#1
Hallo,
Sociale fobie heeft en houd mij nog steeds onder z'n duim, deze angsten verwoesten alles wat mij lief is. HEEL graag zou ik een vriendin willen hebben, vraag niet om veel, gewoon een lieve knappe vrouw (knap is voor iedereen weer anders natuurlijk :P) die mij ondersteund en ik haar, en gewoon af en toe een knuffel geven/krijgen.
Maar hoe kan ik zoiets voor elkaar krijgen als ik meestal niet eens naar een vrouw durf te kijken, EXTREEM overprikeld raak en in een minuut zo bang ben dat ik niet eens meer normaal adem kan halen, niet meer durf te slikken en m'n emotie's te laten tonen in mijn gezicht. Ik word binnenkort 29 en ik weet dat dat nog jong is.. maar ik heb gewoon een leuke vrouw nodig waar ik meer mijzelf bij kan zijn anders haal ik de 60 niet en wil gewoon niet langzaam vermoord worden door angst angst en nog meer angst.
Woon begeleid, met meerdere begeleiders heb ik een hele goede klik gehad en sommigen gaven mij zelfs af en toe een vriendschappelijke hug en dat is zo fijn, een boel nare gedachten gaan even uit m'n hoofd en ik ben weer blij voor een dag of twee. Nou zijn dit allemaal begeleidsters die niet heel veel persoonlijke dingen laten zien om nog wel profesioneel te zijn, dus je kent eigenlijk maar een gedeelte van hen en dat zijn de prettige.
Is hier iemand die met deze ongelofelijk belachelijke slopende angst en verdriet zat maar toch iemand heeft kunnen vinden/ontmoeten. Was het puur geluk, of heb je iets of iemand gehad jou daar mee geholpen heeft?
Ben gewoon bang dat ik straks 40 ben en dan denk 'nou leuk.. ong op de helft van m'n leven en ben nog steeds een eenzaam persoon die niet over zijn angsten heen kan groeien?'
Wou het even van mij af schrijven want ik moest het even kwijt al heb ik het waarschijnlijk wel eens eerder verteld.
Wel alvast een (hopelijk) minder vreselijk jaar en sorry voor dit deprimerende topic![:grimacing:]()
![:grin:]()
Sociale fobie heeft en houd mij nog steeds onder z'n duim, deze angsten verwoesten alles wat mij lief is. HEEL graag zou ik een vriendin willen hebben, vraag niet om veel, gewoon een lieve knappe vrouw (knap is voor iedereen weer anders natuurlijk :P) die mij ondersteund en ik haar, en gewoon af en toe een knuffel geven/krijgen.
Maar hoe kan ik zoiets voor elkaar krijgen als ik meestal niet eens naar een vrouw durf te kijken, EXTREEM overprikeld raak en in een minuut zo bang ben dat ik niet eens meer normaal adem kan halen, niet meer durf te slikken en m'n emotie's te laten tonen in mijn gezicht. Ik word binnenkort 29 en ik weet dat dat nog jong is.. maar ik heb gewoon een leuke vrouw nodig waar ik meer mijzelf bij kan zijn anders haal ik de 60 niet en wil gewoon niet langzaam vermoord worden door angst angst en nog meer angst.
Woon begeleid, met meerdere begeleiders heb ik een hele goede klik gehad en sommigen gaven mij zelfs af en toe een vriendschappelijke hug en dat is zo fijn, een boel nare gedachten gaan even uit m'n hoofd en ik ben weer blij voor een dag of twee. Nou zijn dit allemaal begeleidsters die niet heel veel persoonlijke dingen laten zien om nog wel profesioneel te zijn, dus je kent eigenlijk maar een gedeelte van hen en dat zijn de prettige.
Is hier iemand die met deze ongelofelijk belachelijke slopende angst en verdriet zat maar toch iemand heeft kunnen vinden/ontmoeten. Was het puur geluk, of heb je iets of iemand gehad jou daar mee geholpen heeft?
Ben gewoon bang dat ik straks 40 ben en dan denk 'nou leuk.. ong op de helft van m'n leven en ben nog steeds een eenzaam persoon die niet over zijn angsten heen kan groeien?'
Wou het even van mij af schrijven want ik moest het even kwijt al heb ik het waarschijnlijk wel eens eerder verteld.
Wel alvast een (hopelijk) minder vreselijk jaar en sorry voor dit deprimerende topic