Sorry, gecondoleerd.
Ik wil mezelf niet dood drinken man maar weet niet hoe je stopt met drinken, ben echt wel al jaren bang dat door alle drugs/alcohol mijn lijf het begeeft of dat ik met een kapot lichaam door het leven moet gaan. Verveling is bij mij echt een enorme trigger om toch te drinken of gebruiken, gewoon een enorm leeg gevoel, alle hulp programma's die je kan krijgen zitten enorme wachtlijsten aan, al een jaar aan het wachten op nieuwe hulp.
Lichamelijk krijg ik geen afkick verschijnselen ofzo, geestelijk is het gewoon zo lastig om van alle troep af te blijven want het geeft zo'n enorme roes
![:confused:]()
Weet dat je zelf gemotiveerd moet zijn om hulp te accepteren en heb echt wel motivatie en accepteer wel hulp maar het is lastig om te krijgen hier, Dimence heeft het op gegeven ze wisten niet meer hoe ze mij konden helpen dus wacht nu al heeel lang op de therapiën die ik ga krijgen van een ander bedrijf, hoop dat ze snel plek hebben voor mij.
Het is in ieder geval stap 1, je bent bereid eraan te werken. Overigens weet ik precies waar je het over hebt, want ik ben zelf ook verslavingsgevoelig en ken mijn grenzen niet als ik eenmaal begin aan drank (vaak in combinatie met drugs). Om die reden, naast dat ik het slechte voorbeeld van mijn moeder heb gehad, drink ik niet en doe ik ook geen drugs meer.
meestal zit er meer achter dan alleen het drinken en het gebruiken, tenminste, dat was bij mij zo. Wanneer je van jezelf weet waarom je drinkt (ook dat weet je zelf al goed namelijk je angsten) ben je ieder geval weer een stap op de goede weg. Als je van jezelf ook weet wat er vooraf gaat aan het moment wanneer je je eerste drankje pakt ben je nog een stap dichterbij. Meestal heb je voor jezelf al eerder (dit kan een paar dagen, uren, weken) besloten dat je weer gaat drinken. Dit was in ieder geval bij mij wel zo. Als je op die momenten gaat reflecteren waarom, wanneer en hoe je dat gaat doen kun je jezelf een stap voor zijn door juist voor jezelf in te plannen dat je het juist niet gaat doen! Dit is uiteraard lastig, je bent immers gewend om juist wel te drinken en ergens diep van binnen wil je eigenlijk ook helemaal niet stoppen. Maar.. als je bij jezelf nou eens goed nagaat.. is het moment dat je begint met drinken nou echt zo ontspannend als je zelf denkt? Is het niet zo dat, wanneer je eenmaal bent begonnen, het alleen nog maar om de drank gaat?
“Ik wil zo snel mogelijk het volgende drankje” “zal ik dat wel doen” kunnen voorkomende gedachten zijn. Om die dan te negeren neem je snel je volgende drankje en zo kom je in een vicieuze cirkel terecht. Bij mij was het in ieder geval zo dat ik tijdens zo’n avond in feiten meer gestresst werd van drank dan dat ik er daadwerkelijk van genoot. Ik zeg niet zo dat het bij jou ook zo is en dat je het “gewoon niet meer moet doen”, maar weet wel dat jij de enige bent die dit kan veranderen. Ik begrijp dat sommige mensen daar meer hulp voor nodig hebben. Veel succes iig.