"Afgelopen vrijdag heb ik een schitterende nacht gehad op 1P-LSD en 2CB. Ik schrijf dit report vooral in een poging de mooie beelden vast te houden. Want de beelden vervagen altijd weer vrij snel. En wellicht ook leuk voor anderen om te lezen. Daar gaat ie:
Wauw. Wauw. Wauw. Onvoorstelbaar, magisch, betoverend. Wat een nacht heb ik beleefd. De eerste keer LSD, zij het niet met de echte LSD maar een legale variant, 1P-LSD (‘niet voor recreatieve doeleinden’), in combinatie met 2CB. Zonder twijfel 1 van de mooiste nachten van mijn leven. De afgelopen drie dagen moet ik regelmatig even diep ademhalen, krijg ik prettige tintelingen van binnen, en probeer ik op een rijtje te zetten wat ik heb ervaren en wat het betekent. In gedachten probeer ik de mooie momenten van die nacht terug te halen. En hoewel ik sommige beelden het liefst vast probeer te houden, vervagen de droombeelden beetje bij beetje. Iedereen die wel eens getript heeft op psychedelica kent de zin: het is eigenlijk niet te omschrijven. Als mijn vrouw me vraagt hoe het was, kom ik niet verder dan ‘zo mooi, niet normaal’. Geen enkele omschrijving kan recht doen aan het gevoel en de beelden die je tijdens zo’n nacht opdoet. Ik ga het toch proberen. Dromen terwijl je wakker bent, dat komt wellicht in de buurt. Tijdens zo’n trip kom je tot de kern, dat gevoel dat je precies bent waar je moet zijn en dat dat de mooiste plek en het mooiste moment op aarde is. Ik ga het proberen in zinnige bewoordingen op te schrijven. De tijden en gebeurtenissen zullen zeker niet helemaal kloppen, daarvoor was het op sommige momenten te chaotisch in de bovenkamer, maar het geeft een idee.
Vrijdagavond 19.30. Ik arriveer bij mijn beste vriend. We kennen elkaar al lang, en delen veel gemeenschappelijke interesses. We ouwehoeren wat over werk, het koude weer, en we nuttigen de eerste biertjes. Elke site die je er op naleest vertelt natuurlijk dat het niet slim is om alcohol en drugs te combineren. Maar ik zou niet anders willen. Tijdens het opkomen van een trip, wat vaak gepaard gaat met een wat rusteloze fysiek, helpt de alcohol om ontspannen te blijven en je comfortabel te voelen. En het versterkt de trip zelf enorm.
21.30. We zijn lekker ontspannen en besluiten de eerste pillen naar binnen te werken. Mijn maat 2CB (sterkte onbekend, maar eerder al flink op getript), en ik de 1p-LSD (150 mcg). We hebben allebei al enkele trips meegemaakt met 2CB, dus we weten hoe we ons moeten voorbereiden en wat we kunnen verwachten. De kamer is vakkundig donker gemaakt, we hebben sfeerverlichting en op de tv staat een setje hardtrance op. Wat overigens de muziekkeuze is voor heel de nacht, in de loop van de jaren hebben we een aantal favorietje setjes gevonden en die missen nooit hun uitwerking. Het eerste uur dat de 1p-lsd begint in te werken, word ik lichamelijk een beetje onrustig, trillerig, soms een beetje schokkerig. Niet onplezierig, overigens, ik voel me er verder goed bij. Ik weet dat het namelijk de goede kant op gaat en dat ik binnen niet al te lange tijd wordt overweldigd door dansende kleuren, beelden, en geluiden.
22.00. De afgelopen uren hebben we flink geouwehoerd, maar ik merk nu dat het steeds lastiger wordt om aan het gesprek te blijven deelnemen. Volzinnen lukt sowieso niet meer, en ik word meer en meer in de muziek gezogen. Me verplaatsen lukt eigenlijk ook niet meer, maar dat is niet erg, want ik zit heerlijk. De komende pak ‘m beet 3 uur zit ik vastgeplakt in de bank, voetjes omhoog, en komen de verschillende sets bij me binnen als een bonte verzameling van kleuren en geluiden. Het geheel van kleuren en beelden is meer overweldigend dan 2CB, maar er zijn toch ook wel veel gelijkenissen.
01.00. Langzaam maar zeker kom ik weer een beetje bij mijn positieven. Nog steeds beweegt alles om me heen, maar ik ben me weer bewust van waar ik ben. Omdat ik de afgelopen uren nauwelijks heb bewogen, heb ik ook niets aan alcohol gedronken, en daardoor dreig ik weer nuchter te worden. Maar met een nieuw speciaalbiertje raak ik binnen de kortste keren weer in een droomtoestand, de interactie met de lsd is voortreffelijk. Ergens rond deze tijd besluiten ik en mijn maat 2cb bij te pakken. Van de 2 uur die daarop volgen, kan ik me niet heel veel meer herinneren. Ik zit er gigantisch lekker in, dat is 1 ding wat zeker is. Hetzelfde geldt voor mijn maat overigens. Maar het lukt me niet om de beelden terug te halen.
