Hubertson

"Als 27-jarige heb ik ongeveer 11 jaar van mijn leven Wiet en Hasj gerookt. De laatste 3 jaar is dit enkel bij Hasj gebleven. Denk hierbij aan ongeveer twee blowtjes per dag, zo’n 5 dagen per week, uitsluitend in de avonduren op de zondag na. Als ondernemer die (voorheen) met plezier zo’n 70 uur per week werkte was dit een manier voor mij om even echt te relaxen. Zo’n 3 maanden geleden op zondagmiddag een blowtje gerookt zonder bijzonderheden. Daarna liep ik naar het winkelcentrum om de hoek om wat boodschappen te halen. Echter merkte ik op de terugweg dat mijn hartslag erg opliep en dat mijn zicht wazig werd. Eenmaal thuis ging ik even op bed liggen en toen raakte ik in zware paniek. Heftig zweten, zicht viel bijna volledig weg, en zware en snelle hartslag en toen ik mijn moeder aan de telefoon kreeg kwam er bijna geen woord meer uit m’n mond (erg stotteren). Ik was zo in paniek dat ik echt het gevoel had dat mijn laatste uur geslagen was. Ik ben opgehaald door mijn moeder en naar de spoedeisende hulp gereden. De arts vertelde me dat ik last had van een paniekaanval en dat dit binnen twee uur weg zou trekken, waar hij uiteindelijk gelijk in kreeg. De dagen erna voelde ik me onrustiger dan normaal en wat licht in mijn hoofd. De volgende week niet geblowd. De week erna voelde ik mij aanzienlijk beter tot ik de fout maakte om op de vrijdagavond het maar weer eens te proberen om een blowtje op te steken. Ik raakte in een zware 3 uur durende paniekaanval met een hartslag tot 190 slagen per minuut. Zicht werd weer erg wazig en wederom het gevoel dat dit mijn einde kon betekenen. Ik was zo onrustig dat ik constant het gevoel kreeg dat ik wat anders moest gaan doen. Als ik ging liggen dacht ik dat ik moest gaan staan, als ik stond dacht ik dat ik moest gaan zitten en ga zo maar door. Toen ik wat afkoelde ben ik zonder problemen in slaap gevallen. Sindsdien uiteraard geen Hasj of Wiet meer gerookt. Helaas ben ik er na deze tweede paniekaanval niet meer bovenop gekomen. Sinds dien heb ik dagelijks last van hartkloppingen, gevoel van een onregelmatige hartslag, zwaar kloppend hart (zichtbaar door shirt), zweetaanvallen, aders die dun worden, licht in het hoofd en vaak futloos. Sporten is voor mij helaas niet mogelijk. Bij fysieke inspanning wordt mijn hartslag zo duidelijk merkbaar dat ik het niet voor elkaar krijg er niet op te letten. (Voorheen was ik 4 dagen per week in de sportschool te vinden) Helaas zit hier vooralsnog geen grote vooruitgang in. Helaas ben ik een groot deel van mijn werklust/motivatie kwijt en ben ik veel sneller geïrriteerd. Mijn sociale relaties lijden er onder, waar ik wel probeer zo transparant mogelijk te zijn richting mijn vrienden en familie. Het lijkt een soort vicieuze cirkel waar ik nog geen uitweg kan vinden. Ik ben naar eigen zeggen nooit erg gevoelig geweest voor stress en heb hiervoor nog nooit een paniekaanval meegemaakt. Ik heb een kastje omgehad om mijn hartslag te monitoren voor 24 uur maar hier is niks uit gekomen. Zijn er mensen met een vergelijkbaar verhaal die wellicht tips hebben uit eigen ervaring? Moet hier meer tijd overheen? Ik waardeer het enorm!"