#1
Ik maak me een beetje zorgen om mezelf en ik ben benieuwd naar jullie kijk erop, dus vandaar dat ik even een apart topic open buiten mijn dagboekje om
Ik heb sinds Oud en Nieuw geen speed meer gebruikt en ruim een maand geleden nog 1 keer een halfje coke gehad. Verder geen harddrugs en gaat mijn herstel wat dat betreft dus goed. Ik slik nog antidepressiva (Wellbutrin) en Oxazepam en Lorazepam (op recept) voor zo nodig om goed te kunnen slapen. Maar sinds mijn manie van afgelopen zomer ben ik de andere dagen Etizolam gaan gebruiken en nu gebruik ik dus gewoon elke avond iets.
Ik zit de laatste tijd in een best moeilijke periode, maar door de benzo's sliep ik wel goed. En het lukt dus om met de moeilijke situaties en emoties om te gaan zonder te gebruiken. Soms ben ik verdrietig, bang of boos, maar ik ga daar nu constructief mee om en ik ben bijvoorbeeld niet helemaal depressief nu.
Ik ben bezig met het afronden van mijn traumatherapie, ze is nu bezig met mijn levensverhaal vertellen. Dat is best heftig om allemaal achter elkaar te horen.
Ik heb altijd op dinsdagmiddag therapie, en had maandagavond Etizolam ingenomen. Maar toch sliep ik slecht en was ik vanaf 's ochtends al erg onrustig.
Logisch, omdat ik gewoon angst had voor therapie dacht ik. De therapiesessie was idd erg heftig en ik heb hele capriolen moeten uithalen om in het hier en nu te blijven en niet te gaan dissociëren. Toen ik thuis kwam kwam mijn vriend ook hierheen en we hebben samen een redelijk normale avond gehad en een makkelijke film gekeken. Maar ik was nog steeds wel wat onrustig in zowel mijn lichaam en hoofd. Nasleep van de therapie 's middags dacht ik. Ik nam dinsdagavond weer Etizolam, maar heb alleen van 0.00 tot 4.30 uur geslapen. Toen moest mn vriend naar de wc en daarna lukte het mij niet meer om te slapen.
Ik ben wel gewoon in bed blijven liggen, maar in mijn hoofd was het erg onrustig en ik was veel aan het nadenken over van alles. Over welke opleiding ik wil doen, wat voor werk, wat ik allemaal in huis wil veranderen etc. Ik had grootse plannen iig en allerlei ideeën. Om half 8 was mn vriend naar zijn werk en heb ik een online CA-meet gedaan. Daarna wilde ik gaan zwemmen, maar toen werd ik getriggerd in een oud trauma en ben ik na een kwartier al overstuur naar huis gegaan. Ik wist echt niet wat ik toen de rest van de dag moest doen en wilde het liefst met benzo's de hele dag gaan slapen, of speed of coke halen. Maar ik heb dat gelukkig niet gedaan en ben gezellig naar een andere stad gegaan om te shoppen en op het terras te zitten met @Mevrouw Pløp. 's Avonds heb ik in de stad in mn eentje wat gegeten en toen ben ik nog naar een NA-meeting geweest. Het kwam er dus op neer dat ik van half 2 's middags tot half 10 's avonds van huis weg was.
Toen ik thuis kwam was ik wel gebroken, maar ik was ook nog steeds ontzettend druk. Ik belde met mijn vriend en ik praatte echt super snel en hij kon er haast niet tussenkomen. En ook op Whatsapp typte ik zo snel dat ik fouten ging maken, wat ik normaal echt nooit doe.
Maar ik moest echt nog gewoon van alles vertellen en delen voor ik ging slapen. Toen de voetbal afgelopen was heb ik mezelf echt gedwongen om te gaan slapen en heb ik geen Etizolam genomen, maar Oxazepam en Lorazepam, zodat ik waarschijnlijk beter de nacht door zou kunnen slapen. Dat werkte idd, want ik heb van 23.30-8.30 uur aan 1 stuk geslapen.
