Cannabis verslaving, inmiddels 8 jaar.

Respect voor jou. Blow zelf ook een jaar of 8, onschuldig begonnen uiteraard. Van 1 per maand naar 1 per week en toen naar 1 per dag etc etc. Een lange tijd hevig verslaafd geweest. s'Ochtends bij de koffie een goed gevulde joint in de brand, soms voor werk aan nog eentje en na het werk en bij bv. uitgaan en vrije dagen was het helemaal feest.

Op een dag kreeg ik een gedachte in mijn hoofd dat dit niet langer zo door kon gaan. Ja, het gevoel is lekker maar verder? Moet je jezelf eens zien, sjap. Sta je dan met een joint kansloos jezelf verlamt te maken omdat je anders niet kan slapen. Dat dacht ik vaak. Ik voelde me schuldig en genoot er tegelijkertijd ook van. En dat ding aan me vreten.

Je lichaam takelt er van de buitenkant van af, smoke je voordat je je bed induikt word je tegen of na het middaguur pas wakker. Van een wekker hebben we immers nog nooit gehoord, maar what the fuck; we zijn overdag toch niet vooruit te branden.

Ik herken mezelf heel erg in jouw 'downprobleem'. Wiet en alcohol heb ik bijna altijd gecombineerd. 8 bier max anders ga ik door die wiet over m'n nek en dat is niet fijn als je stronken bent.

Alcohol alleen was niet goed genoeg. Dan was ik aangeschoten/dronken en alsnog kwam er dan een stemmetje in m'n hoofd dat riep; je hebt zoveel alcohol in je bloed, maar is dit het? Stoned zijn ervaar ik als 10.000 maal prettiger dan onder invloed zijn van alcohol. Plus de volgende dag heb je echt geen koppijn of dingen die je fysiek belemmeren in je dagelijks leven. Ik in ieder geval niet. Soms wat traag, maar that's it.

Na een tijd de moet bij elkaar te hebben geraapt heel radicaal ineens zomaar uit het niets gestopt met blowen. De eerste 2 nachten me lazerus gezopen ivm het welbekende 'niet kunnen slapen-probleem'. En, eerlijk is eerlijk; ik was echt van het blowen af. Helaas ging ik van een blowprobleem naar een alcoholprobleem. Hier was ik gelukkig scherp genoeg voor en dit heb ik heel tijdig af kunnen kappen door te stoppen met drinken en sigaren te gaan roken. Moods Vanilla.

Toen kwam ik op een punt dat ik daar ook mee stopte en et voila; geen verslavingen meer. Zo heb ik een jaar doorgebracht. Totdat ik ander werk kreeg.

Ik weet nog dat ik voor aanvang van m'n eerste werkdag zenuwachtig als fuck was dat ik geen andere uitweg zag en meteen langs de shop ben gescheurd voor wat Amnesia. Gelukkig functioneer ik stoned blijkbaar uitermate goed (ik werk er al 4 jaar). Echter blow ik nu alleen nog weer na het werk. Helaas werk ik dan wel 5 dagen per week, maar het is zo fijn als je thuis bent. Of is het meer routine?

Saillant detail is dat ik buiten werktijd op vrije dagen, vakanties etc helemaal NIKS rook. Geen peuken, geen sigaren, geen joints, niets. En er ook geen DRANG naar heb. En dit kan ik ook volhouden zolang ik wil. Tot ik weer eens aan de arbeid moet. Wat helaas verplicht is in deze maatschappij wil je wat van je leven maken, maar voor mij werkt het averechts.

Gelukkig heb ik enige tijd geleden de love of my life ontmoet en sindsdien word de drang naar smoken minder en minder. Afentoe ga ik nog eens over de schreef, maar ik heb het onder controle en op dagen/weken dat ik niet smoke ook geen last van ontwenningsverschijnselenen, paranoia of woedeuitbarstingen. Het doel is uiteindelijk om te stoppen, maar dat gebeurd pas als het in Nederland als hard drugs gezien word. Als het zo makkelijk blijft te halen in shops en elders blow ik op m'n 80e nog. Misschien moet ik maar weer eens radicaal stoppen en me 2 dagen te pletter zuipen en er dan voorgoed afblijven. Maarja, makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik weet dat dit jouw topic is btw, maar kon het niet laten mijn eigen ervaringen hier ook neer te plempen. Het leest alsof we redelijk eenzelfde iets hebben meegemaakt. Nogmaals chapeau voor je besluit en vooral je DOORZETTINGSVERMOGEN. Kop op, jij bent er één die er wèl komt. Nu de rest, waaronder ik nog.

Bye now,
JD.

Hallo forumleden,

Inmiddels ben ik alweer 8 jaar verslaafd aan cannabis. Mijn verslaving begon onschuldig toen ik een jaar of 19-20 was. Ik verhuisde van een beschermde omgeving bij mijn ouders in een dorp naar de stad. Dit voor studie en werk.

Ik mag trouwens sinds 30 december 2013 zeggen dat ik ben gestopt met mijn cannabis gebruik. Al ben ik nog wel voorzichtig met het roepen dat ik ben gestopt. In het verleden heb ik dit al tientallen keren geroepen. Ik wil bekende in mijn omgeving niet nog eens teleurstellen, al doe ik het natuurlijk voor mezelf. Maar goed, mensen die in het zelfde schuitje zitten of hebben gezeten snappen dit waarschijnlijk wel.

