De politieke strijd voor maatschappelijk gladgestreken normen en waarden is een strijd tegen de individuele vrijheid van hen die zich buiten deze maatstaf begeven.
Te ver buiten deze maatstaf en we kunnen het allemaal over de maatschappelijke onwenselijkheid eens zijn, bijvoorbeeld zoals bij geweld of diefstal,
maar des te meer men afwijkt van deze uitersten, des te meer dit ook de bewegingsvrijheid van de maatschappelijk welwillende burger beperkt.
Normverlaging is een subjectief invulbaar begrip en betekent voor een Fundamentalistische christen heel iets anders dan voor bijvoorbeeld een gemotiveerd lid van Greenpeace.
Het volgende probleem is dat van (internationaal) politieke aansprakelijkheid.
Daar waar de politiek van origine slechts de meest prominente onwenselijkheden als delict definieert, definieert het nu als zodanig ook datgene waar het eventueel voor aansprakelijk gesteld zou kunnen worden. Het beste voorbeeld hiervan zijn natuurlijk de paddos, maar ook dingen als het verbod op b.v. Mein Kampf, of het sharen van diy explosieveninformatie.
Iedere wet die bedoeld is om enkele verondersteld aanwezige extremisten tegen te gaan, is een beperking voor het hele volk.
Dan hebben we nog de europese unie. De europese grondwet was unaniem afgewezen, de vervanging ervan, het verdrag van Lissabon, representeert echter precies dezelfde afgewezen grondwet en wordt desalniettemin succesvol onder hels internationaal protest door onze collectieve maag gesplitst. In Nederland was iets van 68% van de burgers tegen, van de Nederlandse politiek was iets van 85% voor. Behalve wederom een duidelijke demonstratie van de kloof tussen de visie van het volk en de politiek en van de politieke voorkeur ten behoeve van haar eigen wensen, representeert de aanname van dit verdrag op talloze fronten een intensieve beperking van de persoonlijke vrijheden die wij in Nederland gewend zijn en lief hebben.
En als laatste, een ietswat minder tastbare escalatie in politieke beweegredenen is de politiek toegeëigende verantwoordelijkheid op maatschappelijke productiviteit.
Als voorbeeld hiervan ben ik laatst b.v. een nieuwsbericht tegen gekomen met onderzoeksresultaten omtrent de geschatte financiële schade die de bedrijfswereld jaarlijks collectief lijdt door het genotsmiddelengebruik van personeel in het weekend. Dergelijke conclusies leiden tot verondersteld gepaste politieke bemoeienis en tot een enorme beperking van individuele vrijheden.
Het wordt steeds meer evident dat het niet langer het volk is, waarbij de politiek in dienst is, maar de bedrijfswereld en het buitenland.
dus ja..al met al kan ik mij prima begeven in de uiting dat wij in een verneukte maatschappij leven, ..en deadlock.. de politiek heeft zich in de Nederlandse geschiedenis zelden/nooit tot het huidige niveau van bewegingsvrijheid beperkende regulering verlaagd,..misschien tijd om even de slaap uit je ogen te wrijven of om uit ontkenning te komen.
maargoed, gelukkig is een maatschappij total immersive, vormt het je beleving en vormt het je referentiekader. Onze kleinkindertjes zullen daardoor niet dezelfde betekenis achter de woordjes 'individuele vrijheid' kennen als wij, noch zullen zij de invulling ervan missen.
BLIEB BLIEB, uiteindelijk is slechts het nastreven van maatschappelijke stroomlijning en productieve efficientie politiek verantwoord!
![:cry:]()
