#1
Ik ben ook al op vrij jonge leeftijd ermee in aanraking gekomen op advies van een psychiater die ik slechts 1 x gesproken heb. Kreeg het direct voorgeschreven na een wat vaag en en moeilijk verhaaltje van mijzelf aan hem. Ik denkt dat ik toen ergens tussen mijn 20e en 25e levensjaar was, Ik heb altijd moeite met data's van gebeurtenissen in mijn leven, voor mij spelen datums geen enkele rol in mijn leven. Alleen de dag dat ik geboren werd weet ik natuurlijk wel, mijn verjaardag en die van mijn ouders weet ik me nog wel te herinneren en ook mijn wat jongere zus maar daar houden het voor mij wel bij op. Ik leefde per dag, en elke dag komt er weer een volgende tot nog toe aan toe tenminste. Ik ben ook door een zeer zware tijd heen gegaan met alle up's en down's die toch ook wel bij het leven horen denk ik maar wat knapte ik pas echt op toen ik zo rond mijn 28e voor het eerst serieus een spiegel onder mijn ogen gedrukt kreeg van mijn moeder op een helder en het enige juiste moment. Ik kwam net uit mijn bed, weer veel te laat zoals gewoonlijk maar nog wel nuchter of wat daarvoor door moest kunnen gaan. Ik blowde in die periode echt enorm veel en had een flink aantal jaren achter de rug met xtc, speed, lsd en paddo's etc gebruik en was ook al steeds vaker aan de sterke drank. En dat alles in combinatie met die seroxat.......... Wat was dat achteraf gezien pas een hel waar ik in leefde toen en mijn ouders die als de dood voor mij waren met mijn extreme stemmingswisselingen. Dat ik ik hun wat aan kon doen of mijzelf. Heb ook zelfs hun huis in brand gestoken omdat ik ergens gehoord had dat je door de rookvergiftiging wel snel dood zou gaan maar daar stak een rookmelder en een een super alerte vader (helaas, moet ik toch nog steeds wel eens zeggen) dus even een stokje voor. Ik werd door de politie afgevoerd en uiteindelijk omdat ik niet controleerbaar was maar gedumpt in een psychiatrische kliniek maar eerst kreeg ik nog een injectie van ze op het bureau nog in de cel waar ik een een zeker wel een uur lang zeker 3 agenten permanent bezig heb gehouden om mijn onder niet lukkende controle moesten zien te houden. Maar ik was helemaal niet zo doorgedraaid als ik me gedroeg. Kan het me tot in de details nog steeds herinneren, ik wist eigenlijk heel goed waar ik mee bezig was en was dus eigenlijk ook best wel heel erg manipulatief. Ik stond op het punt eruit geknikkert te worden door mijn ouders en dan zou ik echt helemaal niets en niemand , alleen zijn met met mijzelf en ik wist dat ik daar niet sterk en hard genoeg voor was dus eigenlijk een soort wanhoopspoging, zwaar onder invloed van dr sterke drank de wiet en die medicatie die ik zeer onregelmatig in nam. Maar kreeg dus die prik en dat is ook het laatste wat ik me herinner van die avond. Die prik bleek later een zogenaamd "depot" te zijn en was echt zeker 4 a 5 dagen bijna alleen maar geslapen. Maar niet in die kliniek, Daar hadden ze mij besef ik me nu wel waarschijnlijk wel door. Ik reageerde waarschijnlijk te snel op die injectie die ik kreeg door dan ook maar meteen rustig te worden. Ik weet inmiddels dat een injectie in je bil toch zeker even de tijd nodig heeft om ook in je hoofd door te dringen. Ik reageerde als iemand die het rechtstreeks in zijn aderen zou krijgen wat bij mij natuurlijk door dat ik door 3 agenten tegen de grond gehouden moest worden mogelijk was geweest als ze daar al op voorbereid