03.00 Het is ongeveer 3 uur 's nachts, en een belangrijk keuzemoment breekt aan. Pakken we nog iets, of laten we de boel rustig uitwerken en zorgen we dat we redelijk op tijd in bed liggen? We zijn het er beiden over eens dat het toch wel weer een extreem mooie nacht is op deze manier en dat we onszelf ook best mogen verwennen omdat je van al dat werken ook niet gelukkig wordt. Nu leven we, dus nu moeten we het pakken. Voor hetzelfde geld lig je morgen onder een bus of krijg je te horen dat je een ongeneeslijke ziekte hebt. Genoeg voorbeelden uit onze eigen levens die we daarvoor kunnen aanhalen. Dus allebei nog een 2cb, een speciaalbiertje, en we maken ons op voor het laatste deel van de trip.
03.00-07.00 Dit is waar het voor mij echt heftig wordt. Of het nu de 2cb is, of de 1p-lsd, het speciaalbier, de muziek, mijn eigen set, of de setting (zeer waarschijnlijk een combinatie van dit alles), nu kom ik in hogere sferen, op plaatsen die een nuchter mens niet voor mogelijk houdt. Het interessante is dat ik op een aantal plekken kom waar ik tijdens eerdere trips al eens ben geweest. Dit keer is het echter nog intenser, nog mooier. Omdat ik het vaker heb meegemaakt, kan ik proberen het te omschrijven. Hoewel geen enkele omschrijving recht kan doen aan de beelden en de gevoelens van dat moment, doe ik toch een poging.
De eerste plek lijkt op een plek in het verleden. Ik kon het bij eerdere trips ook nooit echt duiden, maar het lijkt op de jaren 80, begin jaren 90 van de 20e eeuw. Het is ’s nachts, ergens in het centrum van een grote stad, Rotterdam ofzo, mensen dansen in een soort van achterbuurt. Het voelt als een rauwe plek, het afvoerputje van de samenleving, waar vooral mensen met een niet-Westerse achtergrond samenkomen. Ik voel een soort van medelijden met ze. Het lijken Afrikanen te zijn, ik weet het niet. Ben ik er zelf ook? Nee, eigenlijk niet, ik aanschouw het van een afstandje en zie het gebeuren, maar ik dans niet mee. De vrouwen hebben seks in steegjes achteraf, met andere donkere mensen. Ze lijken het niet erg te vinden. Ze hebben een soort van macht over de mannen. Ze zoeken elkaar op, en genieten van de muziek.
Vanaf deze plek schiet ik door naar de mooiste plek van de trip. Het lijkt op dezelfde stad waar ik net was, maar nu geraak ik tot het centrum van het centrum, als dat ergens op slaat. Het is de absolute kern en de allermooiste plek. De plek bestaat niet uit objecten maar uit stralen energie. Het is er volkomen rustig, en warm. Een plek voor musici, voor creatievelingen, waar iedereen vrij is om te doen wat hij wil. Waar mensen verbinding zoeken met elkaar. Er is muziek, en als je met je handen probeert iemand anders aan te raken ontstaat er een soort elektrische reactie. Op deze plek ben ik twee of drie keer eerder geweest. De vorige keer was er ook een oud vrouwtje, een soort van hoeder van deze plaats. Die is er nu niet, maar kort hierna heb ik een ontmoeting die nog veel meer indruk maakt. Het hoogtepunt van de nacht:
Ik lig op de grond, in het donker, en naast me ligt een meisje. Het voelt alsof we leven in de middeleeuwen, of misschien zelfs wel aan het begin van de mensheid staan. En dat we alles nog moeten en mogen ontdekken. Een glasplaat ligt tussen ons in en scheidt ons, maar als ze haar hand tegen het glas aanlegt, zie ik dat er paarse kleuren door haar vingers heen bewegen. Een soort toverkracht, waarvan ze bang is die te laten zien. Ze lijkt een tovenares, onschuldig en knap, met magische krachten. Ik probeer haar gerust te stellen door mijn hand ook tegen het glas aan te leggen. Door mijn vingers bewegen blauwe vonken, en onze vonken trekken door het glas en vormen samen een eenheid van licht en lading. Het voelt magisch, puur, geladen. Dit is voor mij het absolute hoogtepunt van de trip, en zo diep heb ik het nog niet meegemaakt tijdens eerdere trips. Schitterend.
