Hoi TeReza,
Ik ben laatst naar de huisarts geweest en heb anti depressieva en oxazepam gekregen. ook is mijn toestand nu zo labiel dat ik, en mijn huisarts, denk over een tijdelijke vrijwillige opname. Maar nu is mijn dilemma:Ben ik nu daadwerkelijk verslaafd? Heb ik een bi-polaire stoornis door mijn verslaving of is verslaving een uiting van mijn psychische ziekte? Ook ben ik benieuwd of er klinieken bestaan welke in beide problematieken gespecialiseerd zijn? Ik ben erg benieuwd of iemand iets in mijn verhaal herkend en of er mensen zijn die tips hebben.
Voor een bi-polaire stoornis zijn zeer veel mogelijkheden dus het is voor mij onmogelijk te zeggen wat de oorzaak zou kunnen zijn. Het kan zowel door drugsgebruik zijn veroorzaakt maar ook door je verleden of cognitief. In jouw geval zou ik zeggen dat het vooral te maken heeft met je verleden. Ik weet natuurlijk niet wat je hebt meegemaakt, maar onverwerkte emoties kunnen daarvan de oorzaak zijn of al dan niet de oorzaak dat je met drugs bent begonnen. In ieder geval kunnen we stellen dat je een probleem hebt dat behandeld moet worden (zo ver was je natuurlijk zelf ook al), en je drugsgebruik blijkt niet zo dwangmatig dat je het constant gebruikt maar er wel steeds op terugvalt, en dat herken ik wel.
Ook kwam ik er de laatste maand achter dat mijn gedachten erg overspoeld werden door een aantal traumatische gebeurtenissen in mijn jeugd waar ik nooit over verteld heb en dus ook nooit verwerkt heb. Dit is dus sowieso een van de dingen die ik wil verdoven.
Volgens mij begint je probleem juist daar, en het lijkt me dat je daar mee aan de slag moet. Natuurlijk moet je er eerst voor gaan zorgen dat je lichamelijke conditie niet te ver achteruit gaat want dan heeft het nog geen zin. Maar jeugdtrauma's zijn vaak de oorzaak van een dergelijk probleem zoals jij dat hebt.
Ik zie mijn leven graag verder ontwikkelen, aangezien ik vind dat je moet groeien in je leven. toch heb ik momenteel het idee dat ik stil sta en niet weet waar ik heen moet. alle aspecten in om mijn leven geweldig te maken zijn aanwezig, maar ik laat mn leven overheersen door stemmingen, angsten en drugs gebruiken.
Ook heel herkenbaar.
Toch kan ik mij op het moment niet voorstellen dat ik nooit meer een weekend "los" zou kunnen gaan. Ergens verlang ik naar een stabiel leven dat rustig voortkabbeld, maar ik weet dat ik meer voldoening vind in pieken en dalen. Het jammere is alleen dat je er andere mensen ook mee belast, en dat je af en toe je eigen glazen in gooit.
Alsof het iets is wat je nodig hebt af en toe maar niet altijd. Toch? Even helemaal los gaan op verdovende middelen en alles van je afzetten. Niet jezelf in de weg zitten de hele tijd en constant die druk van het moet zo en je mag dit niet, maar gewoon doen wat je wil op dat moment. En altijd nuchter zijn is zo saai...
En je belast die andere mensen ook, want ze zien je kapot gaan, en op zo'n moment wil je eigenlijk liever alleen zijn. Geen sociale afspraken of mensen die onverwacht langskomen, maar gewoon jezelf zijn. Maar geloof mij, dat ben je niet. Op zo'n moment ben je dus iemand anders en die wil niks met die trauma's te maken hebben, en die trauma's maken je tot wat je bent.
Ik kan je weinig vertellen of klinieken dat allemaal behandelen, maar wel dat je er niet te veel van moet verwachten. Uiteindelijk moet het allemaal bij jou vandaan komen, of je dat nou terecht vindt of niet.
