"Geen enkel probleem. Het ging ongeveer als volgt:
Rond 18u. met goed vriend T elk 100 mic's onder de tong gestoken. In de zetel gaan zitten wachten. Na enkele minuten besloten dat het best nog wat kon duren voor de eerste symptomen opkwamen dus dan maar een hoop vers appelsiensap beginnen persen voor later (dat heeft gesmaakt, tjonge). Muziek opgezet (weet al niet meer welke in het begin) en terug gaan zitten. Na een uur begon ik tegen T te zeggen dat het wel eens mocht beginnen komen, want er was nog niet veel te merken, althans dat dacht ik maar. Toen ik bij mezelf luidop opmerkte dat ik eigenlijk amper nog aan iets aan het denken was maar eigenlijk enkel nog in een heel ontspannen toestand afwisselend tussen verschillende uiterlijke zaken gefascineerd was (beelden en patronen daarin, de muziek die opstond...), voegde T daaraan toe dat ik waarschijnlijk al langer vertrokken was dan ik zelf doorhad. We zijn toen samen in een minuten lang durende lachkick geschoten, want alles leek zo grappig en fantastisch. Ik voelde op dat moment niet veel meer dan zuiver enthousiasme en fascinatie en daar ben ik dan ook (eigenlijk ook zonder nadenken) mee aan de slag gegaan. Ik was me er bewust van dat ik de dingen even onder een hele andere manier bekeek dan gewoonlijk en daarom zocht ik naar zoveel mogelijk prikkels (zowel buiten me als in me) om af te wegen hoe LSD daar invloed op had. Ik heb een paar uur lang allerhande prachtige dingen waargenomen (zoals de witgeschilderde baksteen van de livingmuur, die zag er zo diep uit onder het licht van de staande lamp). Ook de begeleiding van muziek bij de taferelen die ik waarnam leek veel vanzelfsprekender dan normaal, echt als een deel van het totaal als het ware. Buiten dat ik een muur of een paar CD's licht kon zien golven zag ik niet veel visuals of toch geen shit die ik niet meer in m'n kop meteen kon omdraaien in het origineel.
Los daarvan voelde mijn lichaam heel transparant aan, meer als een soort energieveld dan als echt materie. Als ik echt stilzat en me focuste op mijn lichaam leek het bijna meer of ik had er geen (had enkel nog geest) en voelde een zeer intense maar ontspannende tinteling, zover als mijn lichaam strekte. Wat me ook opviel is dat ik op een gegeven moment mezelf de vraag stelde wie ik was. Wanneer ik dacht "ik ben ... mijn naam ..." vond ik dat een heel vreemde opmerking. Ik was me veel meer dan gewoonlijk bewust van hoe de wereld eruit ziet (althans dat leek zo), veel meer verbonden met de realiteit, maar veel minder dan gewoonlijk echt zelfbewust. Ik werd meer een soort oog dat naar de wereld kan kijken in plaats van de ouwe getrouwe "persoon" die de wereld echt aan zijn hart laat komen. Ik weet niet hoe ik het moet uitleggen, maar het voelde in ieder geval extreem vredevol.
Ik heb na de eerste paar uren, waarin ik voornamelijk als een dolenthousiast klein kind alles probeerde wat maar in me opkwam (alles leek weer nieuw), echt uren lang nagenoten van het eigenlijke hoogtepunt van de trip, want de effecten van toen had ik in de laatste uren niet meer (van middernacht tot 5u.). Ik voelde me totaal sprakeloos (T ook) en heb het grootste deel van de tijd naast T in de zetel gezeten, beiden zwijgend, maar beiden enorm genietend van de stilte en het moment.
Koken echter, niet gemakkelijk op acid. Zoals mij gezegd was: voor genoeg eten gezorgd zodat ik niet meer buiten hoefde. Echter, kant en klaar eten had wel leuk geweest. Ik ben er uiteindelijk -maar niet met de minste moeite- ingeslaagd een toch wel heel lekker pasta op tafel te toveren, maar dat heeft echt heel wat meer opruimwerk opgeleverd dan het normaal zou doen... Heel grappig ook: je trekt een nieuwe zak van die kleine pastadinges open, de naad scheurt ineens compleet los en die vliegen allemaal voor je gezicht door de keuken. Normaal gezien zou ik vloeken, maar ik ben er gewoon spontaan naar beginnen staren.
Ze zeggen altijd dat het normaal is dat je na afloop moeilijk in slaap geraakt, maar tegen 5-6u voelde ik m'n ogen echt dichtvallen dus ben dan maar in bed gaan liggen. Wekker gezet om 13u. Niks van gehoord en gewoon tot 16u.30 als een trein geslapen. Heb de laatste maanden niet zo goed geslapen. Heerlijk.
Zeker voor herhaling vatbaar. Het voldeed heel hard aan mijn verwachtingen, moet ik zeggen. Ik weet dat 100 mic's geen wereldschokkende dosis was, maar achteraf gezien, had ik er toch wel NET iets dieper (en langer) willen induiken, maar ach ja: beter net niet genoeg, dan net teveel. Ben al bij al heel blij dat ik hebben mogen kennismaken met de ervaring.
Dank jullie voor al het advies. Ik heb het grondig opgevolgd en heb 't me niet beklaagd."
In: Advies dosering eerste keer
1-1-2024