zouden zijn geweest. Dus de volgende ochtend om een uurtje of 9 a 10 uur werd ik wakker gemaakt met de mededeling dat ik niet langer een gevaar was voor iets of iemand en daar stond ik dat dan, op mijn zokken want ik had thuis geen schoenen aan toen ze mij mee namem en daar stond ik dan. Ik had de mazzel dat ik die avond ervoor in een kroeg in het dorp waar ik toen woonde van iemand zijn portemonnee had gejat en daar het geld dat daar in zat net genoeg was om mij weer met het openbaar vervoer in een totale staat van op instorten mijn ouderlijk huis heb weten te bereiken en met de mazzel dat mijn ouders al wel aardig konden inschatten dat ik tot niets meer in staat was en die hebben mij in bed gekregen en ben daar met wat hele korte onderbrekingen waarin ik dan ook ineens echt even wakker was toch volgens mijn ouders en dag of 5 bijna permanent heb geslapen. Dat van die prik daar kwamen we achter door dat ik op de 4e dag een afspraak kreeg met een medewerker van die kliniek had dat herinner ik me nog en die zei mij dat ik gezien de blik aan mijn ogen een zeer sterk en lang werkende anti-psichotica had gekregen en dat hij nog zo verbaasd reageerde op het feit dat ik zo op straat werd gezet en dat ik het uberhaupt heb gered om mijn koppie erbij te houden en thuis ben gekomen wat toch wel een stevig uurtje moet hebben gekostmaar verder weet ik van die hele periode erna helemaal niets meer. Tot ik dat moment kreeg dat mijn moeder me een van die ochtenden me gewoon heel nuchter aan me vroeg, Hey Jo, ben je niet gewoon alleen maar verslaafd? Daar kon ik ook echt zelf toen ineens niet meer omheen. Het was of er iets van me af viel en zei ook gewoon ja en vanaf dat moment was ik vrij, dat gevoel had ik er tenminste bij. Mijn ouders hadden natuurlijk allang alles door gesproken met mijn die door alchohol misbruik daar toch uiteindelijk uit is gekomen na een zeer ernstig trauma dat hij in de oorlog was opgelopen en nooit verwerkt had want daar was in die tijden geen oog voor. Je moest hard werken en niet zeuren en ik kan me daar wel een voorstelling van maken nu ik alles wat er over hem te weten viel nu uit heb kunnen zoeken want praten dat doen wij in onze families van beide kanten niet. Dus ik ben opgevoed met alle liefde en zorg tot mijn moeder zelf chraste en met spoed opgenomen werd in het ziekenhuis op een gesloten afdeling. Zij bleek ook weer achteraf dat zij nooit heeft kunnen en durven praten over wat er in haar zelf omging tot die ene fatale dag aan toe. Ik heb mijn moeder nooit zien huilen. Nog steeds niet. En ik ben net als zij, daar kwam ik al snel achter. Mijn moeder was mijn enige veile haven, mijn fundament onder alles waar ik op kon bouwen. Mijn vader is gewoon een heel erg werkende vader met een carriere en zo maar ben mij hem pas gaan herinneren toen mijn moeder dus van die ene op die andere dag weg viel en hij er alleen met met drie jonge kinderen, ik was de oudste en was net elf jaar. Vanaf dat moment tot aan het eerste bezoek een paar weken later toen we naar mijn moeder op bezoek mochten herinner ik ne vooral die onzekerheid. Wat was er met mijn moeder aan de hand? Dat was en bleef toch wel een groot raadsel. Niemand heeft ooit iets aan haar bemerkt dat ze er zo erg aan toe was als toen bleek toen ze het niet meer ging redden en dwangmatige gedachtes kreeg waarin ze ons iets aan zou gaan doen. Maar daar heeft ze perfect me om kunnen