#1
Heel herkenbaar. En het hoeft inderdaad helemaal niet zo te zijn dat je meer begint te praten, maar simpelweg dat je vrede hebt met hoe je bent.Psychedelibee zei:De reden dat ik dit aanhaalde is omdat ik mezelf er erg in herken. Ik kan ook nogal bezig zijn met hoe ik over kom op anderen en dat kan jezelf dan erg remmen uiteraard. Ik probeer dat echter steeds meer los te laten door er gewoon niet mee bezig te zijn. Door gewoon mijzelf te zijn in een groep en schijt te hebben aan wat anderen denken. Dat lukt mij dan de ene keer beter als de andere, maar de keren dat me dat lukt voel ik me dan ook meteen een stuk meer op mijn gemak. Ik bedoel dan niet eens perse dat ik meer ga praten ofzo, maar gewoon niet bezig te zijn met wat anderen van mij denken. Het grappige is dat wanneer ik dat doe, ik dan vaak vanzelf uiteindelijk wel meer ga praten.
Ik heb dat zelf ook dat ik met 'losgaan' tijdens trippen niet bedoel dat ik heel druk wordt of zo. Los gaan/helemaal mezelf kunnen zijn kan zich ook uiten in 3 uren naar een plafond kijken, zonder me te hoeven bekommeren om wat anderen daarvan zullen vinden. Of als een debiel op de bank hangen bijvoorbeeld.Voor trippen met anderen geldt wel dat het bekenden moeten zijn die ik vertrouw om mezelf echt te kunnen laten gaan. Met trippen betekent mezelf laten gaan dan vaak weer niet dat ik echt veel ga praten, maar dat komt vooral omdat ik met trippen vaak moeite heb om mezelf verbaal uit te drukken. En ik dan meer behoefte heb om in mijn eigen hoofd op te gaan. Ik kan me dan afzonderen en qua houding niet meer bezig zijn met de rest. Als er dan veel gepraat wordt betekent dat nog wel eens echt fysiek afzonderen, door een andere ruimte op te zoeken. Anders is het vooral mentaal afzonderen.
Het is toch eigenlijk wel raar dat zelfs al weten we dit, dat we dan alsnog weer gaan leven alsof we een ander wél kunnen kennen op die manier. Zo heb ik direct een beeld van iemand die ik net ontmoet. En daar kunnen we ook niks aan doen, want zo'n beeld vorm je automatisch en onmiddellijk van iemand. Alles wat je denkt dat een ander is, is slechts een (hele complexe) gedachte in je eigen bewustzijn. Je hebt nooit iets gekend en kan nooit iets kennen buiten je eigen bewustzijn. Het is zo obvious dat we het allemaal constant over het hoofd zien.Dit is het hele punt inderdaad. Jouw hele beeld bij anderen zit in jouw hoofd en het beeld wat anderen van jou hebben zit in hun hoofd. Je zult dus nooit precies weten wat voor beeld anderen bij jou hebben, maar mensen hebben de neiging toch een beeld proberen te vormen van wat anderen van jou hebben. Op deze manier ga je je zelfbeeld proberen te reflecteren op anderen, terwijl je daar eigenlijk geen idee van hebt. De kunst is om dit los te laten en niet meer bezig te zijn met wat anderen van jou denken. Dat is uiteraard makkelijker gezegd dan gedaan, maar je schiet er helemaal niks mee op.