Joyoy

"Wie: Ikzelf (meisje), S, R en T (alle drie jongens) Wat: ik, S en R: 15 gram Dragons Dynamite en wat wiet, T alleen wiet. Hoeveelste keer truffels: 4de keer. Waar: Het bos rondom de Uithof. Begin tijd: 18:00 Het avontuur begon op S’ kamer, waar S en R de truffels opaten en ikzelf er thee van gezet heb. Met een theezakje met bosvruchten smaak en een halve pot honing er doorheen om de vieze smaak te verminderen. (het word hier echt heel goed door te doen, je proeft de truffels nauwelijks meer!) Vervolgens kwam de huisgenoot van S binnen, zijnde T, en bood ons een trek van zijn vaporizer aan met een wietsoort er in die Fallen Angel heet dacht ik. Toen we merkte dat de truffels inkickte, zijn we meteen naar buiten, richting het bos gegaan. S woont op de Uithof, dus bos genoeg :P Na wat rond gelopen te hebben op één recht pad, kwamen we aan bij een splitsing. Dit voelde als een echt avontuur, en uiteindelijk zijn we de kant opgegaan waar de vogels het mooiste aan het zingen waren. Daarna ontstond er een heel diepgaand gesprek over wat er zou gebeuren als mensen in plaats van een windrichting, vogels zouden volgen om de weg te vinden. Ik merkte dat ik alles om me heen bijzonder grappig en mooi vond. T, die ook mee was gegaan (ondanks dat hij alleen wat wiet heeft gehad), lachte veel en dat vond ik leuk. Om me heen bewoog alles: de bloemen en bomen hadden veel meer diepgang en alles ademde. Ook zag ik overal om me heen ogen. Letterlijk alles had ogen, en ik besloot dat dat was omdat de aarde ons altijd al in de gaten houdt, maar we het alleen nooit zien. T had ook een gekke zonnebril, waarbij de ondergaande zon er extra mooi uitzag en alles een beetje roze werd. Ik voelde me alsof ik in Californië was (tenminste dat denk ik, ik ben er nog nooit geweest), en wilde de bril niet meer afdoen. In de straatstenen waarop we liepen zag ik dieren, en ik merkte dat als ik aan een specifiek dier dacht ik het kon sturen welk dier ik zag. Dat was echt heel erg tof. De mensen die we tegen kwamen vond ik maar eng. Ik merkte dat ik het echt vervelend vond als er mensen voorbij liepen, en vroeg me bij ieder persoon af of die gene zag dat we aan het trippen waren en of ze dat raar vonden. Toen we bij een donkerder stuk bos aankwamen (en het buiten ook gewoon donkerder werd), deed ik iets wat ik nog nooit had gedaan: moedwillig enge dingen gaan oproepen. Ik had tot nu toe alleen maar leuke, kleurrijke psychedelische ervaringen gehad, en besloot dat ik dit ook wel eens wilde proberen. Ik merkte dat als ik maar genoeg aan enge dingen dacht, de bomen en grond die gestalten vanzelf gingen aannemen. Langzamerhand zag ik steeds meer duivels en demonen in de bomen, en werden de herfstbladeren waarop we liepen gezichten van kwaadaardige clowns. De wereld werd ook steeds meer oranje en zwart, en het grote, oude huis dat we steeds verder naderde veranderde in een spookhuis voor mijn gevoel. Alles begon te golven en kreeg een donkere omlijsting, en ik hoorde ineens overal fluisteringen. R en S die een stuk voor ons uit liepen veranderde af en toe spontaan in een regenboog drap, en daarna waren ze weer normaal. Uiteindelijk besloot ik dat het me te veel werd, en ging ik even zitten. T, die er verbazend genoeg nog steeds doodnormaal uitzag, gaf me wat water en toen konden we weer verder lopen. Terwijl ik de wereld langzaam weer terugdrong om weer wat rustiger te worden, kwamen we bij een geweldig mooi natuurgebied aan. Overal waren varens, lindebomen en meertjes. Dit was echt prachtig om te zien. Ik merkte dat de dichtbegroeidheid verschil maakte in mijn ervaringen. Bij een dichtbegroeid, donker stuk bos zag ik nog steeds demonen (al heb ik het niet meer zo intens gekregen als de eerste keer), en bij een minder dichtbegroeid stuk was het weer vrolijk en ogen. Uiteindelijk vonden we het tijd om terug te gaan, en pakte we Google Maps er bij om uit te zoeken waar we waren. Dit duurde echt een half uur, en het duurde nog veel langer om de weg weer terug te vinden. Uiteindelijk hadden we een pad dat waarschijnlijk richting Uithof ging gevonden, maar R besloot dat het leuker was als we het avontuurlijke pad dat waarschijnlijk ook richting Uithof ging namen. Dit was een stuk waar je echt geen hand voor ogen zag, geen idee had waar je überhaupt liep en over een aantal hekjes heen moest klauteren (wat ook weer een hele uitdaging was aan de truffels). We kwamen aan op een vaag industrieterrein naast de Uithof, en konden vanaf daar weer naar S’ zijn kamer komen. Eenmaal op S’ zijn kamer hebben we nog wat lachgas gedaan, wat geblowt en nog wat nagepraat met chille muziek op. Conclusie: Dit was de meest avontuurlijke, boeiende trip die ik ooit heb gehad. Vooral het verschil in eng en mooi maakte het heel leerzaam. En het feit dat we 4 uur door een bos hebben gelopen is ook best wel geweldig :P Dit was mijn eerste tripreport, hopelijk was het leuk om te lezen "