gaan voor de buitenwereld en het ergste ook aan ons allemaal, zelfs mijn vader wist ons niet meer te vertellen dat mama overspannen was en een tijdje in het ziekenhuis zou blijven. Dus toen wij die eerste keer weer naar haar toe mochten was ik eigenlijk best blij, het zou wel weer beter gaan met mijn moeder want wij konden haar immers toch ook weer opzoeken? Zelfs mijn vader had haar in die in mijn beleving ongeveer een week of 3 a 4 niet gesproken of gezien. Zou moest met rust gelaten worden. Zo ging dat in die tijd helaas nog. Er was totaal geen oog voor het gezin dat zij achter zich had gelaten, naar wat later bleek. Wij stomden er met onze eigen ziel en zaligheid toch echt alle 4 alleen voor. mijn vader die het ineens allemaal alleen moest zien te redden samen met zijn werk en drie kinderen die hijn eigenlijk niet eens goed kende en wij hem ook niet. Vanaf dat moment dat we daar dus op bezoek gingen en er weer wat kleur aan de hemel stond voor mij tenminste bleek dat eeh hele dure misrekening te zijn geweest van ons. Dat wat we te zien kregen was eén brokje pure ellende te zijn. mijn moeder die ik als als altijd stipt op orde had, voor evenwicht zorgde en mij in ieder geval heel erg veel liefde had gegeven, de liefde die zij als kind niet had kunnen krijgen door de toestanden bij haar eigen thuis in haar jeugd, ze had zichzelf de rol als de perfecte moeder moeder opgelegd en die heeft ze tot op die ene dag aan toe heeft volgehouden met naar ik nu weet, als wij naar bed toe waren dan brak ze die ene fles wijn voor die avond aan. en die ging ook leeg ook. Maar daar ben ik pas jaren later achter gekomen.
Maar die eerste keer dat wij zo blij waren dat we onze moeder weer konden gaan zien werd dus toen in een soort split second moment duidelijk dat het dus helemaal niet beter met haar ging maar juist duizend keer erger dan ik gewend was van haar. Ik zie dat ene moment nog nog steeds als de dag van vandaag voor me. Het enige moment dat mijn moeder mij even aan durfde te kijken vlak voordat we weer weer weg moesten daar. Ik kan me van dat bezoek ook niet veel meer als alleen die ene blik in mijn moeders ogen en die zeiden mij zo veel, te veel. Ik zal die Haldolblik op iemands gezicht meteen herkennen aan die ogen die mij compleet kwijt was geraakt en toen kwam ook het besef dat ze ons er dus maar gewoon in ons eentje liet staan terwijl zij goed verzorgd werd. Dat was natuurlijk een totaal verkeerde indruk die ik ik kreeg maar toen is er echt iets geknapt, kapot gegaan en gedaan door haar met mij. Die ogen die medelijden uitdrukten en alsof ze allang wist dat het nog wel wat tijd zou gaan duren voor zij uberhaupt naar huis zou komen. Dat heeft dus uiteindelijk drie jaar gekost. Drie jaren die ik als een totaal alleen op de wereld met alleen 2 jongere zusjes waar ik naar mijn gevoel verantwoordelijk was als oudste van ons 3'en heb ervaren en toen begonnen ook echt de angst binnen te komen in mijn leven. Maar je kan niet de hel dag maar bang zitten te zijn, ik was oud genoeg om te beseffen en te zien wat er allemaal gebeurde maar had niemand meer waar ik op kon bouwen. Mijn vader heeft die rol zo goed als die maar kon gedaan en ben hem er eeuwig dankbaar voor dat hij zich er er toch ook maar alleen doorheen sloeg. Maar die eerste paar weken tot mijn vader de zeilen had bijgezet heb ik als erg onzeker, angstig maar ook de ultieme vrijhrijheid had geproeft.
