Laden...
Geregistreerd lid
Nog geen onderwerpen gestart.
"Mijn man is 5 jaar verslaafd aan coke. Ik weet dit pas 1 jaar. Als die tijd is het niet goed gegaan tussen ons. Er was heel veel wanhoop vanuit mij, omdat ik hem niet kom bereiken en hij geen oog een aandacht had voor mij en voor de kinderen. Vele gesprekken heb ik hier aan gewijd, maar elke keer moest ik niet zeuren en mijn verwachtingen bijstellen, wat ik dan ook deed. Door lichamelijk klachten van de versnijding middelen ben ik er achter gekomen dat hij coke gebruik en verslaafd is. Vorige jaar direct gestart met een ambulant traject van 2 uur in de week, daarnaast bleef hij genoodzaakt werken. Dat traject had geen succes, wat natuurlijk niet heel gek is. Nu wordt hij eerdaags voor 2 weken opgenomen en heeft hij daarna 4 weken dagbehandeling 3x pw. Hij kan niet wachten om daar heen te gaan en even rust aan zijn hoofd te hebben van alles wat hem nu achtervolgt. Ik zelf vind het ook fijn dat hij weg is. Al vind ik het erg kort. Ik zie niet dat hij gebruikt, zijn gedrag er omheen is verschrikkelijk. Alles draait om hem, ik mag mijn gevoel niet uiten wat waarom zou ik hem pijn doen nu hij het al zo moeilijk heeft. Hij zegt dat hij alles heeft stuk gemaakt, maar wanneer ik zeg dat ik niet weet of ik verder met hem kan, mag ik dat niet zeggen. Zijn egoïstisch en manipulerend gedrag is slopen en dat is al jaren zo, alleen zie ik het nu pas en erken ik wat dat met mij doet. Daarnaast vertrouw ik hem voor geen meter. Wetende dat hij altijd verslaafd zal blijven en dat hij sterk in zijn schoenen moet staan om verleidingen uit de weg te gaan. Kan ik verwachten dat zijn gedrag ook zal veranderen. Dus niet alleen het liegen om alles, ook wat niet met drugs te maken heeft. Zich altijd beter voor doen hoe hij zich voelt en rot gevoelens altijd wil proberen te vermijden. Zijn egoïstisch gedrag, zelf medelijden en manipuleren. Zijn er vrouwen die is soort gelijke situatie bij hun man zijn gebleven en mag ik de hoop hebben dat zijn gedrag na al die jaren kan veranderen?"
"@dupont @LucidLucy @JG111 Bedankt voor jullie openhartige verhalen. Maandag heb ik hem bij de kliniek "afgezet" Zij hebben aangeven dat ik ook hulp kan krijgen met de maatschappelijk werker vanuit de kliniek, wat mij een heel goed idee lijkt. Ondertussen ben ik Van leed naar liefde aan het lezen, Claudia Krumme. Een onzettend verhelderend boek, waar ik tot de conclusie ben gekomen dat ik relatie verslaafd ben. (geraakt) Ook begin ik mij te realiseren wat ik de afgelopen jaren allemaal gepikt heb. Ongelooflijk dat ik dat allemaal heb laten gebeuren. Afgelopen weekend was verschrikkelijk. Ik heb aangegeven dat er tussen ons nu niks meer is. We slapen al jaren niet meer met en naast elkaar en verder is de intimiteit ver te zoeken. ( Echt geen nieuws voor hem, maar toch heel confronterend om te horen) Toch leken de woorden als een bom in te slaan. Hij zei heel stelling dat het allemaal wel goed zou komen en dat wij weer de oude worden. Dat denk ik niet, ik heb hem verteld dat ik niet weet of gevoelens weer terug komen. Aan de ene kant zegt hij dat hij alles stuk heeft gemaakt, maar wanneer ik dit vertel wordt hij boos en snapt hij niet dat ik dit nu zeg, net voor zijn opname. Hij zegt dat ik hem niet meer thuis wilt hebben en dat we, de kinderen en ik, hem negeren. Ik zag op dat moment pas echt hoe manipulatief hij is. Vervolgens vertelt hij dit aan familie en zijn alle ogen op mij gericht. (Hoe bedoel je ik word in een hoek gedreven) Gelukkig heb ik ook mensen om mij heen die mij bijna dagelijks wijzen op de ellende en wat hij met mij doet. Dat ik echt voor mezelf mag kiezen en dat ik, ook al heb ik hier alle reden, niemand verantwoording af hoef te leggen. Ik merk nu na 2 dagen alleen met de kids, dat het rustig en veilig voelt thuis, ik merk dat direct aan de kinderen. Maar ik voel ook leegte. Ik hoef mij niet druk te maken om bij hem in de buurt te zijn. Gelukkig lees ik in het boek dat dit voor mij ook afkicken is en dat dit het gevoel is. Hier kom ik wel doorheen. Tegelijkertijd ben ik ook bang, bang voor zijn terug komst. Hoe bizar is het om bang te zijn voor je eigen vent. Is dit niet een hele grote rode vlag?"