#1
Hi allemaal, ik ben niet echt nieuw hier maar ik zie dat ik lang niet geweest ben.
Ik heb een aantal jaren oxycodon, oxazepam en diazepam geslikt in erg hoge doseringen. De oxycodon kreeg ik voor pcos, een vrouwenkwaal die mij veel pijn gaf. Ik had steeds meer nodig. Toen ik ongeveer twee jaar geleden probeerde cold turkey te stoppen ben ik 1,5 week door een hel gegaan (alleen maar op de bank liggen creperen, zweten etc). En dus na 1,5 week en flauwgevallen te zijn weer begonnen. Dat nooit meer.
Nu ben ik 24 wkn zwanger (het was onverwacht en niet gepland). Aan het begin van mijn zwangerschap ben ik zelf gestopt met diazepam en neem ik oxazepam alleen wanneer nodig (nu ik afbouw met de oxycodon).
Ik word door het ziekenhuis begeleid in het afbouwen van de oxycodon zodat mijn kind geen ontwenningsverschijnselen krijgt bij geboorte. Ik ben begonnen op (meer dan) 4x4 20mg (320 Mg) en zelf in korte tijd naar 3x3 20mg (180mg) gegaan (vraag me ajb niet hoe, ik leefde denk ik in een roes..? De benzo’s gingen ook vrijwel moeiteloos..).
Vanaf dat moment word ik begeleid door het ziekenhuis, er gaat maar 0,5 Mg per week vanaf. Nu zit ik nog niet eens op de helft (105mg), ik moet dus nog een lange tijd en ik kom in tijdnood met mn bevalling..
GELUKKIG voelt het (nog) niet zoals cold turkey, maar ik kom aan NIETS toe. Ik lig echt alleen maar in bed, niet eens op de bank want ik heb geen energie om mijn hoofd omhoog te houden. Mijn ledematen voelen zwaar en ik ben uitgeput en onwijs prikkelbaar en boos (niet leuk voor mijn moeder die de afgelopen weken voor me heeft gezorgd bij haar thuis, ik wil nu weer naar mijn eigen huis want ik irriteer me aan alles en dat is niet haar schuld).
Ik ben dus zwanger, heb nog maar 3 maanden te gaan, heb nog geen babykamer niets omdat ik de energie en motivatie niet heb. Ik heb er ook niet eens zin in. In het ziekenhuis worden depressieve klachten volledig genegeerd.. gesproken met een psycholoog heb ik al maar na 5x had ik niets meer te vertellen en ze vraagt ook niets. Nogmaals ben ik al heel blij dat ik geen cold turkey problemen heb maar ik krijg mijzelf gewoon niet vooruit..
Ik weet eigenlijk ook niet in hoeverre mijn klachten te maken hebben met het afbouwen of met een heftige depressie.. iemand? Deze heel erge klachten begonnen wel na het begin van het afbouwen maar daarvoor was ik ook al niet extreem gelukkig..
Heeft iemand enig idee wanneer je je weer wat beter gaat voelen? Dit kan echt niet zo langer. Nergens zin in hebben en mentaal en fysiek zó extreem moe en prikkelbaar dat ik me letterlijk nergens toe kan zetten.. moet ik sneller afbouwen? Het ziekenhuis wil juist dat ik een week stil ga staan maar dan duurt het nóg langer..
Ik heb een hekel aan mijn eigen geklaag maar ik wilde zo eerlijk mogelijk zijn..
Bedankt voor het lezen als je zover gekomen bent.. ik hoop dat iemand iets meer weet hierover.
Ik heb een aantal jaren oxycodon, oxazepam en diazepam geslikt in erg hoge doseringen. De oxycodon kreeg ik voor pcos, een vrouwenkwaal die mij veel pijn gaf. Ik had steeds meer nodig. Toen ik ongeveer twee jaar geleden probeerde cold turkey te stoppen ben ik 1,5 week door een hel gegaan (alleen maar op de bank liggen creperen, zweten etc). En dus na 1,5 week en flauwgevallen te zijn weer begonnen. Dat nooit meer.
Nu ben ik 24 wkn zwanger (het was onverwacht en niet gepland). Aan het begin van mijn zwangerschap ben ik zelf gestopt met diazepam en neem ik oxazepam alleen wanneer nodig (nu ik afbouw met de oxycodon).
Ik word door het ziekenhuis begeleid in het afbouwen van de oxycodon zodat mijn kind geen ontwenningsverschijnselen krijgt bij geboorte. Ik ben begonnen op (meer dan) 4x4 20mg (320 Mg) en zelf in korte tijd naar 3x3 20mg (180mg) gegaan (vraag me ajb niet hoe, ik leefde denk ik in een roes..? De benzo’s gingen ook vrijwel moeiteloos..).
Vanaf dat moment word ik begeleid door het ziekenhuis, er gaat maar 0,5 Mg per week vanaf. Nu zit ik nog niet eens op de helft (105mg), ik moet dus nog een lange tijd en ik kom in tijdnood met mn bevalling..
GELUKKIG voelt het (nog) niet zoals cold turkey, maar ik kom aan NIETS toe. Ik lig echt alleen maar in bed, niet eens op de bank want ik heb geen energie om mijn hoofd omhoog te houden. Mijn ledematen voelen zwaar en ik ben uitgeput en onwijs prikkelbaar en boos (niet leuk voor mijn moeder die de afgelopen weken voor me heeft gezorgd bij haar thuis, ik wil nu weer naar mijn eigen huis want ik irriteer me aan alles en dat is niet haar schuld).
Ik ben dus zwanger, heb nog maar 3 maanden te gaan, heb nog geen babykamer niets omdat ik de energie en motivatie niet heb. Ik heb er ook niet eens zin in. In het ziekenhuis worden depressieve klachten volledig genegeerd.. gesproken met een psycholoog heb ik al maar na 5x had ik niets meer te vertellen en ze vraagt ook niets. Nogmaals ben ik al heel blij dat ik geen cold turkey problemen heb maar ik krijg mijzelf gewoon niet vooruit..
Ik weet eigenlijk ook niet in hoeverre mijn klachten te maken hebben met het afbouwen of met een heftige depressie.. iemand? Deze heel erge klachten begonnen wel na het begin van het afbouwen maar daarvoor was ik ook al niet extreem gelukkig..
Heeft iemand enig idee wanneer je je weer wat beter gaat voelen? Dit kan echt niet zo langer. Nergens zin in hebben en mentaal en fysiek zó extreem moe en prikkelbaar dat ik me letterlijk nergens toe kan zetten.. moet ik sneller afbouwen? Het ziekenhuis wil juist dat ik een week stil ga staan maar dan duurt het nóg langer..
Ik heb een hekel aan mijn eigen geklaag maar ik wilde zo eerlijk mogelijk zijn..
Bedankt voor het lezen als je zover gekomen bent.. ik hoop dat iemand iets meer weet hierover.