Broer-tje

"Hallo allemaal. Zal lang verhaal worden srry daarvoor Ik zit met een probleem en hoop op wat tips oid omdat ik het er zelf kei moeilijk mee heb en niet weet wat te doen. Bedankt zover. Het zit nl zo: Mijn broer 47 was/is al zeker 26 jaar verslaafd aan crack en blowen.(Hij heeft heel veel pijnlijke dingen meegemaakt in zijn jeugd) Dus altijd onderdrukking geweest. Hij heeft het echt niet makkelijk gehad. Ook heeft hij zijn dagelijkse dosis methadon. Vorig jaar heb ik "ingegrepen" Ik zag dat hij letterlijk naar de klote ging van de crack. Hij rookte zga dagelijks en al zijn geld ging naar de crack en blowen. Zichzelf verwaarlozen zwaar depressief heel verdrietig wilde dood onredelijk en zijn huis werdt een zooitje. Me hart brak om hem zo mee te maken. 10 maanden lang ben ik stad en land met hem afgelopen voor hulp. Soms kreeg ik hem alleen maar mee als ik hem geld beloofde voor een pakje want eerst wilde hij niet en vooral niet over zijn pijnlijke verleden praten moest dat toch dan huilde hij als een klein kind. Zo triest. Eindelijk naar 8 maanden pro- persona/Iriszorg kreeg ik hem in een afkickkliniek. Nou moet sws zeggen die kliniek was een lachertje en viel me zo tegen maar eind goed al goed. Hij deed echt zijn best en ik was zo trots op hem. Hij verbleef er 4 weken was clean van de crack en het blowen en zijn methadon naar 20 mg afgebouwd van de 60 . Het heeft me bloed zweet geld en tranen gekost want wat was hij soms onredelijk. Ik ben soms wel 3 keer op een dag naar Nijmegen gereden om hem te kalmeren of om iets te brengen als hij iets nodig had.Terwijl de winkel om de hoek was maar maakte me niet uit. Hij belde me gemiddeld 130 keer per week. Ene keer was alles top andere keer alles slecht en dan moest Ik hem kalmeren. Op een gegeven moment was ik op van alles. Ben een alleenstaamde moeder en heb ook me gezondsheid problemen en toen kwam ik op de hartbewaking terecht door alle stress eromheen. En heb hem niet laten vallen. Na zijn opname herkende ik me broer niet meer. Ipv een vijandig depressief onmogelijk persoon die geen toekomst meer zag werdt hij een leuke lieve zorgzame broer en voor het eerst hadden we een goede band samen.Hij straalde ook weer en had zijn trots terug. En voor het eerst was het ook echt gezellig met hem en vertelde hij ook regelmatig dat hij me zo dankbaar was en ik alles voor hem was. En hij had echt weer plannen voor de toekomst. Nog steeds deed en regelde ik alles maar dan ook alles voor hem want het jarenlange gebruik heeft zijn sporen achter gelaten. Werdt voor gek verklaard door mensen en moest aan mezelf denken maar wilde hem zo graag helpen. Ik reed/rij minimaal 3 x per week naar hem toe om bv dokter of winkel te gaan. Ook beheerde ik zijn geld. (Hij heeft geen schulden oid) vondt ik allemaal niet erg. Hij was weer "gelukkig" en dat was het belangerijkste maar na 3 weken begon het. Hij had een tegenslag en hij kan niet met tegenslagen omgaan hoe klein ook en alles was opeens weer slecht. Klagen en zeuren enzovoort en kocht weer een pakje crack. Ik vondt het vreselijk en heb hem dat laten weten ook. Hij begon te huilen en zei ook dat hij stom bezig was en dat ik dit niet verdiende en hij niet terug wilde naar toen omdat zijn leven beter was nu en hij zichzelf zoveel beter voelde.. Maar toen werdt het 2 keer per week en hij maar roepen zie je zus af en toe kan best.Toen werdt het drie/vier keer pw en ik keek toe en bleef hem steunen. Maar merkte verandering in zijn karakter. Afgelopen vrijdag kon ik echt niet mee met hem naar een afspraak want voelde me niet fijn me hart was weer op hol door een oneindigheid met hem de avond ervoor. Ik belde hem op of hij het erg vond om alleen naar het gesprek te gaan. Hij liet me niet eens uitpraten en werdt erg boos en vroeg alleen naar geld. (Zijn eigen geld) om te roken. Er speelde nog een paar meer dingen waar hij boos om is maar totaal onterecht maar hij laat me niks uitleggen en gooi de telefoon erop. Het is echt weer me "oude" broer aan het worden met zijn streken en hij is heilig overtuigd van zijn gelijk. En ik hem laat barsten wat echt niet zo is Ik weet dat het nu zo is dat hij weer doodongelukkig in zijn huisje zit en erg verdrietig boos is en dat vreet aan me. Ik ben er de hele dag mee bezig omdat ik weet dat hij zichzelf erg rot voel maar ben er ook een beetje klaar mee. Dit verdien ik niet aan hem. Maar hoe moet ik hier nou mee omgaan? Het liefste bel ik en zeg wat hij wil horen zodat hij zich weer beter voel maar zou mezelf daarmee zwaar tekort doen want ik heb niks verkeerd gedaan en alles altijd voor hem gedaan. Hij heeft wel een persoonlijkheid stoornis maar dat merkte niemand niks meer van toen hij helemaal clean was. Ik wil me broer niet kwijt en wil hem gelukkig zien maar wat moet ik nog doen. Ik loop al op eieren om de vrede te bewaren Blijf me zo schuldig voelen en is onterecht maar toch. Ik heb al drie dagen niks meer gehoord van hem. En maak me zorgen om hem en zijn toestand en hoe me de hele dag bezig. Wat moet ik nou?? Had wel bericht gestuurd dat hij me moest bellen maar tot heden niks gehoord van hem. Bedankt voor het lezen en evt advies.(blowen doet hij niet meer want dat is slecht volgens hem)"