret, ik haalde een vriendin over om mee te gaan roken. M ging dit keer niet mee. We gingen met de lift naar buiten en gingen dit keer roken aan de voorkant van het gebouw. Het was prachtig. De weg naar buiten leek wel een uur te duren. De grond gaf lichtjes, net als bij de efteling. De lift was ook een attractie op zich. Het leek of er verschillende kleuren om de knopjes heen draaide. En toen de lift naar beneden ging voelde het alsof ik zweefde. Buiten leek de lucht wel roze en de kerstversiering van de straten waren zo intens mooi. Ik hield mijn adem in, het was echt prachtig. Ik moest er even van slikken en vroeg me telkens af of het altijd zo mooi was, of dat het door de truffels kwam. Ik vertelde de vriendin dat we terug naar boven moesten. Ik wou M dit namelijk niet onthouden en wou haar 'buiten' laten zien! Eenmaal boven wou M eerst niet mee maar ik trok haar mee in mijn enthousiasme. De vriendin liep ook weer met ons mee. We gingen weer met de lift. 'vond je deze lift net niet zo ontzettend mooi?' vroeg mijn vriendin. Ik keek teleurgesteld naar M. 'Ja' zei ik 'maar nu is het gewoon een lift'. Jammer. Toen we weer buiten waren probeerde ik het te laten zien, de lichtjes en de lucht, de mensen die zachtjes voor bij fietste, de bomen die extra groen leken.. M vond het ook mooi, maar vond het binnen toch fijner. Alsnog wou ik graag meer van buiten zien. Het leek alsof ik de wereld opnieuw ontdekte. Ik wou een rondje lopen, maar mijn pupillen leken wel knikkers en ik moest nog steeds om alles lachen. Dus dat leek me geen goed idee. We gingen even op de bank zitten en praatte wat over hoe wij de trip ervaarde. Dit bleek goed overeen te komen met elkaar. M zei dat er verschillende zijwegen waren, maar één hoofdweg waar op we samen steeds uitkwamen. Ik vertelde haar dat de truffels lief voor me waren. Ik was er voor heen een beetje bang voor, door alle negativiteit die ik dit jaar heb meegemaakt. Zo is mijn moeder ernstig ziek en wordt niet meer beter, ik was ergens bang dat ik daar veel over na zou denken. Maar het voelde echt of de truffels me expres zo'n mooie liefdevolle trip gaven. Ook zag ik het getal 2222 overal. Dat zag ik al vaker, maar keek er niet serieus naar. M woont op nummer 222, en ik besefte ineens dat mijn pincode van mijn telefoon ook 2222 was, en ik zag de nummers ook in het plafond. Het was overal. Ondertussen zette we onze tripbrillen op. Het grappige was dat ik op een gegeven moment geen verschil meer met of zonder tripbril zag. Als ik de tripbril afzette zag ik het filter nog gewoon even in de lucht. 17:00 Hierna luisterde we wat muziek. De muziek leek echt in onze lichamen te komen, alsof al je cellen meedansten op de muziek. We hadden van te voren een hele playlist aangemaakt, maar tijdens de trip klonk niet al deze muziek mooi. Het mooist vonden we Pink Floyd en Bohemian Rhapsody van Queen. Achter mijn ogen dansten er mandalas en patronen mee op de verschillende stemmen. Ze werden groter en kleiner afhankelijk van het tempo van de muziek. Even wisten we niet meer wat we op wouden zetten, niet alles klonk even goed, en niets kon dit overtreffen. In mijn hoofd zat ik met de tekst: 'When I find out all the reasons Maybe I'll find another way Find another day With all the changing seasons of my life Maybe I'll get it right next time' Ik dacht over het nummer na, maar kon niet op de titel komen. Ik vond het een metafoor voor mijn leven, maar wel een beetje een verdrietige. Ik probeerde er verder niet over na te denken. Toen kwam er een ander nummer, namelijk Follow The Sun. Het enige moment waar