Er was immers niemand meer die ons ergens verwachte, we konden met ons drieën eigenlijk gewoon na dat de school uit was en mijn vader die een erg drukke buiten dienst functie had die weliiswaar erg goed betaaalde maar hem uiteindelijk ook met ons allen nop de randje van de afgrond heeft gebracht want in die tijd had je nog geen verplicht ziekenfonds en hij ver diende te goed om bij een reguliere ziekenfonds zich en ons te kunnen verzekeren. En dat heb ik zeer beslist geweten maar wat mijn moeder tot op de dag van vandaag mijn vader de schuld er van gaf, hij is inmiddels al een jaar of drie dood dat mijn vader alle zorgkosten die hij dus niet meer vergoed kreeg omdat wij immers zoals dat toen der tijd nog heette "Particulier "verzekerd waren. En dan werd je er eigenlijk gewoon tegen je gezegd van zoek het lekker zelf maar uit en dat heeft hij toen dus ook maar gewoon gedaan naar zijn beste eer en geweten. Hij heeft elle hulp rond om ons drieën zelf maar ingekocht en heeft heeft zich toen in die periode aardig in de schulden gewerkt. Bewust van wat hij deed maar wat moest hij anders? Dat waren de jaren 80 Hij verdiende gewoon net een paar gulden in de maand te veel om ons in het gewone ziekenfonds te kunnen krijgen maar liep wel tegen onverwacht hoge kosten aan hulpverlening en het pas gekochte koophuis aan in die jaren was het normaal als je in je handjes mocht knijpen als de hypotheekbelasting lager was dan 7,5%. Ik wist wat het inhield om particulier verzekerd te zijn want net als die 2 klasgenootjes van mij waar van de beide ouders als ondernemers bekend waren in het dorp waar wij woonden en dus geacht werden er beter financieel bij te zitten dan het arbeiders volk want wij hoefden geen van drieën naar de verplichte schooltandarts die de staat toen nog gewoon goed regelde voor wie het wat minder breed heeft, maar mijn vader had net de pech om wat boven dat drempeltje die zegt of men dus onder de rijken of de minder bedeelden zoals het toen nog met zo'n mooi werd gezegd terecht kwam. Dat betekenende voor hem dus eigenlijk voldoende goed verdiend om voor alle kosten die er zich maar voor kunnen doen in je leven zelf te kunnen dragen.
En hij heeft zich er mee zonder ook maar iets aan de kwaliteit van de zorgen te beknibbelen gewoon door langzaam aan in die drie jaar bijna een ton aan schulden opgebouwd welliswaar in guldens maar je kunt de huidige waarde van van je gulden van toen wel gewoon voor de huidige euro aanzien.
En dat neem ik mijn moeders reactie daarop tot met tot op de dag vandaag aan toe erg kwalijk al is ze wel wat milder geworden sinds zijn overlijden. En ik begin nu pas weer zolangzamer hand de moeder terug te krijgen die mij op mijn elfde jaar verliet. Want wie heeft er nou een schuld? Mijn vader in dit geval want zij waren en zijn nog steeds voor de wet officieel getrouwd onder "huwelijkese voorwaarden" en heb dat mijn opa en oma toch wel verweten hoor want zij zijn onder druk van mijn opa en oma, van mijn moeders kant toen onder huwelijkse voorwaarden getrouwd anders zouden zij namelijk nooit instemming hebben gegeven aan mijn moeder om met mijn vader te trouwen en dat moest toen nog wel zo volgens de toenmalige wet. Die hebben hun 2 oudste kinderen, mijn oom en en tante dus dus gewoon naar de klote zien gaan door alweer met name, de alcohol. Mijn moeders zus omdat ze net een verheerde vent trouwde die toen ze Ă©Ă©nmaal getrouwd waren en zij dus hun toestemming voor hadden gegeven een aardige zuipschuit met bovendien erg losse handjes te zijn die haar eigenlijk tot op haar overlijden toe in de bijstand heeft gebracht met 2 jonge zoons die ze ook aardig lusten trouwens. en hun oudste zoon die al vlug van huis vluchte naar de leger dat indertijd nog een deel van Papoua Nieuw Ginea bezet hield en toen ze dat kwijt raakten aan de Indonesische regering maar snel overstapte, en dus eigenlijk gewoon is gedeserteerd naar het toen en nu nog steeds Australische gedeelte van dat eiland en dus zeker in die jaren zijn gezicht hier hier niet meer kon laten zien om maar niet gearresteerd te worden