Dit deel van de droom vervaagt, maar ik zit nog steeds in het centrum. Nu is mijn maat er ook. Samen zitten we daar. We hebben duidelijk een verbinding. Iets wat eigenlijk niet te verklaren is als je allebei in gedachten op reis bent. Maar ergens zijn we samengekomen op deze plek, waar het warm is, donker, waar een serene rust heerst, en waar je de geluiden ziet, het licht hoort, en het geluk kunt voelen. Wij bewaken die plek, en wachten op anderen die ons willen vergezellen en het geluk willen delen. Wat een fantastische plek om te zijn. We communiceren ook met elkaar, denk ik. Helaas kun je niet kiezen hoe lang je op die plek blijft, en op een gegeven moment verlaten we de plek. Inmiddels sta ik in het echte leven op in de kamer, niet goed wetend wat te doen of welke kant op te gaan. Maar ik hoor mijn maat zeggen ‘wow, dat was vaag’. Ook hij moet iets van die verbinding hebben gevoeld. Onverklaarbaar, maar onvoorstelbaar speciaal. Ik geloof dat ik nog ‘Mooi he’ tegen hem zei.
De trip is hiermee echter nog niet ten einde, want er is nog een laatste plek die ik bezoek. Ook een plek die ik al vaker heb gezien, die me vooral altijd heel erg aan het lachen maakt. Ik zweef ergens in de ruimte, en om me heen vliegen grote ruimteschepen. Het bijzondere aan deze ruimteschepen is dat er mensen in zitten, maar het zijn mensen zonder vrije wil. Als in een soort matrix liggen ze in die schepen, en vliegen ze het universum rond. Het zijn ontelbaar veel schepen, en ze staan allemaal met elkaar in verbinding. Als je er eenmaal in zit, kom je er niet meer uit. En is de rest van je leven bepaald. Tijdens eerdere trips heb ik me al eens laten meevoeren in een schip. Dat voelde dan prima, en ik had dan niet het gevoel gevangen te zitten. Wel had ik het gevoel dat ik er niks meer tegen kon doen. Als je er eenmaal in zit ga je. Nu zie ik vanuit mijn ooghoeken de schepen en hun onderdelen in elkaar klikken. Het is grappig omdat de mensen enorm vrolijk zijn, en het gevoel hebben dat ze het helemaal voor elkaar hebben. Met een grote smile stappen ze in de ruimteschepen, en ik vind het komisch dat ze blijkbaar niet weten wat voor een nepleven ze leiden, allemaal voorgeprogrammeerd en enkel strevend naar rijkdom en uiterlijk vertoon. Hierna wordt het een komische bende waarin ik continu enorm moet lachen om wat mijn maat vertelt. Hij lijkt het er om te doen. Er zal voor anderen geen touw aan vast te knopen zijn, maar de tranen lopen over mijn wangen.
07.00 Ik denk dat ik het laatste uurtje geslapen heb. Als ik mijn ogen open doe merk ik dat de effecten nu echt beginnen uit te werken. Als ik naar mijn handen kijk en ze op en neer beweeg, laten ze nog wel een mooie gekleurde paarse mist achter, en er beweegt nog steeds van alles in de kamer, maar het echte trippen is voorbij. Het is inmiddels ook licht buiten, dan weet je dat het over is en voorlopig niet meer terugkomt. Mijn maat is inmiddels naar boven, en heeft nog een briefje achtergelaten: ‘wel thuis’.
Met moeite kom ik omhoog uit de bank, en kijk eens rustig om me heen. De afgelopen 10 dagen is het somber, druilerig weer geweest, maar buiten schijnt de zon, en hij lijkt feller dan ooit. Ik eet een banaantje en stap op de fiets naar huis. Tijdens het naar huis fietsen heb ik het gevoel dat mijn hart overstroomt van liefde. Ik kan wel huilen van geluk. Thuis stap ik onder de douche, en kruip ik in bed tegen mijn vrouw aan. Die alleen al omdat ze mij dit laat doen de beste vrouw ooit is. Ik heb medelijden met mensen die nooit een psychedelische ervaring hebben gehad. Als ze toch eens wisten wat ze misten.
Wat de beelden betekenen? Geen idee. De dansende Afrikanen lijken voor te komen in een periode uit mijn jeugd, de meest onbezorgde periode uit mijn leven. Mijn oma komt uit Afrika, maar daar had ik geen bijzondere band mee. Het centrum van het centrum is een schitterende plek, maar in mijn echte leven ben ik nooit op een plek geweest die er ook maar een beetje op lijkt. De ontmoeting met de tovenares, het hoogtepunt van de trip, doet bij mij ook geen belletje rinkelen. De ruimteschepen hebben wel een betekenis voor me. Ik wil niet meegaan in de massa, maar mijn eigen pad bepalen en bewandelen. Daaronder valt zeker en vast ook enkele keren per jaar een psychedelische trip.
De volgende keer? Pff, ik kan nu al niet wachten. De afgelopen jaren hebben we deze trips met tussenpozen van ongeveer 5/6 maanden gehouden. Maar deze was zo mooi dat ik niet weet of ik weer zo lang kan wachten. En dan wellicht met echte LSD. Er is nog een andere vriend, die deze keer niet meedeed maar normaal gesproken wel, en die ziet wel iets in een zomereditie. De zomer begint in juni toch ..."