Even van mij af schrijven. Feedback is welkom, maar niet noodzakelijk
![:wink:]()
. Al begrijp ik goed dat velen niet op zo'n lap tekst zitten te wachten. Hier zitten de inzichten verwerkt die ik door mijn trips heb gekregen.
Een roos haalt haar geur uit de wortel
Ooit ging ik mee in de mythe van autonomie en de plicht tot geluk. Maar inmiddels weet ik wel dat het menselijk leven door het lot bestiert wordt en dat er over het oppervlak daarvan zo nu en dan schaduwen vallen.
Ik heb er nooit de vinger op kunnen leggen wanneer bij mij de eerste schaduwen kwamen aanwaaien. Ze waren er gewoon opeens. Of ze waren er altijd al, maar ik zag ze niet. Al dansend in de gloed van de nacht zijn schaduwen onherkenbaar. Maar op een onverwacht moment manifesteerden ze zich in mij als een soort onwelkome gasten op mijn feestje die zich steeds luidruchtiger gingen gedragen. Die steeds onrustiger werden en uiteindelijk erop los stampten tot ik er koppijn van kreeg, tot ik er niet meer van kon slapen. Ze maakten geen enkele aanstalte om te vertrekken. En het ging maar door.
Een mens die slecht slaapt, moet veel rusten, las ik ooit. Die rust liet zich niet vinden. Die had zich te diep ingegraven waarschijnlijk. En daarna gebeurde er iets heel onhandigs. Ik zonk weg in een onbevredigende plek. Zoiets als een donker moeras. Ik vergat de grootte van de wereld om me heen. Mijn gevoel voor 's werelds lengte- en breedtegraden stompte af. En angst, vervreemding en onverschilligheid lag op de loer.
Gelukkig las ik iets hoopgevends: je wordt sneller beter als je eerder begrip hebt voor je ziekte. Die vlieger gaat uiteraard niet altijd op, maar ik wilde wel een poging wagen.
Het eerste wat ik deed was stoppen met luisteren wanneer iemand goedkope prietpraat in de trant van het maakbaarheidsidee begon rond te strooien, als zand in je ogen, of zaad op een rots, of roet in je eten. Het is onverteerbaar voor mensen die minder geluk hebben. Zoveel macht hebben we niet. "Ken jezelf" betekende oorspronkelijk: Weet dat je maar een mens bent en geen god.
Ons kan altijd iets overkomen. Juist doordat we ons vergissen, de gevolgen van ons handelen vaak niet overzien en uiteindelijk precies dat gedaan hebben wat we gedaan hebben, bepaalt de zin en de onzin, de volheid en de leegte van ons leven. Zo vreemd dat ik een diepgeworteld onvermogen bleek te hebben om de willekeur van het leven te verdragen.
In plaats van krampachtig vast te houden aan het waanbeeld van absolute onafhankelijkheid, kon ik beter leren om me op de juiste manier te verhouden tot mijn afhankelijkheid en beperktheid. Dat is misschien wel een levensdoel an sich. Voor mij dan. Voor misschien wel iedereen die net als ik snel groot moest worden met te weinig 'voeding' en ergens onderweg geknakt is. Of misschien geldt het gewoonweg voor iedereen.
Een roos haalt haar geur uit de wortel, zeggen ze weleens. Ik heb op latere leeftijd, onlangs nog, extra wortel kunnen schieten dat mij weerbaarder heeft gemaakt. Het was een zoektocht met vooral veel vallen. Iets met ontkenning, verdoving, doorgaan, niet stilstaan, vooral niet bij die verdomde leegte blijven hangen.
Nooit geweten dat stoeien met leegte zo'n mooi proces op gang kon brengen. Het leven wordt voorwaarts geleefd, maar achterwaarts begrepen. Achteraf gezien begrijp ik dat stoeien met leegte me nu de mogelijkheid geeft om zin te geven aan een opnieuw in te richten bestaan. Een bestaan waarin ik naar mijn eigen waarden kan leven, een waarachtig bestaan. Hoe dan ook. Hoe moeilijk ook.
Verantwoordelijkheid en verzoening kent een prijs. Ik ben hem al vroeg gaan betalen en zal er niet mee ophouden. Ten koste van mijzelf? Wellicht, gedeeltelijk, grotendeels. Ik zie het als een soort onderhoud van de brokstukken van mijn familiegeschiedenis, zoals men ook de onderhoudskosten van zijn woning betaalt. Het zal toch betaald moeten worden om het in de juiste staat te behouden. Of in mijn geval: om iets ervan heel te laten. Het was een stuk lichter voor me geweest als ik, als jongste van een disfunctioneel gezin, niet de enige was die zich erom bekommert zoveel als ik dat doe.
Een vriend zei zo lief: leef wat je leven kan, geef wat je geven kan, beleef wat je beleven kan en vergeef wat je vergeven kan.
Mijn hart gloeit er van. Die andere kant van de wanhoop trekt weer aan me en haalt mijn lijdzame en uitgeputte kop uit het zand. Hij brengt me naar het licht. Nu een andere kop. Eentje die begrijpt dat wachten tot het beter wordt geen optie is als je langzaam kopje onder gaat. En die ook begrijpt dat er zoiets bestaat als té veel geduld. Een soort ziekmakend geduld dat al je voorstellingsvermogen de kop indrukt.
Het hoogste haalbare accepteren voor wat die is, ook al staat het ver van mijn gewenste niveau af, is mijn allergrootste winst. Daar ben ik nog niet, maar ik heb de zin in het leven wel hervonden. De zin die zich uitstrekt naar mijn verbeelding, zich uitbreidt naar mijn dromen en de magie van vrijmoedigheid ontmantelt. En daar ben ik dankbaar voor.