De reden dat ik ben gestopt is omdat ik de laatste weken behoorlijk met mijn ziel onder m'n armen loop. Ik voelde me niet meer gelukkig, en had totaal geen zin het leven. Niet dat ik van plan was rare stappen te ondernemen, dit is totaal niet aan de orde. Maar gelukkig was ik niet. 3 Weken geleden heb ik mezelf 1,5 week thuis opgesloten. Enorm veel geblowd en nagedacht. En kwam tot de conclusie dat ik geen voldoening meer vond in het roken van een jointje. Het maakte mij toch op een bepaalde manier gelukkig en voldaan. Maar omdat ik er de laatste tijd geen voldoening meer uit haalde, en mezelf niet gelukkig voelde heb ik besloten ermee te stoppen. Ik dacht bij mezelf "wat heeft het nog voor zin om te blowen als ik er geen voldoening en geluk in kan vinden". Een goed moment om er een punt achter te zetten.

Nu inmiddels 7 dagen gestopt, en kan zeggen dat ik nog steeds 200% achter mijn beslissing sta. Heb absoluut geen behoefte in het roken van een joint, al gaan mijn sigaretten wel met treinvaart de asbak in Ik rookte tijdens mijn verslaving 5-6gr hasj in de week.

Zoals ik al zei is de behoefte er gelukkig niet maar wordt ik wel geconfronteerd met de ontwenningsverschijnselen. De koude/warme rillingen, zweterige handen en voeten, chaotische gedachten. Een uur geleden had ik al een heel verhaal in dit invoerveld staan. Ik had de grootste moeite iets fatsoenlijks weg te tikken door de verstrooide gedachten. Helaas ben ik deze tekst kwijtgeraakt door het automatische uitlogsysteem van deze site. Deze keer maar niet op voorbeeld drukken na een uur inactiviteit

Over ontwenningsverschijnselen gesproken. Gisteren ben ik met wat familie de stad in geweest om een drankje te doen omdat ik jarig was. Behoorlijk wat baco's en biertjes gedronken, na een aantal rondes was ik redelijk aangeschoten. Toch kwam dat ongelukkige gevoel weer naar boven, ik kon niet genieten van de aangeschoten roes die ik normaal wel heb. Normaal ben ik liefdevol en gelukkig persoon, maar dit had ik gisteren niet. Ik twijfelde aan mezelf, gaat het wel goed met me? Ik hoop toch wel dat dit nadat ik daadwerkelijk volledig ben afgekickt en geen verschijnselen meer heb hier vanaf ben. Wellicht dat hier iemand is die mij dit kan bevestigen?

4 Jaar geleden ben ik al eens een maand of 6 gestopt met blowen. Ik heb dit toen met behulp van een Life Style Training gedaan die ik heb gevolgd via Novadic Kentron. Dit waren wekelijkse bijeenkomsten met lotgenoten. Dit heeft mij toen zeer goed geholpen. Echter had ik toen niet het besef wat een langdurige verslaving met je geest kan doen. Ik ben nog nooit met het ongelukkige gevoel geconfronteerd zoals afgelopen weken. Ik ben hier dan ook enorm van geschrokken, iets wast ik absoluut niet wil. Ik walg echt bij de gedachten dat ik 8 jaar lang verslaafd ben geweest aan cannabis. Spijt dat ik deze tijd amper kan herinneren, en naar mijn idee niet heb gebruikt om geluk te vinden in mijn leven.

De gedachten dat ik over een aantal maanden kan zeggen dat ik echt van de cannabis af ben geeft mij gelukkig wel een euphorisch gevoel. Haast vergelijkbaar aan de dag dat je nieuwe leasewagen wordt bezorgd oid.

In ieder geval op naar een betere toekomst!

Goed bezig maat! Ik zou zeggen ga er voor. Ik heb er respect voor!

Lijkt me lastig om met al die shit tezamen te kampen, afkicken, ontwenningsverschijnselen en depressie.

Twijfelen aan jezelf is een verschijnsel van depressie, niet meer, niet minder, het is een irrationeel iets, het wordt regelrecht gestuurd vanuit je 'onbewuste'. Neemt niet weg dat je het ervaart, maar heb troost in dat het normaal is bij depressie en dat je het veilig kunt negeren.

Als je er over nadenkt klopt het ook, twijfelen aan jezelf slaat nergens op.

Ik gok dat jouw twijfelen hierdoor komt, maar ik ben je psycholoog natuurlijk niet, dus.

Maar mooi dat je niet alleen somber bent, maar positief denkt over afkicken en afgekickt zijn! Weer gezond zijn in lichaam en geest zal zeker te weten een fijne ervaring zijn.

Ik herken dat verhaal van omgeving teleurstellen, maar wanneer je ook echt oprecht zelf voelt dat je het niet voor je omgeving doet, maar voor jezelf (weten doe je dat altijd al, maar echt zelf voelen is anders), dan maakt dat ook een enorm verschil in motivatie.

Succes!

Hey Delay,

Bedankt voor je comment. Ik kan nog steeds zeggen dat ik ben gestopt! Echt maf is dat ik er tot op heden niet een keer aan heb gedacht een joint te kopen oid.

Dus tot nu toe gaat alles nog prima en heb ik geen afkickverschijnselen meer. Ook dat down gevoel is vertrokken, het zal er allemaal wel bij hebben gehoord . Daarnaast werkt sociaal contact het beste tegen dit gevoel. Je moet er in 't begin er in ieder geval voor zorgen dat je lekker onder de mensen bent, werkt het beste .

Iedereen nog veel succes met het stoppen van hun verslavingen

Greets MP!

Respect! Na een half jaar stoppen ging er ineens een lampje aan in mijn hoofd, ik was weer helder! Dat alleen al is het helemaal waard. Gezellige jaren, maar helaas ook lamme nutteloze jaren. Op mijn 30e alsnog een diploma gaan halen, had ik veel eerder moeten doen. Ga zo door!