Nu voel ik me wel weer iets rustiger dan de afgelopen dagen. Maar toch ben ik nog steeds allerlei plannen aan het maken en wil ik van alles doen. Ik heb hele ideeën over hoe ik mijn huis nog verder wil reorganiseren en wil van alles daarvoor kopen en heb al wat dingen besteld. Ook ben ik van alles aan het uitzoeken over opleidingen, cursussen bij het herstelcentrum die ik nog wil doen, welke financiële regelingen er zijn etc. Maar is dat normaal herstelgedrag omdat ik nu bijna klaar ben met therapie en niet meer gebruik en veel tijd heb om ermee bezig te zijn? Wil ik mijn huis reorganiseren omdat ik daar een serie over kijk op Netflix? Of is het normaal herstelgedrag dat je dan weer je huis weer op orde wilt maken? Of is het manisch dat je alles staat op te meten om te kijken hoe lang een plank kan zijn en dat je alles wilt reorganiseren?
Ik weet echt niet hoe ik dit gedrag moet interpreteren. Want heb ik nu gewoon vanuit mezelf de energie om weer om dat soort dingen te doen omdat ik niet meer gebruik en daarvan herstel? Of komt het doordat ik manisch word? Gisteren leek het wel alsof ik toch pep op had als je ziet wat ik allemaal heb gedaan en hoe druk ik nog was 's avonds en hoe snel ik praatte. En op Whatsapp met allemaal mensen contact legde. Maar is dat manisch of gewoon normaal dat ik nu weer de ruimte heb voor anderen en mijn sociale contacten weer wil aanhalen en mijn dagen weer wat voller plan?
Ik vind het echt zo verwarrend, want nou maak ik me natuurlijk hier weer helemaal druk om. Terwijl het misschien wel gewoon heel normaal is dat je dit soort dingen weer gaat doen als je clean bent. Maar omdat mijn moeder een bipolaire stoornis heeft en psychoses heeft gehad (zij is niet verslaafd alleen) en dan ook eigenlijk precies zo was als ik nu, maak ik me toch wel zorgen. Maar ik weet dus niet of dat terecht is of niet en of ik aan de bel moet trekken of niet. Ik ben toevallig afgelopen week met psycho-educatie over psychoses begonnen omdat ik er best bang voor ben dat ik echt psychotisch word omdat ik al een aantal psychotische "voorvallen" heb gehad in het verleden en dus die manie van de zomer. Dus misschien dat er hier mensen zijn die weten wat een beetje "normaal" gedrag is als je aan het herstellen bent en wanneer het zorgelijk wordt? Want ik weet het niet dus.
Ik heb sinds Oud en Nieuw geen speed meer gebruikt en ruim een maand geleden nog 1 keer een halfje coke gehad. Verder geen harddrugs en gaat mijn herstel wat dat betreft dus goed. Ik slik nog antidepressiva (Wellbutrin) en Oxazepam en Lorazepam (op recept) voor zo nodig om goed te kunnen slapen. Maar sinds mijn manie van afgelopen zomer ben ik de andere dagen Etizolam gaan gebruiken en nu gebruik ik dus gewoon elke avond iets.
Ik zit de laatste tijd in een best moeilijke periode, maar door de benzo's sliep ik wel goed. En het lukt dus om met de moeilijke situaties en emoties om te gaan zonder te gebruiken. Soms ben ik verdrietig, bang of boos, maar ik ga daar nu constructief mee om en ik ben bijvoorbeeld niet helemaal depressief nu.
Ik ben bezig met het afronden van mijn traumatherapie, ze is nu bezig met mijn levensverhaal vertellen. Dat is best heftig om allemaal achter elkaar te horen.
Ik heb altijd op dinsdagmiddag therapie, en had maandagavond Etizolam ingenomen. Maar toch sliep ik slecht en was ik vanaf 's ochtends al erg onrustig.
Logisch, omdat ik gewoon angst had voor therapie dacht ik. De therapiesessie was idd erg heftig en ik heb hele capriolen moeten uithalen om in het hier en nu te blijven en niet te gaan dissociëren. Toen ik thuis kwam kwam mijn vriend ook hierheen en we hebben samen een redelijk normale avond gehad en een makkelijke film gekeken. Maar ik was nog steeds wel wat onrustig in zowel mijn lichaam en hoofd. Nasleep van de therapie 's middags dacht ik. Ik nam dinsdagavond weer Etizolam, maar heb alleen van 0.00 tot 4.30 uur geslapen. Toen moest mn vriend naar de wc en daarna lukte het mij niet meer om te slapen.