ik naar de tekst luisterde zong hij: 'When you feel love coming down on you Like a heavy wave When you feel this crazy society headin' to the strand Take a straw to the nearest waters And remember your place Many moons have risen and fallen long, long before youve came' Ik dacht daar een tijdje over na en voelde het echt. Vanaf daar was mijn enige gedachte 'het maakt ook allemaal eigenlijk helemaal niets uit'. Dat was de enige gedachte die bleef en overspoelde de vorige gedachten weg. Ik vroeg aan M om wat rockmuziek op te zetten. Daarna gingen we weer op bed liggen en staarde naar het plafond. Aan het plafond hing een soort disco-kwal die M in elkaar had geknutseld. Ik vond het wel op een paddestoel lijken en M was het daar wel mee eens. Maar het mooiste was achter onze ogen, hoe langer ik er naar keek hoe meer ik in die wereld dook. Alles leek te dansen en ik leek steeds dieper in die wereld te komen, als een soort droom. Ook had ik even het gevoel los van alles te staan, alsof de wereld niet echt bestond en ik alles zat toe te kijken. Lastig uit te leggen. Ik vroeg aan M hoe lang zij dacht dat we hier al lagen. Zij dacht zeker wel een uur of 4. Toen we zagen dat het pas een uur of twee na inname was moesten we weer heel hard lachen. 18:00 Vanuit de kamer hoorde wij een vriend ineens hele diepe dingen zeggen over het universum en wensen uitspreken. Op bed keken M en ik elkaar aan en zeiden bijna tegelijk 'wow'. We vroegen of hij het nog een keer wou vertellen zodat wij het ook konden horen. Toen hij de slaapkamer in kwam bleek dat deze kennis niet uit hemzelf kwam, maar dat hij een boek van M aan het voorlezen was. Dit vonden we een beetje teleurstellend, maar hij wou het boek graag aan ons voorlezen. Ik kreeg weer een lachkick. Het moet er ook stom hebben uit gezien. Ik en M allebei ingewikkeld in een deken, met een tripbril op en een Pillow Pet in onze armen en een vriend die gehurkt op de grond zat om voor te lezen. Ik was teveel afgeleid om het hele verhaal te volgen, want op de textuur van de muur speelde zich ook een heel verhaal af. Het danste door elkaar en leken op kleine indianen. Het was prachtig, en voor mijn gevoel heb ik er uren naar mogen staren. Ondertussen hoorde ik dingen uit het verhaal. Het verhaal ging over Engelen en Gidsen en op een gegeven moment hoorde ik 'Engelen geven boodschappen door door nummers, dromen en tekens'. Ik dacht weer aan 2222 en glimlachte diep. Ik besloot dat het allemaal niet uitmaakte, dat alles wel goed was en dat het loopt zoals het loopt. Dat was de enige gedachte die in mijn hoofd omging. Het was alsof de truffels zeiden 'het komt goed, alles is goed, het maakt niet uit. Geniet nu maar gewoon even'. Ik voelde me euforisch en licht. De vriend vroeg hoe wij het verhaal vonden en ik vertelde hem dat ik de eerste 20 minuten het mooiste vond. Een beetje verbaasd zei hij dat hij misschien 5 minuten gelezen had. Ik moest weer ontzettend hard lachen om hoe knullig het allemaal was. Na het verhaal kreeg ik ontzettende honger en besloot wat te eten. Na mijn pastasalade merkte ik dat alle visuals wel weg waren, wat ik jammer vond. Van mij had het nog best een paar uurtjes mogen duren. M hield nog wat lichte visuals in haar ogen. Langzaam gingen we alles opruimen en ging ik naar huis. Toen ik naar huis fietste besefte ik nog een keer hoe mooi alles was, en dat je dat soms vergeet omdat alles zo normaal wordt. Toen ik in de avond wat aan het chillen was en op mijn telefoon keek zag ik dat het 22:22 was en kon er nog even hard om lachen. 'Het maakt ook allemaal niet uit' dacht ik."