Nyssalynn

"Wie: Ik ben een vrouw van 31 en heb nog nooit drugs gebruikt. Blowen doet bij mij niets en de rest vond ik nooit zo nodig, want ik vermaakte me altijd aardig op feestjes zonder zelfs maar alcohol. De gabbertijd was ik denk ik de enige nuchtere raveteef die er was. Maar het heeft me altijd wel enorm geïnteresseerd. Mijn vriend (vanaf nu: S) is een doorgewinterd, maar nu wat afgekoeld, gebruiker en omdat hij 'alles wel heeft gezien en niet meer zo interessant vindt' vroeg ik hem een keer samen een tripje te maken, zodat ik ook eens weet waar iedereen over praat. Wat: Puur MDMA poeder. Dosering is mij niet bekend. Mijn vriend gebruikt altijd uit zijn eigen voorraad en weet precies hoe hij die moet doseren. Ik vertrouwde volledig op hem met het doseren. Daar gaan we...: Taking the leap... Na een verjaardagsfeestje hadden we besloten dat we samen mdma zouden nemen. Op het feestje was ik op twee biertjes na nuchter gebleven omdat ik moest rijden, naast een paar kleine lijntjes coke (voor mij ook nieuw). Thuisgekomen hadden we de kaarsjes aangestoken en luisterden we muziek; ik twijfelde nog erg of ik het wel durfde en we spraken af dat we uiterlijk om drie uur zouden beslissen of we het wel of niet gingen doen. Dan hoefde ik nu niet zo in de zenuwen te zitten. S draaide alvast twee joints omdat hij zeker wist dat hij in een trip teveel zou treuzelen om ze af te kunnen rollen. Ik twijfelde nog steeds of ik wel wilde, te meer omdat ik best wat vermoeid was na het feestje. Ik wilde wel heel graag. We namen nog een paar lijntjes coke waar ik wel weer wakker van werd en om drie uur zei S dat we het gewoon maar gingen doen, want hij had er nu ook wel zin in. Hij heeft me wel duizend keer gezegd dat we het niet deden als ik er bang voor was. Ik mocht nieuwsgierig zijn maar niet bang. Dan zou het misschien mis gaan, en daar was ik bang voor. Ik heb hem duizend miljoen vragen gesteld wat ik zou voelen, hoe ik het zou voelen, wat als het mis zou gaan, wat ik dan moest doen. En ik moest het echt zeker willen. Hij zou op me letten en ik moest hem 200% vertrouwen, anders deden we het niet. Hij maakte een kleine dosis voor me, en in een bekertje met een laagje Crystal Clear mocht ik het opdrinken. Daar gaan we, schat. Toen ik met zweetklauwtjes het bekertje achterover had ge-at, dacht ik 'right, nu kan ik dus niet meer terug'. "Geen zorgen, niet druk maken, over een half uurtje ofzo dan voel je je superlekker, vertrouw me!" Zelf nam hij ook een kleine dosis omdat hij eerst wilde kijken hoe ik erop zou gaan voor hij zelf een grotere dosis zou nemen. Kon hij me even in de gaten houden. Maar… ik werd alleen maar slaperig. We zetten wat relaxte muziek aan en chillden ‘m op de bank. Ik voelde niks. Af en toe dacht ik even iets te voelen maar dat was dan weer weg. Na een uur besloot S dat we nog een dosis moesten hebben, want hij merkte ook niks. Hij dacht dat de dosis misschien echt te klein was geweest. Weer kreeg ik een kleine dosis en hij deze keer een grotere. Hij dacht dat hij mijne wellicht mis had gegooid, op de bank in plaats van in het bekertje, omdat ik het niet proefde in het bekertje. Hij wel en ik niet... S begon ‘m een half uurtje later wel een beetje te voelen maar ik voelde nog altijd niets en werd alleen maar brakker. Een uur na de tweede dosis namen we allebei nog een dosis, want ik was enorm teleurgesteld dat ik nu dus na twee uur wachten nog steeds niets voelde en alles waar ik zo naar uit had gekeken dus gewoon bullshit was. Ik was immuun ofzo, dacht ik. Achteraf gezien was die eerste dosis voor mij waarschijnlijk echt te weinig en zat het poeder bij de tweede dosis tussen de kussens van de bank in plaats van in het bekertje. Want... S begon aardig te trippen toen; hij liep