al hier. Ook hij is als drinkende alcoholist gestorven. Het is een echte familiekwaal gebleken en ik was een jaar of 14 a 15 toen ik al heb besloten mij daar daarniet aan te wagen want ondanks dat mijn moeder weer thuis kwam wonen en weer voldoende opgeknapt zou moeten zijn zijn heb ik dat helaas nooit meer zo ervaren. Daarvan getuigden de lege flessen die ik zich in de loop van de week op bouwden in het schuurtje achter het het huis mij wel voldoende over en ben dus bewust een vaderloze man wat dan wel weer als consequentie heeft dat ik vrouwen daar niet helemaal in durf te vertrouwen dat als ik zeg dat ik geen vader wil zijn van een door mijzelf geschapen kind zij zich daar aan zal houden. Dat heb ik niet in de hand en ben toch wel wat wantrouwig naar eigenlijk bijna iedereen. Mijn vertrouwen in mezelf is allang heel lang kapot en om mijn lot in dat van een ander te leggen durf ik niet genoeg en met de kennis van nu denk ik dat dit een goede beslissing is geweest wat dan hadden mijn kinderen nu kinderen nu met die zelfde genen rond gelopen als mijn mijn overgrootvader, een tiran moet dat zijn geweest al heb ik die nooit gekend en van daar dan uit mijn opa tragische weg maar ook weer ergens die spirit terug gevonden heeft om die ban te doorbreken want ik heb hem nooit als een alcoholist gezien en weet ook zeker dat die tot aan zijn dood aan toe niet meer echt heeft gedronken maar dan komt het toch wel te dicht bij mezelf en mijn functioneren en daarop mijn moeders geschiedenis en daarop weer ik? En werden wij bewust, naar ik nu wel haast zeker weet ook liever bij mijn opa en oma aan mijn moeders kant zijn weg gehouden wat zij ook wel best leken te vinden. Nee dat wil ik een kind niet aandoen. Ik weet dat het niet van veel respect getuigt naar de gene die die dat kind zou moeten baren uitspreek, maar ik laat me serieus zeker weten steriliseren als ik zou weten dat onze wensen daar over niet op 1 lijn zouden liggen en ik dat zal ik ook doen zonder dat met haar te overleggen. We zijn immers baas over ons eigen lichaam. En als dat dus dan zou betekenen dat de relatie daarop strand dan neem ik die consequentie. Klinkt als een aardig kutleven he? Het bewijs ligt immers vlak voor je op je scherm want mijn aanwezigheid op deze site zegt toch op zich al wel genoeg?
Maar die eerste keer dat wij zo blij waren dat we onze moeder weer konden gaan zien werd dus toen in een soort split second moment duidelijk dat het dus helemaal niet beter met haar ging maar juist duizend keer erger dan ik gewend was van haar. Ik zie dat ene moment nog nog steeds als de dag van vandaag voor me. Het enige moment dat mijn moeder mij even aan durfde te kijken vlak voordat we weer weer weg moesten daar. Ik kan me van dat bezoek ook niet veel meer als alleen die ene blik in mijn moeders ogen en die zeiden mij zo veel, te veel. Ik zal die Haldolblik op iemands gezicht meteen herkennen aan die ogen die mij compleet kwijt was geraakt en toen kwam ook het besef dat ze ons er dus maar gewoon in ons eentje liet staan terwijl zij goed verzorgd werd. Dat was natuurlijk een totaal verkeerde indruk die ik ik kreeg maar toen is er echt iets geknapt, kapot gegaan en gedaan door haar met mij. Die ogen die medelijden uitdrukten en alsof ze allang wist dat het nog wel wat tijd zou gaan duren voor zij uberhaupt naar huis zou komen. Dat heeft dus uiteindelijk drie jaar gekost. Drie jaren die ik als een totaal alleen op de wereld met alleen 2 jongere zusjes waar ik naar mijn gevoel verantwoordelijk was als oudste van ons 3'en heb ervaren en toen begonnen ook echt de angst binnen te komen in mijn leven. Maar je kan niet de hel dag maar bang zitten te zijn, ik was oud genoeg om te beseffen en te zien wat er allemaal gebeurde maar had niemand meer waar ik op kon bouwen. Mijn vader heeft die rol zo goed als die maar kon gedaan en ben hem er eeuwig dankbaar voor dat hij zich er er toch ook maar alleen doorheen sloeg. Maar die eerste paar weken tot mijn vader de zeilen had bijgezet heb ik als erg onzeker, angstig maar ook de ultieme vrijhrijheid had geproeft.
