Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Zal mezelf eerst even voorstellen: mijn naam is Anneke, ben moeder van 3 kinderen en 48 jaar. Mijn vraag gaat over mijn jongste dochter, ze is 19 jaar. We hebben denk ik een goed contact met elkaar en ik weet dat ze weleens blowt. Twee jaar geleden ging ze om met een groepje waarin iedereen weleens blowde. Dat was geen probleem, maar een voor een gingen ze zwaardere middelen gebruiken. Of ik denk dat het zwaarder is. Speed, XTC, Ketamine, GHB. Mijn dochter kreeg dat ook steeds aangeboden en omdat zij dat vervelend begon te vinden en de ontmoetingen meer en meer gingen draaien om drugsgebruik en minder om leuke dingen ondernemen heeft ze met dat groepje gebroken. Het was niet leuk meer. Dat is wat ze mij verteld heeft. Al snel had ze nieuwe vrienden gemaakt. Maar terwijl de "eerste" vrienden hier over de vloer kwamen komen de nieuwe vrienden nooit langs. Na een paar maanden vertelde mijn dochter dat het met dit groepje al net zo ging als met het vorige groepje wat druggebruik betreft. Ze baalde er toen van dat iedereen wel drugs lijkt te gebruiken zei ze. Of in elk geval zwaarder spul dan blowen. Ze wilde deze vriendschappen niet verbreken want er werd haar niks opgedrongen en wat anderen doen zijn hun zaken, vind ze. Zo af en toe praatten we erover hoe het ging en hoe het met de vrienden ging en het leek allemaal gewoon. Ze slaapt met de deur open en nu merkte ik al een paar keer dat ze met verwijdde pupillen thuiskwam, ging eten na thuiskomst en dan meteen naar bed. Als ik dan langs haar kamer liep als ze sliep zag ik dat ze rare bewegingen met haar mond maakte en ze snurkte ook keihard terwijl ze anders nooit snurkte. Het zag eruit afsof ze overdreven op kauwgom kauwde en ik maakte haar dan wakker omdat ik bang was dat ze erin zou stikken. Maar dan zei ze dat ze zo'n droge mond had. Als ze dan water dronk en wéer in slaap viel deed ze het weer, bijna als een tic of zoiets. Andere keren is ze hele nachten wakker en zegt ze dat ze 'over haar slaap heen is'. De volgende dag gaat ze wel gewoon naar school en werken. Dat is nu al vier of vijf keer gebeurd en iets in me zegt dat ze niet de waarheid spreekt. Als ze aan de telefoon zit hoor ik ook weleens het woord sos vallen. Dus ben ik een open gesprek met haar aangegaan. Zij zegt dat sommigen in hun groepje coke gebruiken maar zijzelf absoluut niet. En als ik wilde zou ze breken met dit groepje. Maar dat ging me veels te ver, ze kiest zelf haar vrienden. Nou na dit hele lange verhaal kom ik maar ter zake: dat onbewuste overdreven kauwen, de droge mond en het snurken, kan dat wijzen op cokegebruik? Ik maak me zorgen dat ze iets voor me probeert te verbergen. En, denk ik dan, wat als er iets gebeurt en ik zou haar medicatie geven dat de boel nog erger maakt? Ik snap best dat ze me niet alles wil vertellen maar ik wil wel graag weten waar ik in geval van nood rekening mee moet houden. En ik zou het mezelf niet vergeven als er wel iets zou gebeuren en ik heb niet op tijd gevraagd of mijn twijfel terecht is. Aan de andere kant is het erg moeilijk om je zorgen opzij te zetten en je kind te geloven terwijl je voelt dat er iets niet klopt. Bedankt voor het lezen en alvast bedankt voor eventuele antwoorden. ['Q3 \\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\"
"Dank jullie wel voor alle reakties, en de positieve feedback. Ben zelf ook jong geweest en ik was over het algemeen een keurige, hield me vrij precies aan wat mijn ouders voorschreven. Maar ik begrijp ook dat dat niet meer van deze tijd is en mijn dochter haar leven moet leven en niet het mijne. Ik ben blij wanneer ze me in vertrouwen neemt (is een heel groot compliment in feite) en snap ook dat ze niet alles wil vertellen en zich los moet maken. Ik ben ook vrij nuchter, ze doen uiteindelijk toch wat ze willen of ik het daar nou mee eens ben of niet. Daar ben ik ook wel blij om want het betekent dat ze zelf denken en verantwoordelijkheden nemen. Het lastige is dat je als ouder op twee stoelen zit, aan de ene kant wil je ze niet aan het handje blijven houden maar toch de boel nog een beetje in de gaten houden zodat je misschien kunt ingrijpen als het fout loopt. Dat voelt heel erg als ouderlijke verantwoordelijkheid. Aan de andere kant wil je kinderen juist bevestigen in hun eigenwaarde door ze onvoorwaardelijk te steunen. en het is niet altijd even makkelijk laveren tussen die twee Nogmaals, ik ben heel erg blij en toch ook wel gerustgesteld door de reacties van jullie en ik ga jullie adviezen zeker opvolgen! Bedankt!!"
"Ook jullie bedankt voor jullie bijdrage! Ten overvloede: ik vind mijn dochter een wereldmeid, wat ze ook doet of besluit te doen"
"We hebben al even gebabbeld maar daar is nog niets uitgekomen. Geeft niet, ik ga haar niet op haar nek zitten, dan komt ze er binnenkort waarschijnlijk zelf wel mee. Ik zal hier zeker posten hoe het verder gaat"