steeds van en naar de wc, stond te dansen voor de tv en was steeds bezig met de kat de keuken in en uit laten en ‘m eten geven. Dat was op dat moment heel belangrijk voor hem, wat de kat allemaal deed en of die wel eten had en waarom de keukendeur niet open kon uit zichzelf. Ook had hij prachtige verhalen over indianen en pamfluiten en ging van de hak op de tak met zijn verhalen. Hij wilde zelfs een uitwisselingsverhaal doen waarin we om de beurt een zin zeiden, maar we kwamen nergens. Ik gaf hem totaal geen feedback op zijn idiote babbels, was eigenlijk zelfs wat afgunstig dat hij wel lekker aan het trippen was en ik helemaal niet. Ik vond 'm zelfs een beetje vervelend. Wat flauw van mij. Beetje jaloersig… Fuck hee, ik wilde OOK over indianen en pamfluiten praten en ondefineerbare shit de keuken doen, verdorie. Maar ik werd alleen maar vermoeider en gaarder. S vroeg een kwartier later nog of ik misschien te weinig had gehad en meer wilde, maar mijn lijf zei, nee, echt niet, oprotten. Ook coke wilde ik niet meer. Ik viel in slaap op de bank. De inslag Plotseling, ik denk misschien twintig minuten later, en uiteindelijk dus ruim twee uur na onze eerste dosis, werd ik wakker en zei tegen S dat ik me echt heel erg raar voelde. Heel wazig. S vroeg me precies uit te leggen wat ik voelde, maar ik kon het niet vertellen, want ik wist het zelf ook niet. Ik werd helemaal warm en toen weer helemaal koud en weer warm. Ik raakte een klein beetje in paniek en toen ik omhoog kwam merkte ik direct dat ik moest kotsen. Hij nam me snel mee naar het toilet in de gang en terwijl ik daar op m’n knieën ging zitten en hij naast me zat in de gang, gutste het zweet over mijn lijf. Mijn trainingsbroek was helemaal doorweekt. Ik was aardig in paniek en S haalde een glas water voor me. Kotsen hoefde ik niet, dat moment dat ik dat voelde was eigenlijk maar heel kort. Tegen de tijd dat hij terug kwam, had ik de klep van de plee al dicht gedaan en lag ik daar op met m’n hoofd. Ik voelde me toen eigenlijk al erg bijzonder; ik merkte dat er iets aan het opbouwen was in mijn hoofd en ik heb me eigenlijk nog nooit zo apart gevoeld met mijn hoofd op de plee. S kwam terug en toen hij me het glas water gaf, deed ik m’n ogen open, ging rechtop zitten en een enorme glimlach voelde ik over mijn gezicht kruipen, alsof die over me heen spoelde. S zei later dat hij zich wel behoorlijke zorgen maakte toen hij dacht dat ik mis ging, maar toen hij terug kwam naar het toilet plotseling een compleet andere blik in m'n ogen zag. "Je deed je ogen open en ineens waren het pretoogjes". Hij had door dat ik me eigenlijk wel bijzonder aangenaam voelde en nam me mee terug naar de woonkamer. Toen was daar plotseling het gevoel. Ik liep de woonkamer in waar alle kaarsjes branden en geen enkele lamp. En alles was anders. Alles LEEFDE en ik zag alles ineens helemaal anders, alsof de hele wereld was veranderd en betoverd en tot leven gebracht terwijl ik met m’n kop op de plee lag. Ik had zoveel respect voor al dat moois plotseling. Ik ging midden in de woonkamer staan met mijn handen in mijn zakken en keek vol verwondering om me heen, minutenlang. Met open mond keek ik naar het leven en de emoties die ik in mijn woonkamer haarscherp aanvoelde. De kaarsen ademden. De vlammen dansten en gaven me warmte die ik van binnen in mijn hoofd kon voelen. Alsof ik voor het eerst in mijn leven kaarsen zag. Alsof ik voor het eerst in mijn leven kleuren zag. Alle kleuren waren anders. Ik kende de kleuren, maar ze hadden nu emotie, ze leefden. S kwam weer uit de keuken, waar hij nog altijd allerlei zaken te doen had blijkbaar (zelf wist hij ook niet echt wat) en toen hij me daar zo zag staan, midden in de woonkamer, om me heen kijkend alsof ik voor het eerst