#1
Hoi Ergens,
Ik heb je post twee keer gelezen en wat je doormaakt is werkelijk vervelend en dit kun je niet negeren. Je zult iets moeten gaan ondernemen om die angsten die je nu voelt te kunnen gaan beheersen (cirkel). Je staat soms los van de werkelijkheid, heel beangstigend. Mijn conclusie is, dat je hier niet alleen uitkomt en dat je professionele hulp nodig hebt. (Klinkt zwaarder dan het is.)
Je stelt dat je ouders dit niet aankunnen. Geloof mij, dat kunnen zij aan, het is niet leuk voor ze, maar ik denk dat zij het vele malen erger vinden als je je leven kapot maakt en vergooid. Het is niet noodzakelijk dat je alles in een gesprek vertelt aan je ouders (zeker niet!). Je wil teveel in een keer. Zeg dat je in de knoop zit en je voelt dat je angsten hebt. Hou het daarbij. Dat truffel gebruik komt later wel, dat is alleen maar aanleiding en een stoorzender. Doe dit stap voor stap.
Ik ken je ouders niet, maar in het uiterst zeldzame geval, dat je ouders volkomen begriploos zijn, dan nog, zijn niet je ouders verantwoordelijk voor jouw welzijn, nee, dat ben jij. Besef ook, dat je ouders iets langer meegaan en meer begrip hebben dan jij denkt.
Kortom, ik zou naar de huisarts of vertrouwenspersoon op school gaan en jouw cirkel idee en gevoelens en vrees voorleggen. Spreek dit uit. Desnoods print je deze post uit en laat je dit lezen. Iemand anders toelaten tot deze emoties, is vreselijk moeilijk, maar helaas is het de enige manier om verder te komen. Gelukkig hoef je dit niet alleen te doen! Het helpt echt om het objectieve pespectief van een buitenstaander te horen.
Wat denk je nadat je dit hebt gelezen? Wat zie jij als mogelijke opties?
Ik heb je post twee keer gelezen en wat je doormaakt is werkelijk vervelend en dit kun je niet negeren. Je zult iets moeten gaan ondernemen om die angsten die je nu voelt te kunnen gaan beheersen (cirkel). Je staat soms los van de werkelijkheid, heel beangstigend. Mijn conclusie is, dat je hier niet alleen uitkomt en dat je professionele hulp nodig hebt. (Klinkt zwaarder dan het is.)
Je stelt dat je ouders dit niet aankunnen. Geloof mij, dat kunnen zij aan, het is niet leuk voor ze, maar ik denk dat zij het vele malen erger vinden als je je leven kapot maakt en vergooid. Het is niet noodzakelijk dat je alles in een gesprek vertelt aan je ouders (zeker niet!). Je wil teveel in een keer. Zeg dat je in de knoop zit en je voelt dat je angsten hebt. Hou het daarbij. Dat truffel gebruik komt later wel, dat is alleen maar aanleiding en een stoorzender. Doe dit stap voor stap.
Ik ken je ouders niet, maar in het uiterst zeldzame geval, dat je ouders volkomen begriploos zijn, dan nog, zijn niet je ouders verantwoordelijk voor jouw welzijn, nee, dat ben jij. Besef ook, dat je ouders iets langer meegaan en meer begrip hebben dan jij denkt.
Kortom, ik zou naar de huisarts of vertrouwenspersoon op school gaan en jouw cirkel idee en gevoelens en vrees voorleggen. Spreek dit uit. Desnoods print je deze post uit en laat je dit lezen. Iemand anders toelaten tot deze emoties, is vreselijk moeilijk, maar helaas is het de enige manier om verder te komen. Gelukkig hoef je dit niet alleen te doen! Het helpt echt om het objectieve pespectief van een buitenstaander te horen.
Wat denk je nadat je dit hebt gelezen? Wat zie jij als mogelijke opties?