Ik weet niet of iemand dit nog zal lezen, maar wil toch even een update geven over bovenstaande (al was het maar voor mezelf)!
Inmiddels alweer ruim een maand geleden heb ik truffels gedaan met mijn zusje. Hierover heb ik toen geen trip report geschreven (geen tijd, en omdat ik niet alleen was, had ik me ook minder gefocust op tijdsindicatie/dingen moeten onthouden voor Drugsforum etc.). Ik had zelf ongeveer 12,5 gram Atlantis gehad en zij een ruime 10 gram. Mij leek dit de ideale beginnersdosering omdat ik niet zou willen dat ze niets of te weinig zou merken - ze kwam er speciaal voor naar België - maar de kans ook niet groot was dat het tot een te heftige trip zou lijden.
We hebben het super naar onze zin gehad! Ik moet wel zeggen dat voor ons beide de dosering aan de lage kant was. Dat merkte ik al bij de opkomst: dit ging heel geleidelijk. Ik tripte wel, maar vond die 12,5 gram een beetje 'flauw' na vorige keer 15 gram te hebben gedaan, het was toch echt wel beduidend minder heftig. Al was dit natuurlijk ook wel de bedoeling zodat ik m'n zusje in de gaten kon houden. Mijn zusje ging nog minder hard dan ik, en ik zou zelfs willen zeggen dat zij een beetje ondergedoseerd was. Vooral de eerste twee uur van de trip, opbouwend naar de piek, kreeg ik regelmatig het idee dat ze net niet die drempel overging. Ze zei zelf ook dat ze het heftiger verwacht had. Ze verwachtte dat het heel visueel zou zijn, op basis van mijn verhalen (en zo had ik het inderdaad ook verteld, want bij mij werkt psilo ook gewoon echt altijd heel visueel! ik kan me een trip zonder visuals niet eens voorstellen...), maar het vreemde was: zij had GEEN ENKEL visueel effect. Zelfs geen vervormingen van objecten of verstoorde verhoudingen, niets. De wereld zag eruit zoals die er altijd uit zag volgens haar. Ze had ook de bijwerkingen helemaal niet die ik zelf juist zo typisch vind aan psilo en bij mij standaard voorkomen: gapen, uitrekken, tranende ogen, lacherig, vreemde perceptie van tijd etc. Echt geen van allen had zij. Ik had daardoor toch een beetje de angst dat het bij haar niet helemaal zijn normale werk deed. Van haar mocht het ook wel iets intenser, dus ze heeft zelfs nog iets bijgegeten zo'n anderhalf uur nadat we begonnen waren. Wrs. zinloos maar was te proberen.
Later bleek dat ze ondanks het gebrek aan visuele effecten en bijwerkingen toch wel behoorlijk tripte, alleen op een totáál andere manier dan ik! Ze heeft een tijdje terug twee backpackreizen gemaakt naar Azië, en nu was ze steeds met momenten terug in Azië. Ze had continu flarden van herinneringen aan die reizen, gesprekken van toen, en aan vroeger (onze kindertijd). Dan zei ze bijvoorbeeld ineens: "Weet je nog dat we bij oma kruisbessen plukten?" of "Nu ben ik weer in onze keuken... die géur!" Een ogenblik later was ze die herinnering kwijt en dacht ze dat ze hem had verzonnen. Zo ging het eigenlijk haar hele trip, soms tot - even - frustratie aan toe, dan dacht ze zich een 'goed gesprek' in Azië te herinneren maar was ze kwijt waar het over ging en wie erbij aanwezig waren. Even later vroeg ze zich weer af of die herinnering wel klopte. Daar dacht ze dan heel lang over na zonder eruit te komen. Op een bepaald moment dacht ze ook in twee tijden en op twee plekken tegelijkertijd te zijn: nu en vroeger, hier en in Azië. Ze was wel heel rustig en op geen enkel moment paniekerig, heeft veel ontspannen met oogmaskertje op gelegen, ze zei dat ze dan 'dieper' ging.
In het algemeen zou je kunnen zeggen dat haar trip compleet a-visueel was maar wel vol mindfucks. Bij mij was het andersom: ik had een vrij visuele trip (op een bepaald moment zag ik met mijn oogmaskertje op duizenden katten!) maar hij was mild van aard, weinig tot geen rare of maffe gedachten.
Vond het samen trippen wel echt heel interessant! Ten eerste omdat zij er zo anders op reageerde dan ik en ten tweede omdat we het zo gezellig hebben gehad. Hebben zelfs nog een tijdje met een dekentje over ons heen samen op mijn balkon gezeten, staren naar de sterren. Het sociale aspect van psilo vond ik toch ook wel weer heel leuk, er komen dan toch weer andere dingen van dit spul naar de voorgrond dan wanneer je in je eentje tript. Ik heb soms zo gelachen (tot tranen) om dingen die mijn zusje zei. Nam ze een slokje water, om vervolgens te constateren dat dit toch wel een erg heftige/maffe ervaring was. "Poeh, dat water beving mij." Waarschijnlijk een gevalletje 'had je bij moeten zijn' maar ik ging echt dood va het lachen.
We hebben afgesproken het zeker nog eens te doen, en dan gaan we beide voor een hele portie.
![:confused:]()
mile: Heb er een leuke herinnering aan, en vind het wel leuk dat ze het zo goed kon hebben en er zo kalm onder bleef!