Ik ben wel gewoon in bed blijven liggen, maar in mijn hoofd was het erg onrustig en ik was veel aan het nadenken over van alles. Over welke opleiding ik wil doen, wat voor werk, wat ik allemaal in huis wil veranderen etc. Ik had grootse plannen iig en allerlei ideeën. Om half 8 was mn vriend naar zijn werk en heb ik een online CA-meet gedaan. Daarna wilde ik gaan zwemmen, maar toen werd ik getriggerd in een oud trauma en ben ik na een kwartier al overstuur naar huis gegaan. Ik wist echt niet wat ik toen de rest van de dag moest doen en wilde het liefst met benzo's de hele dag gaan slapen, of speed of coke halen. Maar ik heb dat gelukkig niet gedaan en ben gezellig naar een andere stad gegaan om te shoppen en op het terras te zitten met @Mevrouw Pløp. 's Avonds heb ik in de stad in mn eentje wat gegeten en toen ben ik nog naar een NA-meeting geweest. Het kwam er dus op neer dat ik van half 2 's middags tot half 10 's avonds van huis weg was.
Toen ik thuis kwam was ik wel gebroken, maar ik was ook nog steeds ontzettend druk. Ik belde met mijn vriend en ik praatte echt super snel en hij kon er haast niet tussenkomen. En ook op Whatsapp typte ik zo snel dat ik fouten ging maken, wat ik normaal echt nooit doe.
Maar ik moest echt nog gewoon van alles vertellen en delen voor ik ging slapen. Toen de voetbal afgelopen was heb ik mezelf echt gedwongen om te gaan slapen en heb ik geen Etizolam genomen, maar Oxazepam en Lorazepam, zodat ik waarschijnlijk beter de nacht door zou kunnen slapen. Dat werkte idd, want ik heb van 23.30-8.30 uur aan 1 stuk geslapen.
Nu voel ik me wel weer iets rustiger dan de afgelopen dagen. Maar toch ben ik nog steeds allerlei plannen aan het maken en wil ik van alles doen. Ik heb hele ideeën over hoe ik mijn huis nog verder wil reorganiseren en wil van alles daarvoor kopen en heb al wat dingen besteld. Ook ben ik van alles aan het uitzoeken over opleidingen, cursussen bij het herstelcentrum die ik nog wil doen, welke financiële regelingen er zijn etc. Maar is dat normaal herstelgedrag omdat ik nu bijna klaar ben met therapie en niet meer gebruik en veel tijd heb om ermee bezig te zijn? Wil ik mijn huis reorganiseren omdat ik daar een serie over kijk op Netflix? Of is het normaal herstelgedrag dat je dan weer je huis weer op orde wilt maken? Of is het manisch dat je alles staat op te meten om te kijken hoe lang een plank kan zijn en dat je alles wilt reorganiseren?
Ik weet echt niet hoe ik dit gedrag moet interpreteren. Want heb ik nu gewoon vanuit mezelf de energie om weer om dat soort dingen te doen omdat ik niet meer gebruik en daarvan herstel? Of komt het doordat ik manisch word? Gisteren leek het wel alsof ik toch pep op had als je ziet wat ik allemaal heb gedaan en hoe druk ik nog was 's avonds en hoe snel ik praatte. En op Whatsapp met allemaal mensen contact legde. Maar is dat manisch of gewoon normaal dat ik nu weer de ruimte heb voor anderen en mijn sociale contacten weer wil aanhalen en mijn dagen weer wat voller plan?
Ik vind het echt zo verwarrend, want nou maak ik me natuurlijk hier weer helemaal druk om. Terwijl het misschien wel gewoon heel normaal is dat je dit soort dingen weer gaat doen als je clean bent. Maar omdat mijn moeder een bipolaire stoornis heeft en psychoses heeft gehad (zij is niet verslaafd alleen) en dan ook eigenlijk precies zo was als ik nu, maak ik me toch wel zorgen. Maar ik weet dus niet of dat terecht is of niet en of ik aan de bel moet trekken of niet. Ik ben toevallig afgelopen week met psycho-educatie over psychoses begonnen omdat ik er best bang voor ben dat ik echt psychotisch word omdat ik al een aantal psychotische "voorvallen" heb gehad in het verleden en dus die manie van de zomer. Dus misschien dat er hier mensen zijn die weten wat een beetje "normaal" gedrag is als je aan het herstellen bent en wanneer het zorgelijk wordt? Want ik weet het niet dus.