kon zien, moesten we allebei lachen. Niet uitlachen, of om de situatie lachen, maar we lachten heel intens en intiem naar elkaar. We zaten op elkaars niveau en we wisten dat van elkaar en het was zo mooi hoe ik me met hem verbonden voelde. Alles klopte en ik was ZO gelukkig dat hij er was en dat ik dit met hem mocht delen. Mijn liefde voor hem was met die ene oogopslag en die wederzijdse grijns plotseling zo ontzettend groot. Ik ging totaal in die lach van hem op. We waren één. We gingen samen op de bank hangen, allebei met een dekentje, en er was maar één ding in de hele wereld. Hij. Ik was zo gelukkig. Zo verliefd. Ik keek naar hem alsof ik me nu pas besefte hoe ongelofelijk bijzonder hij was. Ik zei hem dat ik altijd bij hem wilde blijven. Dat we de tijd stil moesten kunnen zetten en voor eeuwig dit beleven. Dat we samen moesten zijn en over zestig jaar samen doodgaan. Dat we samen in een kist moesten liggen tot in de eeuwigheid. Toen hadden we het plotseling over hoe we dat gingen bewerkstelligen en de negativiteit van het idee dat we onszelf van kant gingen maken als we 100 waren trok ons even mee – dat stopten we dan ook meteen en S zei dat hij nu niet aan slechte dingen wilde denken. Ik vond het vervelend als hij bij me weg liep, ik wilde dat hij bij me bleef. Af en toe moest hij natuurlijk even naar de keuken voor al z’n belangrijke zaken daar, en hij moest ook af en toe een dansje doen voor de tv. Ik zei wel steeds, dat hij weer bij me moest komen, want ik vond het niet prettig alleen te zijn. Dat benauwde me - hij was m'n rots en ik vond het toch nog allemaal een beetje spannend. Op de tv had hij techno muziek opgezet die ik zonder mdma helemaal vreselijk zou hebben gevonden, maar op dat moment vond ik het super. Ik ging erin op. Er waren af en toe lichtflitsen in de clip en die vond ik onprettig, maar zolang ik met m’n gezicht weggedoken lag tegen hem, was het goed. Dan was alles goed. Dan mocht de hele wereld wel instorten maar dan was ik gelukkig. M’n gezicht voelde inmiddels vrij bizar aan. Ik had tintelingen over mijn gezicht en m’n kaak stond aardig strak. Een emotioneel, prachtig tripje Ik had ontzettend de behoefte om S helemaal in me op te nemen. Ik kon alleen nog maar naar hem staren. Alles was zo mooi aan hem. De kaarsen gaven zijn wangen een kleur oranje die ik nog nooit gezien had en die misschien wel helemaal niet bestond. Ik probeerde hem uit te leggen hoe mooi zijn wangen waren zo met dat kaarslicht erop maar ik wist niet of hij wel echt besefte hoe ongelofelijk mooi zijn wangen waren. En ik kon niet genoeg woorden vinden om hem dat te zeggen. Maar ik kon wel uren praten over zijn wangen. En dan over zijn lul. Want hij had toch gewoon echt de mooiste lul die er was, vond ik. Ik heb zeker een half uur verteld hoe mooi zijn lul was – terwijl hij gewoon volledig aangekleed was, maar ik vond dat hij het moest weten. Dat slappe lullen vaak ontzettend lelijk zijn maar die van hem zelfs dan gewoon ongelofelijk mooi was. Ik moest hem in detail vertellen wat er zo mooi aan was. En dan z’n tenen. Want voeten zijn altijd zo lelijk, maar begreep hij wel dat die van hem toch zo ontzettend absurd mooi waren?! Soms, tijdens deze gesprekken, keken we elkaar aan en moesten we lachen. Ik zei dan ook, jeetje, het gaat echt nergens over dit, maar ik MOET het je gewoon zeggen want ik moet gewoon delen hoe mooi je bent, hoe mooi elk deel van jou is. Ik moest er zelfs een beetje van huilen, zo mooi vond ik hem. Op een gegeven moment zei hij dat het teveel complimentjes waren; dat bedoelde hij niet vervelend, want hij vond het eigenlijk heel vermakelijk, maar ik trok me dat wel een beetje aan. Ik was zelfs een beetje op m’n tenen getrapt – GAST, snap je ’t niet?! Je bent verdorie de