Er was immers niemand meer die ons ergens verwachte, we konden met ons drieën eigenlijk gewoon na dat de school uit was en mijn vader die een erg drukke buiten dienst functie had die weliiswaar erg goed betaaalde maar hem uiteindelijk ook met ons allen nop de randje van de afgrond heeft gebracht want in die tijd had je nog geen verplicht ziekenfonds en hij ver diende te goed om bij een reguliere ziekenfonds zich en ons te kunnen verzekeren. En dat heb ik zeer beslist geweten maar wat mijn moeder tot op de dag van vandaag mijn vader de schuld er van gaf, hij is inmiddels al een jaar of drie dood dat mijn vader alle zorgkosten die hij dus niet meer vergoed kreeg omdat wij immers zoals dat toen der tijd nog heette "Particulier "verzekerd waren. En dan werd je er eigenlijk gewoon tegen je gezegd van zoek het lekker zelf maar uit en dat heeft hij toen dus ook maar gewoon gedaan naar zijn beste eer en geweten. Hij heeft elle hulp rond om ons drieën zelf maar ingekocht en heeft heeft zich toen in die periode aardig in de schulden gewerkt. Bewust van wat hij deed maar wat moest hij anders? Dat waren de jaren 80 Hij verdiende gewoon net een paar gulden in de maand te veel om ons in het gewone ziekenfonds te kunnen krijgen maar liep wel tegen onverwacht hoge kosten aan hulpverlening en het pas gekochte koophuis aan in die jaren was het normaal als je in je handjes mocht knijpen als de hypotheekbelasting lager was dan 7,5%. Ik wist wat het inhield om particulier verzekerd te zijn want net als die 2 klasgenootjes van mij waar van de beide ouders als ondernemers bekend waren in het dorp waar wij woonden en dus geacht werden er beter financieel bij te zitten dan het arbeiders volk want wij hoefden geen van drieën naar de verplichte schooltandarts die de staat toen nog gewoon goed regelde voor wie het wat minder breed heeft, maar mijn vader had net de pech om wat boven dat drempeltje die zegt of men dus onder de rijken of de minder bedeelden zoals het toen nog met zo'n mooi werd gezegd terecht kwam. Dat betekenende voor hem dus eigenlijk voldoende goed verdiend om voor alle kosten die er zich maar voor kunnen doen in je leven zelf te kunnen dragen.
En hij heeft zich er mee zonder ook maar iets aan de kwaliteit van de zorgen te beknibbelen gewoon door langzaam aan in die drie jaar bijna een ton aan schulden opgebouwd welliswaar in guldens maar je kunt de huidige waarde van van je gulden van toen wel gewoon voor de huidige euro aanzien.
