verslaving en inbraken, gezin gaat kapot

Jeetje wat een heftig verhaal zeg.

Wat de beste manier is om hiermee om te gaan heb ik geen idee van, er zijn vast anderen hier op het forum die daar advies over kunnen geven. Wel wil ik je even veel sterkte wensen!

Beste allemaal.

Ik heb een broer van 24 en sinds hij 16 werd is hij begonnen met blowen.
Hij ging om met veel oudere jongens dan hij en ging steeds meer rare dingen doen.

Hij steelde geld uit het huis, van mijn ouders en van mijn zijn 4 jaar jongere zusje die op dat moment een bijbaantje had na schooltijd. Alles tassen en portemonnees moesten mee naar boven voor het slapen gaan, konden niets laten staan, raakte er wel aan gewend het werd een ritueel voor het slapen gaan.

Gegeven moment raakte hij gokverslaagd, al zijn spaargeld op in het casino.

Tot op de dag is het erger geworden, schulden, banen kwijt, en maar gebruiken en het was niet meer alleen wiet dit heeft hij ook toegegeven.

Tot op heden hebben mijn ouders eni k heb altijd geholpen om hem in de goede richting te krijgen. Ouders hebben zijn bankpas beheerd om hem uit de schulden te krijgen, eenmaal gelukt begon alles weer opnieuw.

Hij liegt ontzettend veel, heeft medelijden met zichzelf en het lijkt alsof hij gelooft in zijn eigen leugens.

Nu de dag doet hij van alles om aan geld te komen, niet alleen voor drugsgebruik maar ook voor schulden die hij weer heeft. Hij is onlangs ontslagen en heeft dus geen werk meer en toen is het nog erger geworden.


3 weken geleden heeft hij een auto inbraak gedaan is hij op heterdaad betrapt en heeft hij 11 dagen vast gezeten. Moest hij voor de rechter verschijnen, officier eiste 5 maanden cel maar de rechter heeft uiteindelijk beslote 120 uur taakstraf i.v.m. zijn baan. Deze is hij daarna kwijt geraakt omdat hij een gesprek heeft gehad met zijn baas vanwege dat akkefietje .

Sinds gisteren is hij pas 2 weken thuis.

Eergister is hij aangehouden voor autorijden zonder verzkekering, boete gekregen . Ook hebben ze XTC in zijn auto aangetroffen. dit is in beslag genomen.

De ochtend erna stond er politie aan de deur, mijn broer zou gezegd hebben tegen de agenten dat iemand die gezocht wordt bij ons thuis logeert. Geen idee waarom hij ons allen in deze positie brengt. Agenten kwamen dus in de ochtend mo half 8 aan de deur met een huizoekingsbevel, hele huis doorzocht maar niemand te bekennen zoals wij al wisten omdat er niemand bij ons logeert.

Die middag is thuis de bom gebarsten omdat we niet snappen dat hij dit heeft gezegd.
Na het gesprek is hij vertrokken en hebben we hem niet meer gezien.

Mijn moeder is vanmorgen vroeg vertrokken naar haar werk om kwart voor 5, op dat moment zag ze mijn broer aan komen lopen, toen pas kwam hij thuis.

Nog geen half uur later werd en gebonkt op de deur en toen mijn vader open deed stormdde er politie naar binnen en rende naar mijn broer zijn slaapkamer toe . Ze hebben hem gearresteerd wegens woninginbraak.
Zelf sop het moment dat er 5 agenten om hem heen staan en hij in de boeien in geslagen en mijn vader zegt zo je hebt het goed voor elkaar he jongen altijd dat eghouwehoer aan de deur zegt hij maar pap ik heb niets gedaan, nog steeds probeert hij te ontekennen terwijl de agenten nog zeiden wat had je net aan en waarop hij zij een spijkerbroek en de agent zei nee je had een trainingsbroek aan. Ze hebben hem gewoon gevolgd dus snap niet waarom hij dan nog steeds liegt.

Mijn ouders en ik hebben altijd voor hem klaar gestaan altijd geholpen, achteraf blijkt dit niet goed te zijn maar het is en blijf je zoon/broer.

Ik denk dat de 120 uur taakstraf niet meer doorgat en hij gewoon in elk geval die 5 maanden opgelegd zal krijgen en dan wat er nu nog bij komt..

Stel hij komt vrij.. hoe kun je dan het beste met deze situatie om gaan?
Moeten we hem opzoeeken in de bak?

Mijn ouders hebben gezegd nu hun handen er vanaf te trekken en hij eerst goed zal moeten zinken voordat hij pas kan gaan beseffen wat hij allemaal aanricht. Nu geen hulp meer van mama en papa, niet meer de gedachte mama en papa helpen me toch wel. is dit de juiste manier? Hem zo diep laten zinken tot er een knop om gaat..
Hoop dat iemand hier een advies op ka geven, omdat ik als zusje ondertussen ook radeloos ben.

Ik heb altijd vor mijn ouders klaar gestaan en ben altijd sterk vooral voor mijn moeder terwijl ik er zelf ook mee zit. Ik wil mijn oude broer terug, ik herken hem niet meer en niets lijkt hem nog te interesseren niet wat hij zichzelf en niet wat hij anderen aan doet.