mooiste man ter wereld en ik moet je dat uitleggen! Want je lijkt ’t maar niet te snappen. Hoe verwacht je dat ik dat op dit moment NIET doe? Hij zei dat hij zich nogal bekeken voelde omdat ik alleen nog oog voor hem had. Ik ging nog door met vertellen hoe belangrijk hij voor me was. En hoe mooi ik me bij hem voelde en hoe gelukkig ik was zo. Ik had zo ongelofelijk veel liefde voor hem in me dat ik het niet kon binnen houden. Ik liet hem beloven dat we altijd samen zouden blijven. Ik begon aardig scheel te worden en daar moesten we allebei erg om lachen. Ik kon nergens op focussen van dichtbij, dan keek m’n ene oog er wel naar en m’n andere oog niet, en dat was erg grappig. Van veraf kon dat wel. Als S naar de tv liep om daar een dansje te doen, dan zat er allemaal kippengaas in de kamer om hem heen. Dat zag er grappig uit. Maar zijn gezicht veranderde ook af en toe een beetje. Dan zat er een relief op, alsof hij op een ruwe stof had gelegen en de indrukken daarvan over zijn hele gezicht zaten. Ik vond dat niet eng, want ik zei tegen mezelf dat dat niet echt was, en dan was het ook weg. Als ik het weer ‘opriep’ was het weer terug. Maar ik wilde hem in al zijn puurheid zien, dus ik probeerde het relief zoveel mogelijk van zijn gezicht weg te houden, omdat het me afleidde van al zijn schoonheid. Inmiddels had hij Cypress Hill aangezet en in de clip was telkens een doodskop te zien. Ik vond dat een vervelend beeld maar had inmiddels heel goed door dat ik mijn trip heel goed zelf kon ‘sturen’. Ik koos er dus ook zelf voor om daar niet bang van te worden. Ik werd niet de duistere kant op getrokken omdat ik er niet zelf voor koos, maar ik voelde dat als ik mezelf dat wel zou toestaan, het een hele andere trip zou worden dan deze gelukzalige. Na een paar uur gingen we naar bed. We kropen tegen elkaar aan en S hield me heel erg hard vast. Toen ik bijna in slaap viel, zei hij dat we eigenlijk niet de seks op mdma moesten missen. Eigenlijk was seks niet eens belangrijk voor me op dat moment. Dat ik gewoon bij hem was en hem had kunnen vertellen hoe ongelofelijk mooi hij was, was voor mij genoeg. Aan seks dacht ik niet eens! Maar toen hij het voorstelde klopte het wel in mijn hoofd. Dat hoorde erbij. We begonnen lekker rustig en loom, maar na een tijdje was hij moe en stopten we. We rookten een sigaret en toen wilde hij eigenlijk wel weer. Weer hadden we seks, nu wat harder en vlugger, maar hij werd al snel weer moe en we besloten het voor gezien te houden. Toch voor we in slaap vielen besloten we er nog een derde keer voor te gaan en we beleefden een super goed orgasme samen, een perfect einde van een perfecte trip. Ik kon niet gelukkiger zijn. Afterglow De volgende dag flink lang uitgeslapen en beetje koppijn, maar verder nergens last van. De prachtige herinneringen zijn eeuwig van mij! Ik denk dat dit onze relatie echt enorm versterkt heeft. Ik vond het prachtig dit samen te kunnen meemaken. Ik weet niet of ik dit echt veel vaker wil doen. Dit was magisch. Het moet speciaal blijven. Zonder overdrijven de mooiste nacht van mijn leven, en ik wil dit eeuwig herinneren, dat wij dat samen gedeeld hebben. Kan iemand mij vertellen waarom het zo absurd lang duurde voor het insloeg? Door de paar tikkies coke van eerder op de avond misschien, of omdat ik alleen maar brak op de bank lag 'erop te wachten'? Als je het gevoel hebt dat je moet kotsen als ie inslaat, en er echt effe helemaal niet lekker van bent, is dat dan de volgende keren ook? Als je visuals hebt op de MDMA (het kippengaas en de stoffen op het gezicht van S) betekent dat dat je teveel hebt genomen? Ik kon het wel heel erg goed sturen; ik KOOS ervoor om het te zien of niet. Herkent iemand het vermoeide/slaperige? Bedankt voor het lezen!"