En dat neem ik mijn moeders reactie daarop tot met tot op de dag vandaag aan toe erg kwalijk al is ze wel wat milder geworden sinds zijn overlijden. En ik begin nu pas weer zolangzamer hand de moeder terug te krijgen die mij op mijn elfde jaar verliet. Want wie heeft er nou een schuld? Mijn vader in dit geval want zij waren en zijn nog steeds voor de wet officieel getrouwd onder "huwelijkese voorwaarden" en heb dat mijn opa en oma toch wel verweten hoor want zij zijn onder druk van mijn opa en oma, van mijn moeders kant toen onder huwelijkse voorwaarden getrouwd anders zouden zij namelijk nooit instemming hebben gegeven aan mijn moeder om met mijn vader te trouwen en dat moest toen nog wel zo volgens de toenmalige wet. Die hebben hun 2 oudste kinderen, mijn oom en en tante dus dus gewoon naar de klote zien gaan door alweer met name, de alcohol. Mijn moeders zus omdat ze net een verheerde vent trouwde die toen ze Ă©Ă©nmaal getrouwd waren en zij dus hun toestemming voor hadden gegeven een aardige zuipschuit met bovendien erg losse handjes te zijn die haar eigenlijk tot op haar overlijden toe in de bijstand heeft gebracht met 2 jonge zoons die ze ook aardig lusten trouwens. en hun oudste zoon die al vlug van huis vluchte naar de leger dat indertijd nog een deel van Papoua Nieuw Ginea bezet hield en toen ze dat kwijt raakten aan de Indonesische regering maar snel overstapte, en dus eigenlijk gewoon is gedeserteerd naar het toen en nu nog steeds Australische gedeelte van dat eiland en dus zeker in die jaren zijn gezicht hier hier niet meer kon laten zien om maar niet gearresteerd te worden al hier. Ook hij is als drinkende alcoholist gestorven. Het is een echte familiekwaal gebleken en ik was een jaar of 14 a 15 toen ik al heb besloten mij daar daarniet aan te wagen want ondanks dat mijn moeder weer thuis kwam wonen en weer voldoende opgeknapt zou moeten zijn zijn heb ik dat helaas nooit meer zo ervaren. Daarvan getuigden de lege flessen die ik zich in de loop van de week op bouwden in het schuurtje achter het het huis mij wel voldoende over en ben dus bewust een vaderloze man wat dan wel weer als consequentie heeft dat ik vrouwen daar niet helemaal in durf te vertrouwen dat als ik zeg dat ik geen vader wil zijn van een door mijzelf geschapen kind zij zich daar aan zal houden. Dat heb ik niet in de hand en ben toch wel wat wantrouwig naar eigenlijk bijna iedereen. Mijn vertrouwen in mezelf is allang heel lang kapot en om mijn lot in dat van een ander te leggen durf ik niet genoeg en met de kennis van nu denk ik dat dit een goede beslissing is geweest wat dan hadden mijn kinderen nu kinderen nu met die zelfde genen rond gelopen als mijn mijn overgrootvader, een tiran moet dat zijn geweest al heb ik die nooit gekend en van daar dan uit mijn opa tragische weg maar ook weer ergens die spirit terug gevonden heeft om die ban te doorbreken want ik heb hem nooit als een alcoholist gezien en weet ook zeker dat die tot aan zijn dood aan toe niet meer echt heeft gedronken maar dan komt het toch wel te dicht bij mezelf en mijn functioneren en daarop mijn moeders geschiedenis en daarop weer ik? En werden wij bewust, naar ik nu wel haast zeker weet ook liever bij mijn opa en oma aan mijn moeders kant zijn weg gehouden wat zij ook wel best leken te vinden. Nee dat wil ik een kind niet aandoen. Ik weet dat het niet van veel respect getuigt naar de gene die die dat kind zou moeten baren uitspreek, maar ik laat me serieus zeker weten steriliseren als ik zou weten dat onze wensen daar over niet op 1 lijn zouden liggen en ik dat zal ik ook doen zonder dat met haar te overleggen. We zijn immers baas over ons eigen lichaam. En als dat dus dan zou betekenen dat de relatie daarop strand dan neem ik die consequentie. Klinkt als een aardig kutleven he? Het bewijs ligt immers vlak voor je op je scherm want mijn aanwezigheid op deze site zegt toch op zich al wel genoeg?